Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2013 r., II GSK 1324/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2013 r., II GSK 1324/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M.T. PHU "M." R.T.G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi kasacyjnej M.T. PHU "M." R.T.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 lutego 2013 r.; sygn. akt III SA/Kr 1695/12 w sprawie ze skargi M.T. PHU "M." R.T.G. na informację Zarządu Województwa M. z dnia [...] października 2012 r.; nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić wniosek

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 21 lutego 2013 r. (sygn. akt III SA/Kr 1695/12) oddalił skargę M.T. P.H.U. M.-T. R.T.G.RTVG w G. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia [...] października 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej.

3 Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 20 maja 2013 r.

4 Pełnomocnik skarżącego w dniu 19 czerwca 2013 r. (data stempla pocztowego) złożył za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę kasacyjną od powyższego wyroku, którą Sąd I instancji przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w dniu 1 lipca 2013 r.

5 Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 lipca 2013 r. pozostawił skargę kasacyjną bez rozpatrzenia i zwrócił M.T. wniesiony od niej wpis. Sąd wskazał, że stosownie do art. 30 d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.) wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto Sąd wskazał, że zgodnie z art. 30 c ust. 5 tej ustawy wniesienie skargi po upływie opisanego terminu, skargi niekompletnej, bądź bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie określonym w ust. 2 tego przepisu powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

6 Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., zamiast bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W takiej sytuacji za datę wniesienia skargi kasacyjnej należało- w ocenie Sądu- uznać dzień przekazania jej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu (co nastąpiło 1 lipca 2013 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia, który upłynął w dniu 3 czerwca 2013 r.).

7 Pełnomocnik M.T., pismem z dnia 12 sierpnia 2013 r., złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że skarżący nie ponosi winy za uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, ponieważ uchybienie to nastąpiło wskutek błędu pełnomocnika. Podkreślił, że mimo iż uchybienie terminu spowodowane okolicznościami związanymi z osobą pełnomocnika odnosi skutki w stosunku do strony w postaci odrzucenia skargi, jednak w sytuacji, gdy pełnomocnik dopuszcza się zaniedbania obowiązków względem swojego mocodawcy, zaniedbanie to nie może odnosić tak daleko idących skutków, jak zamknięcie stronie drogi sądowej. W ocenie pełnomocnika odmienne stanowisko prowadziłoby do naruszenia prawa do sądu, obciążając stronę w sposób nieproporcjonalny skutkami zaniedbań pełnomocnika.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Wniosek pełnomocnika strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest bezzasadny i podlega oddaleniu.

10 Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Sąd może jednak na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. na wniosek strony przywrócić termin do dokonania tej czynności, jeżeli strona wykaże, że nie dokonała czynności w terminie bez własnej winy. Wniosek o przywrócenie terminu zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku strona winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz równocześnie ze złożeniem wniosku dokonać czynności, której wcześniej nie dokonała. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie 3 przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy i dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Niespełnienie jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu.

11 W związku z powyższym, brak winy po stronie podmiotu dokonującego określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Wobec braku regulacji określających kryteria oceny braku winy strony, ocena ta została pozostawiona uznaniu sądu. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności konkretnej sprawy oraz obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony lub jej pełnomocnika, dbających należycie o interesy tej strony i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Jednocześnie podkreślić należy, że działania pełnomocnika obciążają bezpośrednio mocodawcę i to mocodawca ponosi ujemne skutki procesowe zaniedbań pełnomocnika.

12 Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

13 W sprawie bezspornym jest, że pełnomocnik skarżącej błędnie wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. do Sądu, którego wyrok zaskarżył, zamiast (stosując się do przepisu art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r.) bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto skarga ta wniesiona została po upływie wskazanego w powyższym przepisie, czternastodniowego terminu. W związku z tym zaniechanie pełnomocnika, świadczące o braku dbałości o interesy mocodawcy, spowodowało negatywne konsekwencje dla skarżącego i nie jest uprawniony pogląd pełnomocnika o braku winy skarżącego w niedochowaniu terminu.

14 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu winy w niedochowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, który dopuszczając się zaniedbań lub uchybień działa bezpośrednio na szkodę mocodawcy. Wszelkie czynności podjęte przez pełnomocnika są tożsame z czynnościami dokonywanymi przez stronę samodzielnie. Skutki działania pełnomocnika obciążają mocodawcę, który ponosi ryzyko niestarannego działania swojego pełnomocnika. Podkreślić ponadto należy, że profesjonalny pełnomocnik podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, czy radcy prawnego, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem (por. postanowienia NSA z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OZ 285/07, z dnia 15 czerwca 2007 r. sygn. akt I OZ 421/07, z dnia 3 marca 2009 r. I OZ 155/09, z dnia 16 grudnia 2011 r. I GZ 204/11).

15 W związku z powyższym wskazać należy, że w sprawie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, a zatem wniosek pełnomocnika skarżącego nie spełniła przesłanek uzasadniających jego przywrócenie.

16 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.