Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2019 r., II GSK 1455/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2019 r., II GSK 1455/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] T.S., P.S. Spółki Jawnej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 807/16 w sprawie ze skargi [A.] T.S., P.S. Spółki Jawnej w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A.] T.S., P.S. Spółki Jawnej w B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 22 grudnia 2016 r. o sygn. akt III SA/Łd 807/16, oddalił skargę A. T. S., P. S. sp. j. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

3 Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

4 Decyzją z [...] września 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Łodzi (organ pierwszej instancji), działając na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612; obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 165; dalej cyt. jako: u.g.h.), wymierzył Spółce jawnej pn. A. T. S., P. S. sp. j. w B., (dalej: skarżąca, Spółka) karę pieniężną w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzania gier na automatach: BLACK HORSE nr [...] oraz HOT SPOT ADMIRAL INTERACTIV GAMES nr [...], poza kasynem gry, tj. w należącym do Spółki B., zlokalizowanym przy trasie krajowej nr 8, w W.

5 Podstawą nałożenia kary były ustalenia przeprowadzonej 15 września 2012 r. w ww. opisanym lokalu kontroli, podczas której ujawniono automaty do gier. Oględziny oraz eksperyment w postaci gier na spornych urządzeniach wykazały, że gry miały charakter losowy oraz komercyjny. Nadto automaty umożliwiają rozgrywanie gier, w których gracz nie uzyskuje bezpośrednio wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gry mają charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Powyższe ustalenia potwierdziły włączone do akt opinie biegłego z badania spornych automatów. Kontrolujący ujawnili również zawartą 1 września 2012 r. pomiędzy skarżącą (Wynajmujący) a C. M. M. (Najemca) umowę najmu 3m2 powierzchni operacyjnej lokalu w celu zainstalowania oraz użytkowania automatów zręcznościowych będących własnością Najemcy. W ramach umowy Wynajmujący zobowiązał się do zapewnienia na swój koszt energii elektrycznej niezbędnej do zasilania urządzeń oraz do umożliwienia klientom lokalu swobodnego dostępu do urządzeń i do ich eksploatacji w godzinach otwarcia lokalu. Najemca zobowiązał się do zapłaty na rzecz Wynajmującego czynszu najmu w wysokości 500 zł brutto miesięcznie. Ponadto strony ustaliły, że jeśli z winy Wynajmującego Najemca poniesie szkody w sprzęcie lub utraconych dochodach, Wynajmujący będzie zobowiązany do naprawienia szkód w pełnej wysokości. Powyższe okoliczności uzasadniały uznanie skarżącej Spółki za podmiot urządzający gry losowe bez zezwolenia i poza kasynem gry, co uzasadniało nałożenie na Spółkę kary na podstawie art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. w wysokości przewidzianej w ust. 2 pkt 2 tego przepisy, tj. w kwocie 12 000 zł za każdy automat.

6 Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Łodzi (dalej: Dyrektor IC) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym wynik przeprowadzonego eksperymentu, oględziny oraz opinie biegłego potwierdziły, że gry na przedmiotowych automatach wypełniały elementy definicji z art. 2 ust. 5 u.g.h. Dyrektor IC wskazał, że skarżąca, celem podniesienia atrakcyjności swojego lokalu, stworzyła warunki do zainstalowania spornych automatów i urządzania na nich gier losowych, z czego czerpała zyski, nadto skarżąca współdziałała z dysponentem automatów – u kierownika restauracji znajdowały się piloty służące do uruchamiania automatów do gier. Dyrektor IC uznał zatem, że skarżąca była urządzającym gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h.

7 Nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem, Spółka wniosła skargę, w której domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji.

8 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej cyt. jako: p.p.s.a.).

10 W ocenie Sądu, ustalony stan faktyczny oraz wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, pozwalały przyjąć, że gry na spornych urządzeniach wyczerpują znamiona gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., tj. zawierają element losowości i mają charakter komercyjny, co potwierdzają m.in. ustalenia zawarte w protokole kontroli oraz treść opinii biegłego sądowego. Poza sporem w sprawie jest, że sporne urządzenia były eksploatowane w lokalu, który nie jest kasynem gry, bez wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna gry.

11 WSA powołując się na treść podjętej przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego 16 maja 2016 r. uchwały o sygn. akt II GPS 1/16, uznał za niezasadne zarzuty skarżącej dotyczące zastosowania wobec niej sankcji z art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. i uznania za "urządzającego gry", w sytuacji gdy kary pieniężne można nakładać jedynie na podmioty zobowiązane do uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Za nieusprawiedliwione WSA uznał również zarzuty wydania decyzji na podstawie przepisów technicznych, które nie zostały notyfikowane i wobec tego nie mogły być stosowane jako sprzeczne z treścią dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.; dalej cyt. jako: dyrektywa 98/34/WE). Sąd pierwszej instancji wskazał, że jest związany treścią przywołanej uchwały na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a.

12 Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się wskazywanych przez skarżącą naruszeń przepisów postępowania. W ocenie sądu, materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy stanowił wystarczającą podstawę do nałożenia na skarżącą kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, czyli z naruszeniem przepisów u.g.h. Z akt sprawy wynika bowiem, że to skarżąca – na podstawie zawartej umowy najmu – udostępniła powierzchnię w swoim lokalu celem zainstalowania spornych automatów do gier, ponadto sprawowała nad nimi nadzór, włączała i wyłączała urządzenia. Ponadto w interesie skarżącej było zapewnienie dostępu do automatów jak największej ilości grających. WSA w Łodzi stwierdził, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzania oraz umożliwienie korzystania z niego przez potencjalnych graczy. Takie warunki odpłatnie za kwoty czynszu zapewniała skarżąca Spółka. Sąd uznał, że w świetle ustaleń poczynionych w sprawie, zasadnie organ – zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – wymierzył skarżącej karę, której wysokość ustalono stosownie do art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h.

13 Sąd uznał także za niezasadny zarzut naruszenia art. 217 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej cyt. jako: o.p.), bezsprzecznie bowiem przedmiotem niniejszego postępowania było wymierzenie skarżącej Spółce kary za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, a nie decyzja cofająca zezwolenie czy też kwestia jej wykonalności.

14 W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia skarżąca domagała się uchylenia w całości wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokowi WSA w Łodzi Spółka zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie:

15 - fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r., zwanym Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2009 r., nr 203, poz. 1569) oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, a zatem w sposób bezprawny i jako taka nie obowiązuje,

16 art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez działanie organu z naruszeniem wszelkich możliwych zasad demokratycznego państwa prawnego na szkodę legalnie funkcjonującego podmiotu prawa, wyrażające się oparciem zaskarżonej decyzji wyłącznie na przesłankach politycznych (poleceniach przełożonych z Ministerstwa Finansów), a nie merytorycznych,

17 art. 217 § 2 o.p. "poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego", które byłoby możliwe do zrozumienia, na skutek czego nie jest możliwe poznanie motywów rozstrzygnięcia organu, a w szczególności poprzez niewyjaśnienie ani jednym zdaniem, dlaczego do niedawna wszystkie organy Służby Celnej uznawały nieostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia za niewykonalną, a od czasu wydania stosownych poleceń przez Ministra zmieniły nagle zdanie i obecnie uznają (pomimo braku zmiany przepisów prawa), że decyzja wydana w pierwszej instancji jest natychmiast wykonalna,

18 art. 89 u.g.h. poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie winy strony w rzekomym urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry.

19 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono argumenty na poparcie wskazanych zarzutów.

20 W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dawniej: Dyrektora IC) wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

21 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

22 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

23 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

24 Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06, publ. w CBOSA).

25 Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów, zawierając wady zarówno w zakresie sformułowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Sąd drugiej instancji nie może domniemywać kierunków i zakresu weryfikacji wyroku sądu pierwszej instancji, jeżeli wprost nie wynika to z treści skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej w znacznej części zostały sformułowane w oderwaniu od rozpoznawanej sprawy, nie przystając do przedmiotu sprawy, którym była kara pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a nie cofnięcie zezwolenia na urządzanie gier. Nie wskazano też jednostek redakcyjnych przepisów ani nie sprecyzowano na czym te naruszenia polegały. Wprawdzie wadliwość rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie daje podstaw do odrzucenia tego środka prawnego, gdyż możliwa była rekonstrukcja przez Naczelny Sąd Administracyjny treści zarzutów na podstawie skonfrontowania ich treści z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. uchwałę NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), ale brak precyzyjnie wskazanych podstaw kasacyjnych oraz niepełność uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń, spowodowały znaczne ograniczenie zakresu kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny.

26 Podniesiony w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 89 u.g.h., który należy zakwalifikować jako zarzut o charakterze procesowym – pomimo braku wyraźnego sprecyzowania tego przez autora skargi kasacyjnej – kwestionuje stanowisko sądu pierwszej instancji, który oddalając skargę stwierdził, że prawidłowo zebrany przez organy obu instancji materiał dowodowy pozwala przyjąć, że skarżąca była podmiotem urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż – na mocy stosownej umowy najmu powierzchni lokalu – zezwoliła na zainstalowanie w należącym do niej lokalu spornych urządzeń, na których organizowała gry o charakterze losowym i komercyjnym. W zestawieniu z pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej zdaje się wynikać, że autor skargi kasacyjnej uważa, że w konsekwencji tego naruszenia doszło do zastosowania regulacji ustawy o grach hazardowych, które – jako niepoddane procedurze notyfikacji – nie mogły stanowić podstawy zaskarżonej decyzji.

27 Należy jednak zwrócić uwagę, że zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, a w istocie "brak jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie winy strony w rzekomym urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry" autor skargi kasacyjnej nie wskazuje żadnych przepisów postępowania, których naruszenia, w jego ocenie, dopuścił się sąd pierwszej instancji. Nie wskazano również, jakich to okoliczności – istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy – sąd nie wziął pod uwagę. Nie ma na ten temat mowy ani w samych zarzutach kasacyjnych, ani też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarżąca kasacyjnie powołała się jedynie na "brak winy skarżącego". Ta argumentacja nie może zostać uwzględniona, bowiem jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, odpowiedzialność na podstawie art. 89 u.g.h. ma charakter obiektywny i jest oderwana od winy, której stwierdzenie jest z kolei konieczne do wymierzenia kary za popełnienie czynu zabronionego z art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2017 r. poz. 2226 ze zm.; dalej cyt. jako: k.k.s.) (zob. np. wyrok NSA z 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II GSK 4522/16, to orzeczenie i kolejne cytowane dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O ile bowiem funkcją kary grzywny jest odpłata, rozumiana jako represja karnoprawna, o tyle kara pieniężna pełni przede wszystkim funkcję restytucyjną, rozumianą jako rekompensata straty Skarbu Państwa z tytułu braku wpływów pochodzących z działalności koncesjonowanej (zob. wyrok NSA z 23 października 2018 r. sygn. akt II GSK 3483/16).

28 W tych okolicznościach sformułowany w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 89 u.g.h. poprzez braki w ustaleniach faktycznych i oparcie się na błędnych ustaleniach, nie mógł doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącą kasacyjnie Spółkę rezultatu.

29 Jako zupełnie niezrozumiały należy ocenić zarzut naruszenia art. 217 § 2 o.p. Przepis ten przewiduje, że postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. W rozpatrywanej sprawie skargą do sądu objęte było nie postanowienie, lecz decyzja Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z [...] sierpnia 2016 r., którą utrzymał on w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Autor skargi kasacyjnej również w jej uzasadnieniu nie wyjaśnił, w czym upatruje naruszenia powyższego przepisu i jaki miałoby to mieć wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie.

30 Zaskarżony wyrok nie narusza również prawa w sposób opisany w pozostałych zarzutach kasacyjnych, a podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego są chybione. Autor skargi kasacyjnej podważa zasadność zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych, czyli istnienia podstawy materialnoprawnej wydanych rozstrzygnięć, jako podlegających notyfikacji wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE.

31 Zagadnienie to przesądził ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 (opubl. ONSA i WSA 2016/5/73), stwierdzając, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, nie podlegał obowiązkowi notyfikacji, bowiem wymieniony przepis sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Ponadto, techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, nie ma znaczenia dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej.

32 Zatem prawidłowo organy, a potem sąd pierwszej instancji, rozstrzygający już po wydaniu uchwały w sprawie o sygn. II GPS 1/16 przyjęły, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. mógł być podstawą zastosowania sankcji w przypadku wystąpienia okoliczności objętych jego hipotezą.

33 Przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego w cytowanej uchwale wykładnia prawa jest w tej sprawie wiążąca. Obowiązek respektowania przez sąd administracyjny przytoczonego w uchwale w sprawie II GPS 1/16 stanowiska wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.), a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie znajduje powodów do zainicjowania postępowania przed składem poszerzonym NSA w celu podjęcia uchwały o odmiennej treści.

34 Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej (pkt 1 sentencji wyroku).

35 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 3600 zł stanowi zwrot kosztów za udział w rozprawie przed NSA pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji, a który sporządził i wniósł w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną.