Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r., II FZ 939/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2017 r., II FZ 939/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. B. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1394/16 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 5 września 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem zażalenia H. B. jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1394/16, w którym wezwano ją do uiszczenia wpisu w kwocie 3380,00 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 5 września 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej: rozporządzenie).

3 W zażaleniu na to zarządzenie skarżąca stwierdziła, że jej zdaniem wartość przedmiotu sporu wynosi 33.783 zł, a w zarządzeniu nie wyjaśniono, dlaczego nie przyjęto wartości przedmiotu sporu podanej w skardze.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone zarządzenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

6 Jak stanowi art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Nie jest sporne to, że w niniejszej sprawie dotyczącej zobowiązania skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Przedmiotem sporu między stronami jest natomiast to, jaka jest wysokość tej należności. Skarżąca uważa, że wartość przedmiotu sporu wynosi 33.783 zł. Skoro organ podatkowy twierdzi, że D. K. firmowała działalność skarżącej, to przy ustalaniu wartości przedmiotu sporu należało uwzględnić, że osoba ta dokonała wpłaty na poczet zobowiązania w podatku dochodowym za 2007 r. w wysokości 675.976 zł. Wziąwszy pod uwagę udział skarżącej w spółce cywilnej A. należało zatem przyjąć, że kwota 304.189 zł stanowi jej środki finansowe wpłacone na poczet ustalonego przez organy zobowiązania w wysokości 337.972 zł. Organ podatkowy w odpowiedzi na skargę stwierdził natomiast, że sporna w sprawie kwota wynosi 337.972 zł i to ona stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia.

7 Przewodniczący Wydziału WSA w Gliwicach w zarządzeniu z 8 listopada 2016 r. nakazał "ustalić wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 337.972 zł".

8 Jak wynika z art. 215 § 1 i art. 218 p.p.s.a., mimo że podanie wartości przedmiotu zaskarżenia jest obowiązkiem, ale i prawem strony, to przewodniczący - stosownie do treści art. 218 p.p.s.a. - może dokonać sprawdzenia tej wartości, gdy informacja podana w piśmie będzie budziła wątpliwości co do jej rzetelności w świetle materiału wynikającego z akt sprawy.

9 Jeżeli w wyniku sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia okaże się, że podana przez skarżącego wartość nie jest prawidłowa, przewodniczący określa zarządzeniem wartość przedmiotu zaskarżenia, przy czym w związku z faktem, że zarządzenie to jest niezaskarżalne, określenie przez przewodniczącego wartości przedmiotu sporu podlega kontroli wskutek zażalenia na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu.

10 W analizowanej sprawie kwestia wartości przedmiotu zaskarżenia była sporna, o czym świadczą wywody obu stron zawarte w skardze i w odpowiedzi na nią. Przewodniczący Wydziału zdecydował, że właściwa jest wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez organ podatkowy. W takiej sytuacji nie budzi wątpliwości Naczelnego Sadu Administracyjnego, że zarządzenie przewodniczącego wydane w trybie art. 218 p.p.s.a. powinno być opatrzone stosownym uzasadnieniem, którego w tej sprawie zabrakło. W istocie nie wiadomo, z jakich przyczyn Przewodniczący uznał, że wartość podana przez stronę w skardze jest nieprawidłowa (tak też w postanowieniu NSA z 6 maja 2014 r., sygn. akt I GZ 101/14, publ. CBOSA).

11 Choć zaskarżone zarządzenie jest z tego powodu wadliwe, to nie wystąpiły w sprawie przesłanki uzasadniające jego uchylenie. Wynika to z faktu, że wartość przedmiotu sporu, a w konsekwencji wysokość należnego wpisu, ustalono w sprawie prawidłowo.

12 Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 5 września 2016 r., w której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z 29 czerwca 2012 r. określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 337.972 zł, podczas gdy w złożonym zeznaniu podatkowym wykazała ona stratę z działalności gospodarczej. Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości twierdząc, że w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że D. K. firmowała jej działalność. Skarżąca kwestionuje więc w ogóle podstawę do obciążenia jej tym zobowiązaniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakres zaskarżenia decyzji organu drugiej instancji przesądza, że przedmiotem sporu jest cała określona w decyzji administracyjnej należność.

13 Z § 1 pkt 4 rozporządzenia wynika, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i w przypadku należności o wysokości powyżej 100000 zł wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. W analizowanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia (tj. należności, której dotyczy spór sprawie) wynosi 337.972 zł. 1% z tej kwoty wynosi natomiast 3380 zł, co oznacza, że w zaskarżonym zarządzeniu wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu w prawidłowej wysokości.

14 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza natomiast, że w zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu podano błędną podstawę prawną tego zarządzenia, wskazując § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, który dotyczy wpisu stałego od skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Błąd ten nie miał jednak wpływu na wynik niniejszego postępowania wpadkowego, skoro wysokość wpisu ustalono prawidłowo.

15 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.