Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2012 r., II GSK 1423/11

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2012 r., II GSK 1423/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędziowie NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) del. WSA Jacek Czaja Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 26 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.B.D.I. S.A. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2482/10 w sprawie ze skargi P.B.D.I. S.A. w T. (obecnie P.B.D.I. S.A. w T.) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P.B.D.I. S.A. w T. 700 (siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z 18 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. VI SA/Wa 2482/10, oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z [...] września 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD) z [...] czerwca 2010 r., nadkładającą na P.B.R.D. S.A. w Toruniu karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych.

3 Decyzje zostały wydane w poniższym stanie faktycznym.

4 Dnia [...] maja 2010 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości B.B. skontrolowano pojazd ciężarowy – skrapiarkę zarejestrowany jako pojazd specjalny, należący do skarżącej. Z kontroli sporządzono protokół, podpisany przez kontrolowanego kierowcę bez zastrzeżeń, z którego wynikało, że wykonywany przewóz drogowy był przewozem na potrzeby własne emulsji bitumicznej w ilości 5.000 kg na budowę drogi w miejscowości U., a kierowca do kontroli okazał kontrolującym m.in. raport dzienny oraz nie okazał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, gdyż jak wyjaśnił nie otrzymał takiego dokumentu od skarżącej - pracodawcy.

5 Wobec powyższego WITD wszczął wobec skarżącej postępowanie administracyjne, po przeprowadzeniu którego nałożył na nią karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podstawą działania WITD były: art. 2 pkt 36 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: r.d.) oraz do art. 4 pkt 4, art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.); a także do art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r., dalej: rozporządzenie (WE) nr 561/2006). W uzasadnieniu organ stwierdził, że przewożona pojazdem emulsja bitumiczna nie stanowiła jego integralnej części, a zatem skarżąca winna była za przejazd z tym ładunkiem uiścić wymaganą opłatę. Wobec tego, że nie zadośćuczyniła temu obowiązkowi, to tym samym naruszyła obowiązek wynikający z art. 42 ust. 1 u.t.d., a to z kolei skutkowało koniecznością nałożenia na nią kary pieniężnej.

6 Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Główny Inspektor Transportu Drogowego, dalej:GITD, decyzją z [...] września 2010 r. utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję WITD. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD stwierdził, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone przez WITD w zgodzie z postanowieniami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o transporcie drogowym. Stan faktyczny został wyjaśniony i nie pozostawiał wątpliwości, iż skarżąca w chwili kontroli wykonywała przewóz drogowy rzeczy – emulsji bitumicznej, po drodze krajowej bez uiszczenia wymaganej opłaty za ten przejazd. Podał, że przewóz ten był przewozem na potrzeby własne emulsji bitumicznej, która po podgrzaniu i wymieszaniu miała zostać użyta do skropienia pod masę na terenie budowy (vide raport dzienny okazany do kontroli przez kierowcę). Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej, że emulsja bitumiczna była częścią składową pojazdu specjalnego – skrapiarki. Uznał, że pojazd ten nie podlegał wyłączeniom przytoczonym w art. 42 i 42a u.t.d., zatem skarżąca była obowiązana uiścić za przejazd tym pojazdem po drodze krajowej wymaganą opłatę. Odnosząc się do przywołanej w odwołaniu interpretacji Ministerstwa Infrastruktury, GITD wskazał, że nie mogła ona stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia WITD bowiem po pierwsze dotyczyła ona rozumienia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1684) w zw. z obowiązująca w 2002 r. treścią art. 42 u.t.d., a po drugie interpretacja ta, jako interpretacja organu administracji publicznej nie była wiążącą wykładnią, a tylko wskazówką.

7 Na powyższą decyzję GITD skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca spółka, wnosząc o jej uchylenie.

8 W skardze na powyższą decyzję GITD skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 4 pkt 4; art. 42 ust. 1; art. 87 ust. 1 i ust. 3; art. 92 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 u.t.d., a także § 3 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 86, poz. 721 ze zm.).

9 Skarżąca na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu raportu dziennego okazanego w chwili kontroli przez kierowcę, ale uzupełnionego już po przeprowadzeniu kontroli w związku z wykonaniem przez skrapiarkę swojej funkcji na budowie.

10 W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi.

11 Pismem z 16 lutego 2011 r. skarżąca wniosła o odroczenie rozprawy wyznaczonej przez Sąd na 18 lutego 2011 r., podając jako powód swojego żądania fakt przebywania jej pełnomocnika na zwolnieniu lekarskim, obejmującym okres od 16 do 21 lutego 2011 r.

12 Sąd na rozprawie 18 lutego 2011 r. postanowił oddalić wniosek dowodowy skarżącej zawarty w skardze oraz wniosek o odroczenie rozprawy, uznając go za niezasadny z uwagi na możliwość skorzystania przez pełnomocnika z instytucji substytucji.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, zwrócił uwagę, że kluczową kwestią w sprawie jest wyjaśnienie, czy skontrolowany pojazd – skrapiarka, zgodnie z art. 2 pkt 36 r.d., posiada status pojazdu specjalnego, mogącego poruszać się po drogach krajowych bez konieczności uiszczenia opłaty za przejazd po tych drogach. W ocenie Sądu bliższe definicji pojazdu specjalnego przewidzianej przez art. 2 pkt 36 r.d. (tj. pojazdu samochodowego lub przyczepy przeznaczonej do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji) jest rozumienie tego pojęcia przyjęte przez organy orzekające w sprawie.

14 Jak podkreślił Sąd, emulsja bitumiczna niewątpliwie jest rzeczą związaną z wykonywaniem funkcji, dla jakiej stworzona została skrapiarka, jednakże nie można przyjąć, że jest ona częścią składową tego pojazdu. A skoro tak, to przewożenie skrapiarką emulsji bitumicznej należy uznać za przewóz rzeczy pojazdem specjalnym, za który winna zostać uiszczona wymagana opłata. W konsekwencji – zdaniem Sądu I instancji – przedmiotowy przewóz nie podlegał wyłączeniom wskazanym w art. 3 u.t.d. oraz w art. 42 i art. 42a u.t.d., a skarżąca podlegała obowiązkowi ustanowionemu w art. 42 ust. 1 u.t.d.

15 Ponadto, Sąd I instancji stwierdził, że organy orzekające zgromadziły materiał dowodowy oraz dokonały jego oceny i ustaleń faktycznych zgodnie z przepisami procedury administracyjnej.

16 Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosło P.B.R.D. S.A. z siedzibą w T., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

17 Kasator zarzucił wspomnianemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

18 a) art. 4 pkt 6a, art. 42 ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 2 pkt 36 r.d. i art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez błędną wykładnię polegającą na rozumieniu, że pojazd specjalny – w sprawie skrapiarka wraz z emulsją asfaltową poruszający się po drodze krajowej do miejsca wykonywanej usługi wykonuje przewóz rzeczy i wymaga opłaty za przejazd po drodze krajowej;

19 b) art. 4 pkt 4, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 3, art. 92 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 u.t.d. i § 3 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 5 czerwca 2009r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych oraz 1.p. 4.1. załącznika do u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że stan faktyczny sprawy podlega hipotezie art. 42 ust. 1 u.t.d. i kwalifikuje do nałożenia kary pieniężnej z tytułu braku opłaty za przejazd po drodze krajowej w dniu 4 maja 2010r. pojazdu specjalnego – skrapiarki.

20 Ponadto, skarżący, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

21 a) art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 109 p.p.s.a. poprzez nieodroczenie rozprawy 18 lutego 2011 r. z wniosku pełnomocnika skarżącego z uwagi na jego nieobecność spowodowaną chorobą, pomimo przedłożenia stosownego zaświadczenia lekarskiego w tym zakresie, co pozbawiło skarżącego możności obrony jego praw w postępowaniu i skutkowało nieważnością postępowania;

22 b) art. 106 § 3 p.p.s.a. polegającym na nieprzeprowadzeniu dowodu uzupełniającego z dokumentu – raportu dziennego Nr [...] pracy sprzętu – skrapiarki z [...] maja 2010 r. – dla ustalenia przez Sąd, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem poprzez wyjaśnienie istotnej wątpliwości, odnoszącej się do oceny, czy przejazd odbywany skrapiarka [...] maja 2010r. po drodze krajowej miał charakter przewozu drogowego w rozumieniu przepisów zastosowanych w sprawie w sytuacji gdy, Sąd dowód ten powinien przeprowadzić z urzędu i nie powodowałoby to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie;

23 c) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera stanowiska tego Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia i analiz z odwołaniem się do konkretnych materiałów dowodowych. Niewystarczające jest również odniesienie się do zarzutów ze skargi, brak jest też wyjaśnienia przyczyn oddalenia wniosku dowodowego zawartego w skardze, podawanie tez z uzasadnienia decyzji organu administracji bez wskazania podstaw ich powoływania, wszystko to świadczy o daleko posuniętej lakoniczności w określeniu motywów zapadłego orzeczenia i o pozornie przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli działalności administracji publicznej.

24 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł, że aby dokonać właściwej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów należy odnieść się najpierw do pojęcia skrapiarki według klasyfikacji pojazdów. Jak wskazał skarżący, skrapiarka jako pojazd specjalny została w tej klasyfikacji zdefiniowana przez samochód lub pojazd ciągniony wyposażony w zbiornik (cysternę) i sekcje dysz skraplających, wykorzystywany do transportu lepiszczy bitumicznych lub emulsji asfaltowych, ich podgrzewania oraz skrapiania nimi powierzchni przy budowie i naprawie dróg o nawierzchni asfaltobetonowej. To pojęcie dowodzi, zdaniem kasatora, że skrapiarka jest pojazdem, w którym lepiszcze bitumiczne lub emulsja asfaltowa z uwagi na dostosowanie tego pojazdu jest częścią składową. Jednocześnie, skarżący zwrócił uwagę, że o zakwalifikowaniu danego pojazdu jako pojazdu specjalnego stanowi jego całkowite wyposażenie techniczne umożliwiające wykonywanie określonej funkcji.

25 W konsekwencji, jak podnosi kasator, zmian w zakresie opłat za przejazd nie może wprowadzić nowa definicja pojazdu specjalnego z art. 2 pkt 36 r.d. Ponadto, zdaniem skarżącego, również z art. 4 pkt 6a u.t.d. oraz art. 4 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wynika, że wykonywanie usługi takiej, jak w niniejszej sprawie przejazd na miejsce budowy w U. skrapiarki z emulsja bitumiczną, gdzie była użytkowana na budowie, nie jest przewozem drogowym w rozumieniu przytoczonych przepisów. Przesądza to, zdaniem kasatora, że przejazd skrapiarki wraz z emulsją asfaltową po drodze krajowej w dniu [...] maja 2010 r. na budowę w U., gdzie była tym pojazdem wykonywana usługa, nie wymagał opłaty.

26 Uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 109 p.p.s.a., kasator zwrócił uwagę, że ze względu na krótki termin między stwierdzeniem choroby pełnomocnika (16 lutego 2011 r.) a terminem rozprawy (18 lutego 2011 r.) oraz zaleceniem lekarza "chory powinien leżeć", nie było możliwe zapewnienie zastępstwa procesowego dla strony. Zdaniem skarżącego, wspomniana choroba stanowiła znaną Sądowi I instancji przeszkodę, której nie można było przezwyciężyć.

27 Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący umotywował, stwierdzając, że jego zdaniem, zostały spełnione wszystkie kryteria zobowiązujące Sąd I instancji do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu, o którym mowa w tym przepisie. W przekonaniu kasatora, skorzystanie przez Sąd z instytucji przewidzianej przez art. 106 § 3 p.p.s.a. było uzasadnione, ponieważ umożliwiłoby dokonanie oceny, czy organy administracji ustaliły stan faktyczny prawidłowo, a zatem w szczególności – czy rzeczywiście usługa przez pojazd specjalny-skrapiarkę była faktycznie wykonywana w czasie i miejscu ustalonym przez organy.

28 Ponadto, zdaniem kasatora, Sąd I instancji nie ujawnił w pełni motywów, które stały za zaskarżonym wyrokiem. W szczególności, skarżący zwrócił uwagę, że z uzasadnienia można wnioskować, że Sąd przyjmując definicję pojazdu specjalnego nie znał zasad funkcjonowania tego urządzenia. W tym zakresie, skarżący podniósł, że uzasadnienie powinno zawierać wnikliwą analizę strony techniczno-funkcjonalnej pojęcia skrapiarki.

29 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

30 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nałożony art. 183 § 1 in fine p.p.s.a. obowiązek badania z urzędu nieważności postępowania determinuje kolejność kontroli orzeczenia sądu objętego skargą kasacyjną. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej musi być bowiem dokonana ocena prowadzonego przez Sąd I instancji postępowania pod kątem przesłanek nieważności, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. W razie stwierdzenia wystąpienia jednej z tych przesłanek, skutkującego nieważnością postępowania sądowego, zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, niezależnie od podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, których w takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie ocenia. Podstawy nieważności mają bowiem charakter bezwzględny, a to oznacza, że nie jest wymagany związek między ich zaistnieniem a merytoryczną trafnością rozstrzygnięcia sądu I instancji (zob. G. Rząsa, Nieważność postępowania sądowoadministracyjnego jako podstawa skargi kasacyjnej, Warszawa 2011, s. 219).

31 Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, gdy strona została pozbawiona możności obrony swoich praw. Jak wskazuje się w literaturze, sytuacja przewidziana w przywołanym przepisie ma miejsce w razie łącznego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze, zostały naruszone przepisy postępowania sądowoadministracyjnego regulujące udział strony w tym postępowaniu. Po drugie, na skutek tych uchybień procesowych strona rzeczywiście i wbrew swojej woli nie uczestniczyła w postępowaniu lub jego istotnej części. Po trzecie wreszcie, skutki tych uchybień nie mogły zostać usunięte na następnych rozprawach przed wydaniem wyroku w danej instancji (por. G. Rząsa, Nieważność postępowania sądowoadministracyjnego jako podstawa skargi kasacyjnej, Warszawa 2011, s. 221).

32 W niniejszej sprawie 18 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek pełnomocnika strony o odroczenie rozprawy z powodu jego choroby.

33 Jako podstawę wniosku powołano art. 109 p.p.s.a., zgodnie z którym rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika wywołana jest nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Stosownie do literalnej treści przywołanego przepisu, przeszkoda uzasadniająca odroczenie rozprawy musi być znana sądowi, a jednocześnie niemożliwa do przezwyciężenia (zob. B. Dauter, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 332). Jak przyjmuje się w orzecznictwie, sytuacja taka zachodzi w odniesieniu do przeszkody w postaci choroby pełnomocnika strony, gdy spełnione zostaną dwie przesłanki. Po pierwsze, pełnomocnik strony przedstawił sądowi zaświadczenie lekarskie, z którego treści wynika rzeczywista niemożność stawienia się na rozprawę, w szczególności zaś, gdy zawiera ono wskazanie "chory powinien leżeć" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 782/08). Po drugie zaś, pełnomocnik strony nie miał szansy na ustanowienie substytuta procesowego, za czym w szczególności przemawia krótki okres między stwierdzeniem zachorowania a terminem rozprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 237/06). Jednocześnie, w przypadku, gdy w sprawie występuje profesjonalny pełnomocnik, należy oczekiwać, że czynności złożenia wniosku o odroczenie rozprawy dokona on ze szczególną starannością (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1755/04).

34 W niniejszej sprawie zaświadczenie o chorobie pełnomocnika zostało wydane 16 lutego, a zatem jedynie dwa dni przed planowanym terminem rozprawy. Tego samego dnia wniosek o odroczenie rozprawy został wysłany do Sądu pocztą oraz faksem. W zaświadczeniu lekarskim jako wskazanie lekarskie wpisano "chory powinien leżeć". Jak słusznie podniosła strona skarżąca, zapewnienie zastępstwa procesowego w tak krótkim czasie było z pewnością znacznie utrudnione. W tym stanie rzeczy należy więc uznać, że Sąd I instancji był, stosownie do wniosku pełnomocnika strony, obowiązany odroczyć rozprawę.

35 Tym samym, trzeba przyjąć, iż oddalając wspomniany wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, którego skutkiem było pozbawienie strony możliwości uczestniczenia w istotnej części tego postępowania (rozprawie). Doprowadziło to do ograniczenia jej uprawnienia do bycia wysłuchanym przez sąd, które jest składnikiem gwarantowanego konstytucyjnie prawa do sądu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 października 2006 r., sygn. akt SK 34/06).

36 Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania, o której stanowi art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Stwierdzona nieważność postępowania obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, bez możliwości odniesienia się do zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż ocena wyroku wydanego w nieważnym postępowaniu staje się bezprzedmiotowa, jeżeli niezależnie od jej wyniku orzeczenie podlega uchyleniu.

37 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.