Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2019 r., II FZ 816/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2019 r., II FZ 816/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. sp. z o.o. z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 5 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 751/18 w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 4 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 5 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt I SA/Gl 751/18) odrzucił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w S. – nazywanej dalej "Spółką", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 4 maja 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 11 lipca 2018 r. Spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie pomimo awizowana nie została odebrana przez Spółkę, a wskazane w nim braki nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie. W konsekwencji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako "P.p.s.a."), Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę Spółki.

4 W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki wskazał na naruszenie art. 49 § 1, art. 58 § 1 ust. 3, art. 65 § 1 i 2 oraz art. 73 P.p.s.a., jak również art. 131 § 2 i art. 139 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1360 ze zm.; dalej jako "k.p.c.").

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie okazało się bezzasadne, dlatego zostało oddalone.

7 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca nie wykazała, aby w toku doręczenia doszło do takich uchybień, które naruszałyby gwarancje wynikające z art. 73 P.p.s.a. i świadczyły o bezzasadnym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Pełnomocnik strony wymienia liczne drobne uchybienia, które można określić jako marginalne i pozbawione znaczenia, albo pozorne i nie znajdujące racji w obowiązujących przepisach prawa.

8 Pierwszy z argumentów zawartych w motywach zażalenia dotyczy zbiorczego przesłania kilku pism w różnych sprawach, co zdaniem pełnomocnika strony uniemożliwiało zweryfikowanie przez odbiorcę, jaka jest zawartość przesyłki.

9 Należy zatem zauważyć, że na zwrotnym druku wyraźnie zaznaczono, że przesyłka zawiera cztery wezwania do uzupełnienia braków formalnych skarg wraz z czterema odpisami odpowiedzi na skargę oraz czterema pismami z 12 lipca 2018 r. w sprawach o sygn. akt od I SA/Gl 750/18 do I SA/Gl 753/18. Dalej zaś znajduje się adnotacja, zgodnie z którą w kopercie powinno znajdować się 12 druków. Osoba odbierając przesyłkę w imieniu Spółki nie powinna zatem mieć problemów z odczytaniem, jakie pisma znajdowały się w kopercie.

10 Również przywołane przez pełnomocnika strony orzeczenia nie wykluczają możliwości zbiorczego przesyłania pism sądowych. Przeciwnie w postanowieniu z 18 stycznia 2011 r. (I FSK 2088/11), wymienionym przez autora zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. np. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, post. SN z 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce «rodzaj przesyłki», pism stanowiących zawartość przesyłki. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 ze zm., dalej rozporządzenie), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 P.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko."

11 Przede wszystkim jednak rozważania, co do tego, czy w przesyłce pracownik sądu ewentualnie omyłkowo nie umieścił stosownego wezwania mogłyby mieć znaczenie dla oceny zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wyłącznie wówczas, gdyby strona przesyłkę tę odebrała. Skoro jej nieodebrana, rozważania w tym zakresie są jedynie hipotetyczne i nie mogą mieć znaczenia w toku kontroli instancyjnej.

12 Dalej pełnomocnik Spółki wskazuje, że na druku awizo brakuje pieczęci z datą pierwszego awizowania oraz podpisu osoby uprawnionej, co stanowi rażące naruszenie § 7 ust. 1 pkt 1 oraz § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 października 2010 r. Tymczasem strona nie powinna musieć się domyślać, kiedy podjęto pierwszą próbę doręczenia.

13 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik Spółki nie odróżnia zawiadomienia, które pozostawia się w skrzynce odbiorczej lub drzwiach adresata, od zwrotnego potwierdzenia odbioru. Pierwszy z druków zawiera informację skierowaną do adresata, o tym, że w danej dacie podjęto próbę doręczenia przesyłki, którą pozostawiono w placówce pocztowej. Drugi z nich zawiera informacje dla nadawcy, na podstawie której może on ustalić, w jaki sposób pismo zostało doręczone adresatowi. Tym samym ewentualne braki i nieścisłości znajdujące się na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru nie mogą stanowić źródła wiedzy dla strony o próbie doręczenia przesyłki, tę bowiem adresat powinien powziąć ze wspomnianego zawiadomienia. Zaznaczyć jednak należy, że w toku postępowania reklamacyjnego Sąd pierwszej instancji uzyskał od Poczty Polskiej odpowiedź, zgodnie z którą pierwszą próbę doręczenia podjęto 17 lipca 2018 r. – czyli zgodnie z pieczęcią znajdującą się po prawej stronie zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 8 i 79 akt sprawy). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyjaśnienia te są wystarczające, aby przyjąć, że 17 lipca 2018 r. pracownik poczty podjął próbę doręczenia przesyłki i pozostawił w odpowiednim miejscu zawiadomienie o pozostawieniu jej w placówce pocztowej.

14 Nie można również zgodzić się ze stroną skarżącą, że w badanej sprawie brak wyraźnego podpisu osoby doręczającej mogła w jakiś konkretny sposób naruszyć prawo strony wynikające z art. 73 P.p.s.a.

15 Końcowo należy odnieść się do zastrzeżeń strony, że na druku wpisano, iż zawiadomienie zostało zostawione w skrzynce pocztowej, tymczasem pod wskazanym adresem nie ma skrzynki. Ponadto, skoro w budynku, w którym znajduje się siedziba Spółki, nie ma skrzynki pocztowej zawiadomienie może zostać zabrane przez osoby nieupoważnione. W konsekwencji nie zostały zachowane gwarancje wynikające z art. 73 P.p.s.a. oraz art. 139 § 1 k.p.c.

16 Przede wszystkim samo stwierdzenie, że pod wskazanym adresem nie ma skrzynki pocztowej nie wzrusza domniemania wynikającego z art. 73 P.p.s.a. Obalenie domniemania doręczenia przesyłki na podstawie ogólnikowego twierdzenia strony skarżącej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 P.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić je poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w drzwiach lub zaginęło. Ponadto oznaczałoby to, że niewykonując obowiązku posiadania skrzynki pocztowej Spółka uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek skutecznej próby doręczenia pism procesowych. Natomiast zgodnie z wyjaśnieniami Poczty Polskiej udzielonymi w ramach postępowania reklamacyjnego, oznaczenie na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru pola "w oddawczej skrzynce pocztowej" zamiast "w drzwiach adresata" wynika jedynie z pomyłki pracownika poczty (k. 79 akt sprawy).

17 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.