Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., II FZ 911/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., II FZ 911/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 730/12 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Z A S A D N I E N I E

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 730/12, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), odmówił J. S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 marca 2012 r., w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Sądu, fakt przebywania przez skarżącego w okresie awizowania przesyłki (zawierającej zaskarżoną decyzje) na leczeniu sanatoryjnym nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania.

3 W zażaleniu z dnia 10 września 2012 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

5 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

6 W analizowanej sprawie w zasadzie zbadać należało czy opisany w art. 87 § 2 p.p.s.a. wymóg uprawdopodobnienia przez stronę wnoszącą o przywrócenie terminu braku winy w jego uchybieniu został wypełniony. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego jaki i prawa cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P.Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lexis Nexis, Warszawa 2006 r., s.226).

7 Trafna jest ocena dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że wskazana przez skarżącego we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu okoliczność (pobyt w sanatorium trakcie awizowania decyzji) nie wskazywały na brak jego winy w uchybieniu terminu, co jest niezbędnym warunkiem dla uwzględnienia takiego wniosku, wynikającym z art. 87 § 2 p.p.s.a. Słusznie wywodzi Sąd pierwszej instancji, że fakt przebywania na leczeniu sanatoryjnym nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy przebywanie strony poza miejscem zamieszkania nie jest wywołane zaistnieniem nagłych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności, lecz wynika z wcześniejszych planów strony. Niewątpliwie w takiej sytuacji, osoba świadoma tego, że w określonym, dłuższym okresie czasu nie będzie przebywać w swoim miejscu zamieszkania, powinna przed przewidywanym wyjazdem odpowiednio zabezpieczyć swoje interesy. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego w zażaleniu również wyrażonej przez Sąd oceny nie podważa. Nadto okoliczności takie jak krótkotrwały pobyt w szpitalu, leczenie sanatoryjne czy też odbywanie rehabilitacji nie są okolicznościami, które uprawdopodobniają, że strona czynności w terminie bez swej winy nie mogła dokonać.

8 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.