Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2017 r., II FZ 954/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2017 r., II FZ 954/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 2091/13 w przedmiocie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skarg R. P. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 17 października 2013r., nr [...], [...], [..], [..], [...], w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 2091/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego przez doradcę podatkowego K.M. (dalej jako "Pełnomocnik") od postanowienia referendarza tego Sądu z dnia 7 października 2016 r. w przedmiocie przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwoty tytułem niezbędnych poniesionych wydatków na środki transportu, przyznał Pełnomocnikowi: 1) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 276,75 zł, zawierające podatek od towarów i usług w wysokości 51,75 zł; 2) kwotę 53,69 zł tytułem niezbędnych poniesionych wydatków na środki transportu.

3 Rozpoznając sprzeciw wniesiony od powyższego postanowienia referendarza sądowego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uzasadnionym było przyznanie Pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną R. P. (dalej jako "Skarżący") z urzędu, w wysokości 25% należnej stawki, ustalonej w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) w związku z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług. Sąd przyjął, że wobec faktu, iż niniejsza sprawa była jedną z wielu w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, a więc spraw rodzajowo takich samych, rozpoznawanych zarówno przez ten Sąd, jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny, analiza faktyczno-prawna podejmowanej w nich materii oparta była o te same mechanizmy interpretacyjne. Ponadto podał, że wynagrodzenie Pełnomocnika przyznane za postępowanie przed Sądem pierwszej instancji skonsumowało niejako uwzględnione okoliczności nakładu pracy doradcy podatkowego i wkładu tegoż w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, kolejne wywody Pełnomocnika nie stanowiły nowego problemu proceduralnego, a jedynie uzupełnienie lub doprecyzowanie dotychczas zaprezentowanego.

4 Przy określaniu wysokości wynagrodzenia Sąd uwzględnił również aspekt fiskalny, tj. finansowy interes Państwa. Podkreślił, że wysokość zapłaty powinna odzwierciedlać zarówno wkład pracy, jak i wartość rzeczywiście wykonanej pracy, ocenianej wieloaspektowo, ale przy pomocy obiektywnego miernika staranności. Stąd też, zdaniem Sądu, trudno za reprezentację z urzędu, w takich samych rodzajowo sprawach, przyznawać pełnomocnikowi każdorazowo pełną stawkę wynagrodzenia.

5 W zażaleniu na powyższe postanowienie Pełnomocnik zarzucił naruszenie:

6 1) art. 250 § 2 w zw. z art. 209 p.p.s.a., poprzez błędne jego zastosowanie, pomimo że Sądowi brak jest przydanej kompetencji do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji w przypadku złożenia skargi kasacyjnej;

7 2) art. 141 § 4 zd. 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez sporządzenie przez Sąd wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia.

8 Na tej podstawie Pełnomocnik wniósł o zmianę kwestionowanego postanowienia, poprzez przyznanie mu wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy przed sądem drugiej instancji w zakresie, w jakim złożono skargę kasacyjną według stawki, o której mowa w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości przy niestosowaniu art. 250 § 2 p.p.s.a., tj. w wysokości 75% kwoty przyznanej postanowieniem z dnia 16 maja 2014 r., względnie o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.

11 Na wstępie należy zaznaczyć, że rozpoznawana sprawa jest jedną z wielu spraw, dotyczących wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej wniesionych przez Pełnomocnika i rozpoznawanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym, że argumentacja zażalenia, jak i przedmiot sprawy jest tożsamy, Sąd podziela w całości argumentację zawartą w zapadłych orzeczeniach (postanowienie NSA z 20 grudnia 2016 r. II FZ 814-815/16, II FZ 829/16; z 8 grudnia 2016 r. II FZ 836/16).

12 Pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 § 1 p.p.s.a. należy się wynagrodzenie w zakresie określonym w art. 250 p.p.s.a. jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 2 tego artykułu, w uzasadnionych przypadkach, sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1. Słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, że § 2 został dodany przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). Stosownie do art. 2 ww. ustawy, przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 ustawy zmieniającej stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Stąd też Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż nie ma przeszkód, by w rozpoznawanej sprawie stosować art. 250 § 2 p.p.s.a. Trzeba również zaznaczyć, że przepisy regulujące kwestię zwrotu kosztów postępowania, tj. art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a, uzasadniają zwrot kosztów w "niezbędnym" zakresie. Z kolei, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

13 Stwierdzić należy, że niniejsza sprawa jest jedną z pięciu zainicjowanych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Sprawy te są rodzajowo takie same, dotyczą identycznego zagadnienia prawnego, a analiza faktyczno-prawna podejmowanej w nich materii, jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, jest oparta o te same mechanizmy interpretacyjne. Świadczy o tym treść sformułowanych zarzutów, które w poszczególnych skargach są niemal identyczne. W rozpoznawanej sprawie Pełnomocnik Skarżącego zainicjował postępowanie kasacyjne wniesieniem jednej skargi kasacyjnej, w której wymienił kolejno cztery sygnatury akt spraw zakończonych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2014 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji przy ustalaniu wysokości zasądzanego Pełnomocnikowi wynagrodzenia, słusznie wziął pod uwagę charakter i jednorodność rozpatrywanych spraw oraz w sposób prawidłowy ocenił wkład pracy doradcy podatkowego ustanowionego z urzędu w przyczynieniu się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji dokonał szczegółowego wyliczenia wynagrodzenia, z którym Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się w całości.

14 Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.