Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 r., II GSK 1267/14

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2015 r., II GSK 1267/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. B. D. i M. w W od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2069/13 w sprawie ze skargi I. B. D. i M. w W. na orzeczenie K. O. przy P. C. A. z dnia 21 maja 2013 r. nr 2/2013 w przedmiocie utrzymania i ograniczenia zakresu akredytacji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. B. D. i M. w W. na rzecz K. O. przy P. C. A. 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Instytutu Badawczego Dróg i Mostów w W. na decyzję Komitetu Odwoławczego przy Polskim Centrum Akredytacji z dnia [...] maja 2013 r., w przedmiocie utrzymania i ograniczenia zakresu akredytacji.

3 Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

4 Instytut Badawczy Dróg i Mostów w W. posiadał akredytację [...] obejmującą w swym zakresie certyfikację mieszanek mineralno-asfaltowych.

5 W wyniku nadzoru, przeprowadzonego w skarżącym Instytucie w dniu 15 maja 2012 r. sporządzony został raport stwierdzający niezgodności na kartach 1/2 i 2/2 w odniesieniu do wymagań akredytacyjnych. Skarżący zaproponował plan działań korygujących, który nie został zaakceptowany przez Polskie Centrum Akredytacji wobec stwierdzenia, że zaproponowana korekta odnośnie niezgodności 2/2 była niewystarczająca i wymagała podejścia systemowego nie jednostkowego. Działania w stosunku do niezgodności 1/2 uznano natomiast za niewystarczające, nie gwarantujące usunięcia problemu. Ponadto niezgodność ta obejmowała szerszy aspekt dotyczący certyfikacji wyrobów konkurencji. W związku z tym projektowanie przez Instytut mieszanek mineralno-asfaltowych nie pozwalał na jego postrzeganie jako podmiotu bezstronnego w działalności certyfikującej w tym obszarze.

6 W wyniku wezwania skarżącego Instytutu do podjęcia działań i przekazania informacji o tych działaniach oraz odpowiedzi strony wydana została opinia Komitetu do Spraw Akredytacji, oparta między innymi na ofercie Zakładu Technologii Nawierzchni skarżącego Instytutu, uznająca działania korygujące za niewystarczające. W opinii wskazano, że Zakład Technologii Nawierzchni Instytutu w zakresie swojej działalności projektuje nawierzchnie podatne drogowe i mostowe oraz projektuje mieszanki mineralno-bitumiczne. Stwierdzając nieusunięcie przez skarżący Instytut niezgodności 1/2, Komitet opiniował ograniczenie zakresu akredytacji [...] o obszar mieszanek mineralno-asfaltowych. O opinii tej strona skarżąca została poinformowana.

7 Polskie Centrum Akredytacji decyzją z dnia [...] marca 2013 r. ograniczyło Instytutowi Badawczemu Dróg i Mostów w W. zakres akredytacji w obszarze mieszanek mineralno-asfaltowych.

8 Komitet Odwoławczy przy Polskim Centrum Akredytacji objętą skargą decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że wymagania normy PN-EN 45011:2000 w pkt 4.2 zakazują jednostce certyfikującej prowadzenia działalności w zakresie dostarczania lub projektowania wyrobów będących przedmiotem jej certyfikacji. Skoro zakres posiadanej certyfikacji i notyfikacji pokrywał się z działalnością Instytutu i stwierdzone w tym zakresie niezgodności (karta 1/2) nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie to strona nie spełniała warunków bezstronności w obszarze tych mieszanek. Komitet uznał, że Instytut Badawczy Dróg i Mostów jako cały jest jednostką certyfikującą w ramach, której prowadzone są działania badawczo-projektowe mieszanek mineralno-asfaltowych jak i zadania certyfikacji. Tym samym bezstronność Instytutu nie może być zapewniona zgodnie z wymaganiami pkt 4.2 o) normy. Wskazano również na wymagania, określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE. L 2011.88.5, dalej: rozporządzenie nr 305/2011), jakie jednostka notyfikowana działająca w obszarze wyrobów budowlanych musi spełniać, zawarte w art. 43 pkt 3 i 4 tego rozporządzenia.

9 Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, stwierdzając, że spór pomiędzy stronami sprowadzał się do ustalenia czy projektowanie przez skarżący instytut wyrobów dla innego odbiorcy podobnych do tych, jakie sam certyfikuje narusza bądź nie narusza zasad bezstronności, wskazał, że zarówno strona skarżąca jak i organ odwoływały się do art. 43 rozporządzenia 305/2011. Przywołując treść tego przepisu Sąd uznał, że należało wyprowadzić z niego wniosek, iż jednostka certyfikująca nie może angażować się w żadną działalność odnoszącą się do wyrobów podlegających jej ocenie, gdyż musi zachować najwyższy stopień uczciwości zawodowej będąc wolna od wszelkich nacisków i bodźców, w szczególności finansowych. W ocenie Sąd I instancji nie sposób było przyjąć, aby skarżący Instytut był wolny do bodźców finansowych w sytuacji, gdy projektuje wyroby analogiczne do tych, które ocenia w zakresie posiadanej przez siebie akredytacji. Zauważył ponadto, że skarżący otrzymał akredytację jako cały Instytut i skoro z ustaleń organu wynikało, że Zakład Technologii Nawierzchni, wchodzący w składa Instytutu, ogłaszał się jako projektujący nawierzchnie podatne drogowe i mostowe oraz mieszanki mineralno – bitumiczne, trafnym był wniosek organu zawarty w karcie 1/2 o nieusunięciu tej niezgodności.

10 Niezgodność ta w sposób niewadliwy stała się, w ocenie Sądu I instancji, przyczyną ograniczenia skarżącemu akredytacji w zakresie posiadanej certyfikacji, stosownie do art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2010 r., nr 138, poz. 935 ze zm., dalej: ustawa o systemie zgodności). Sąd wskazał, że zgodnie z art. 4.2 lit. l) Normy PN-EN 45011:2000 - struktura organizacyjna jednostki certyfikującej powinna zapewnić zaufanie do prowadzonej przez nią certyfikacji. W szczególności jednostka certyfikująca powinna mieć politykę i procedury wyraźnie rozdzielające działalność certyfikacyjną od wszelkiej innej działalności, w którą jest zaangażowana jednostka certyfikująca oraz (lit. m tego przepisu) być, wraz z kierownictwem wykonawczym i personelem wolna od jakichkolwiek nacisków finansowych, handlowych lub innych, które mogłyby wpłynąć na wyniki procesów certyfikacji. Zgodnie zaś z lit. o) art. 4.2 skarżący powinien zapewnić, że działania jednostek związanych nie wpływają na poufność, obiektywność i bezstronność i jednostka certyfikującą nie powinna dostarczać lub projektować wyrobów, które certyfikuje, dostarczać jakichkolwiek innych wyrobów lub usług, których oferowanie mogłoby narazić na szwank poufność lub bezstronność albo obiektywność procesów certyfikacji i podejmowanych decyzji. Sąd wskazał w zakresie tej regulacji, że nie wskazuje ona na zakaz projektowania czy dostarczani wyrobów, które były przez skarżącego certyfikowanie, ale na wyroby, które certyfikuje. Restrykcyjność przywołanych przepisów Normy jakim poddano jednostkę certyfikującą powodowała w ocenie Sąd I instancji, że dla zapewnienia zaufania i bezstronności jednostka certyfikująca nie powinna podejmować dodatkowo takiej działalności, która mogłaby owe zaufanie do bezstronności w jakimkolwiek zakresie podważać, chyba że w sposób nie budzący wątpliwości ta działalność dodatkowa spełniałaby wymagania z art. 4.2 lit. l) Normy PN-EN 45011:2000.

11 W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

12 Instytutu Badawczy Dróg i Mostów w W. skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

13 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz podniesione w skardze zarzuty dawały podstawy do uchylenia decyzji Komitetu Odwoławczego przy Polskim Centrum Akredytacji;

14 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, podczas gdy kontrola legalności zaskarżonej decyzji Komitetu Odwoławczego dokonana przez Sąd I instancji zawierała uchybienia w zakresie rozważania materiału dowodowego jak i oceny stanu faktycznego, co w konsekwencji prowadziło do wnioskuje, że naruszenia przepisów wskazane w skardze powinny doprowadzić do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, a tym samym do uwzględnienia skargi;

15 3. naruszenie art. 43 ust. 3 rozporządzenia 305/2011 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że jednostka notyfikowana nie może oceniać wszystkich wyrobów budowlanych podobnych do tego, który sama zaprojektowała, podczas gdy wskazany przepis odnosi się jedynie do tego konkretnego wyrobu budowlanego, który jednostka notyfikowana zaprojektowała;

16 4. naruszenie art. 43 ust. 3 rozporządzenia 305/2011 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skarżący jako jednostka notyfikowana nie jest stroną trzecią niezależną od organizacji lub wyrobu budowlanego, który ocenia, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący zachowuje niezależność, o której mowa w powołanym przepisie;

17 5. naruszenie art. 16 ust. 4 ustawy o systemie zgodności poprzez jego zastosowanie do przedmiotowej sprawy i uznanie, że skarżący naruszył zakres Polskiej Normy PN-EN 45011:2000, w konsekwencji przyjęcie, że organ II instancji nie miał podstaw do uwzględnienia odwołania skarżącego, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika wniosek przeciwny;

18 6. naruszenie art. 4.2 lit. o) pkt 1 normy PN-EN 45011:2000 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że jednostka certyfikująca nie może oceniać wszystkich wyrobów budowlanych podobnych do tego, który sama projektuje, podczas gdy wskazany przepis odnosi się jedynie do tego konkretnego wyrobu budowlanego, który jednostka certyfikująca zaprojektowała.

19 Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjni Instytut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazani sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

20 Komitet Odwoławczy przy Polskim Centrum Akredytacji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

21 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

22 Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

23 Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to jego związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Zatem, do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd I instancji i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. Z omawianych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

24 W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony.

25 W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego. Ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego sprowadzają się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie i oddalenie skargi, w tym przypadku uzasadnionym jest rozpoczęcie analizy zarzutów pomieszczonych w skardze kasacyjnej od zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj.: 1) art. 43 ust. 3 rozporządzenia 305/2011 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że jednostka notyfikowana nie może oceniać wszystkich wyrobów budowlanych podobnych do tego, który sama zaprojektowała, podczas gdy wskazany przepis odnosi się jedynie do tego konkretnego wyrobu budowlanego, który jednostka notyfikowana zaprojektowała; 2) naruszenie art. 43 ust. 3 rozporządzenia 305/2011 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że skarżący jako jednostka notyfikowana nie jest stroną trzecią niezależną od organizacji lub wyrobu budowlanego, który ocenia, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący zachowuje niezależność, o której mowa w powołanym przepisie; 3) naruszenie art. 16 ust. 4 ustawy o systemie zgodności poprzez jego zastosowanie do przedmiotowej sprawy i uznanie, że skarżący naruszył zakres Polskiej Normy PN-EN 45011:2000, 4) naruszenie art. 4.2 lit. o) pkt 1 normy PN-EN 45011:2000 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że jednostka certyfikująca nie może oceniać wszystkich wyrobów budowlanych podobnych do tego, który sama projektuje, podczas gdy wskazany przepis odnosi się jedynie do tego konkretnego wyrobu budowlanego, który jednostka certyfikująca zaprojektowała. Należy dodać, iż zarzuty te są analogiczne ze sformułowanymi w skardze do Sądu I instancji.

26 Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów tych nie podzielił. Jak zasadnie przyjął Sąd I instancji spór pomiędzy stronami w tej sprawie sprowadza się do tego, iż skarżący stoi na stanowisku, że nie narusza zasady bezstronności projektując wyroby (mieszanki mineralno-asfaltowe) dla innego odbiorcy podobne do tych, które sama certyfikuje. Zdaniem Polskiego Centrum Akredytacji (PCA) takie działanie zasadę tę narusza, gdyż skarżący projektuje (produkuje) te wyroby, które są konkurencyjne w stosunku wyrobów przez siebie certyfikowanych. Na karcie niezgodności 1/2 stwierdzono, że "Jednostka Certyfikująca projektuje wyroby (mieszanki mineralno-asfaltowe), które ma w swoim zakresie akredytacji i wyroby te certyfikuje na zgodność z normami...".

27 Zgodnie z art. 43 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 roku ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylających dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE. L z 2011 r. Nr 88, str.5) jednostka notyfikowana jest stroną trzecią, niezależną od organizacji lub wyrobu budowlanego, które ocenia. W rozumieniu tego przepisu skarżący nie jest stroną pierwszą, która produkuje lub projektuje wyroby, ani stroną drugą, która jest użytkownikiem tych wyrobów, lecz stroną trzecią, która certyfikuje te wyroby, jako jednostka niezależna od ich producentów (projektantów) i użytkowników. W związku z tym jednostka certyfikująca nie może być zależna także w zakresie działalności handlowej od strony pierwszej lub drugiej, gdyż przeczy to zasadzie bezstronności. Wynika to z treści art. 43 w ust. 4, który stanowi, że: "Jednostka notyfikowana, jej ścisłe kierownictwo oraz pracownicy odpowiedzialni za wykonywanie zadań strony trzeciej w procesie oceny i weryfikacji (...) nie mogą być projektantami, producentami, dostawcami, instalatorami, nabywcami, właścicielami, użytkownikami ani konserwatorami wyrobów budowlanych, które oceniają...), chyba że wykorzystuje oceniane wyroby wyłącznie dla celów własnych (zdanie ostatnie tego akapitu ust. 4). Jednocześnie zgodnie z akapitem drugim art. 43 ust. 4 rozporządzenia: "Jednostka notyfikowana, jej ścisłe kierownictwo oraz pracownicy odpowiedzialni za wykonywanie zadań strony trzeciej w procesie oceny i weryfikacji (...) nie mogą bezpośrednio uczestniczyć w projektowaniu, produkcji lub budowie, wprowadzaniu do obrotu, instalowaniu, stosowaniu lub konserwacji tych wyrobów budowlanych (...). Nie mogą się angażować w żadną działalność, która mogłaby uchybiać niezależności ich opinii i uczciwości w odniesieniu do zadań, do których zostali notyfikowani. (...)". Jak stanowi bowiem ust. 5 art. 43 rozporządzenia: "Jednostka notyfikowana i jej pracownicy wykonują zadania strony trzeciej w procesie oceny i weryfikacji (...), zachowując najwyższy stopień uczciwości zawodowej i wymaganych technicznych kompetencji w danej dziedzinie oraz muszą być wolni od wszelkich nacisków i bodźców, zwłaszcza finansowych, mogących wpływać na ich opinię lub wyniki oceny i weryfikacji, szczególnie ze strony osób lub grup osób zainteresowanych wynikami tej działalności.".

28 Rację ma zatem Sąd I instancji akcentując, iż ze wskazanych przepisów wynika, że jednostka certyfikująca nie może angażować się w żadną działalność odnoszącą się do wyrobów podlegających jej ocenie, gdyż musi zachować najwyższy stopień uczciwości zawodowej będąc wolna od wszelkich nacisków i bodźców "zwłaszcza finansowych". Nie można uznać, że skarżący jest wolny od wpływu bodźców finansowych w sytuacji, w której projektuje wyroby analogiczne do tych, które w zakresie posiadanej akredytacji sam ocenia.

29 Podkreślić trzeba, że akredytację otrzymał skarżący jako cały Instytut. Z akt sprawy wynika natomiast, że Zakład Technologii Nawierzchni, wchodząc w skład Instytutu ogłasza się, jako projektujący nawierzchnie podatne drogowe i mostowe oraz jako projektujący mieszanki mineralno-bitumiczne. W tej sytuacji, co zasadnie uznał Sąd I instancji, wniosek organu administracji zawarty w karcie niezgodności 1/2 o nieusunięciu tej niezgodności, był uprawniony.

30 Zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności ograniczenie zakresu akredytacji następuje, jeżeli akredytowana jednostka oceniająca zgodność nie spełnia warunków określonych w certyfikacie akredytacji. Takim przepisem zawartym w certyfikacie akredytacji był m.in. przepis art. 4.2 PN-EN 45011:2000. Zgodnie z art. 4.2 lit. l) wskazanej Normy - struktura organizacyjna jednostki certyfikującej powinna zapewnić zaufanie do prowadzonej przez nią certyfikacji. W szczególności jednostka certyfikująca powinna: mieć politykę i procedury wyraźnie rozdzielające działalność certyfikacyjną od wszelkiej innej działalności, w którą jest zaangażowana jednostka certyfikująca oraz (lit. m) być, wraz z kierownictwem wykonawczym i personelem wolna od jakichkolwiek nacisków finansowych, handlowych lub innych, które mogłyby wpłynąć na wyniki procesów certyfikacji. Rację ma Sąd I instancji, iż z ustaleń organu administracji wynika, że skarżący Instytut, posiadając akredytację jako cały Instytut nie wykazał, by spełniał wymienione warunki – wyraźnego rozdzielenia działalności certyfikacyjnej od innej, którą wykonuje jego Zakład Technologii Nawierzchni, co stało się powodem stwierdzenia niezgodności na karcie 1/2, a co mogło mieć wpływ na działalność finansową i handlową skarżącego. Zgodnie także z art. 4.2 lit o) wskazanej Normy skarżący powinien: zapewnić, że działania jednostek związanych nie wpływają na poufność, obiektywność i bezstronność i jednostka certyfikującą nie powinna: a) dostarczać lub projektować wyrobów, które certyfikuje (pkt 1), b) dostarczać jakichkolwiek innych wyrobów lub usług, których oferowanie mogłoby narazić na szwank poufność lub bezstronność albo obiektywność procesów certyfikacji i podejmowanych decyzji (pkt 3). Zgodnie z brzmieniem pkt 1 art. 4.2 lit. o) Normy - jednostka certyfikującą nie powinna dostarczać lub projektować wyrobów, które certyfikuje - przez co należy rozumieć, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, że jednostka certyfikująca nie powinna projektować (dostarczać) żadnych wyrobów objętych wykonywaną przez nią certyfikacją. Rację ma Sąd I instancji, iż: "Przepis ten nie wskazuje bowiem, jak chce go rozumieć skarżący, na zakaz projektowania (dostarczania) wyrobów, które były przez skarżącego certyfikowane, lecz na wyroby "które certyfikuje". Gdyby przepis ograniczał projektowanie wyłącznie do wyrobów, które jednostka certyfikująca certyfikowała, brzmiałby – dostarczać lub projektować wyrobów, które jednostka certyfikowała – a nie "które certyfikuje". Przez to określenie należy rozumieć bowiem wyroby, które dana jednostka certyfikująca w ogóle certyfikuje, a więc takie, które są w zakresie jej kompetencji certyfikacyjnych. Intencją powołanej Normy jest nawet szerszy zakaz wskazany w art. 4.2 lit. o) pkt 3 – zakaz dostarczania jakichkolwiek innych wyrobów lub usług, których oferowanie mogłoby narazić na szwank poufność lub bezstronność albo obiektywność procesów certyfikacji i podejmowanych decyzji. Zauważenia wymaga, że zakaz ten nie odnosi się już tylko do wyrobów "które (jednostka) certyfikuje" lecz do wszystkich wyrobów, jeżeli ich dostarczanie stałoby na przeszkodzie zachowania przez jednostkę certyfikującą zasady bezstronności." (s. 9-10 zaskarżonego wyroku NSA).

31 Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonym wyroku wskazywanych w skardze kasacyjnej wadliwości w zakresie wykładni i zastosowania wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego.

32 W konsekwencji Sąd I instancji zasadnie skargę Instytutu oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a., a tym samym nie miał podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

33 Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.