Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2018 r., II FZ 741/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2018 r., II FZ 741/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1073/16 w zakresie wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Zarządzeniem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1073/16 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał D. K. (dalej: "skarżący") do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 9 sierpnia 2017 r. oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r., w kwocie 384 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

3 Podstawę zarządzenia stanowił art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie).

4 Nie zgadzając się z powyższym zarządzeniem, pismem z dnia 31 października 2017 r. skarżący wniósł zażalenie. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 218 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 2 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości wyższej od należnej na skutek błędnego ustalenia przez Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwota 25. 559 zł, podczas gdy w ocenie skarżącego wartością przedmiotu zaskarżenia jest kwota oznaczona przez skarżącego w wysokości 0,00 zł. W uzasadnieniu podniósł, że w niniejszej sprawie organ podatkowy ustalił zobowiązanie podatkowe w wysokości niższej niż zadeklarowana, dlatego wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 0 zł, podobnie jak wpis od skargi.

5 Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości

6 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, ponadto skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

10 Wysokość wpisów sądowych w sprawach rozpatrywanych przed sądami administracyjnymi została uregulowana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł.

11 Należy zauważyć, że argumentacja podniesiona przez stronę skarżącą w zażaleniu jest błędna. Z jego treści wynika, iż skarżący nawiązuje do wpisu od skargi z dnia 25 maja 2016 r. Wyjaśnić należy, że w przypadku gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia (wynikającego z art. 215 § 1 p.p.s.a.) stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a., postanowienie NSA z 7 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 306/11, wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

12 W odniesieniu do powyższego, Sąd w dniu 6 lipca 2016 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosi 0 zł. Następnie zarządzeniem z dnia 25 lipca 2016 r. Sąd ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 95 840 zł. i zarządzeniem z tego samego dnia wezwał skarżącego do uiszczenia stosunkowego wpisu od skargi w kwocie 1 917 zł. w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Na zarządzenie skarżący wniósł zażalenie w dniu 5 sierpnia 2016 r., kwestionując wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia, a co za tym idzie – także wysokość wpisu. Zdaniem skarżącego wartość przedmiotu sporu wynosi 0 zł, podobnie jak wpis od skargi. Alternatywnie wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia, w postaci części należności pieniężnej kwestionowanej w skardze powinna wynieść 25 559 zł (taką wartość zaskarżenia wskazał również organ w odpowiedzi na skargę) - tj. różnicę pomiędzy zobowiązaniem zadeklarowanym przez skarżącego, a określonym przez organ. Wskazał, że w takiej sytuacji należny wpis od skargi powinien wynieść 767 zł.

13 Zarządzeniem z dnia 12 września 2016 r. Przewodniczący Wydziału WSA w Poznaniu uchylił zarządzenie z 25 lipca 2016 r. i zmienił wartość przedmiotu zaskarżenia z 95 840 zł na 25 559 zł.

14 Na powyższe Zarządzenie skarżący nie wniósł zażalenia, co oznacza, że stało się ono prawomocne. Skarżącemu zwrócono nadpłatę wpisu od skargi, wobec czego skarga została opłacona wpisem o wartości 767 zł.

15 Mając powyższe okoliczności na uwadze, należy stwierdzić, że skarżący nie ma obecnie możliwości kwestionowania wartości przedmiotu zaskarżenia. Słusznie zatem Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie stanowiącej połowę wpisu od skargi, tj. 384 zł.

16 Nadmienić również należy, że w zaskarżonej przez podatnika decyzji organ określił skarżącemu kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w innej wysokości niż zadeklarowana przez stronę skarżącą. Mając na uwadze uchwałę sędziów NSA z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07, gdzie przyjęto, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze, słusznie uznano, że wartością przedmiotu sporu w niniejszej sprawie jest kwota 25 559 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą zadeklarowaną przez skarżącego, a określoną przez organ. Podkreślenia wymaga, że na tą okoliczność wskazywał również sam skarżący w zażaleniu na zarządzenie do wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi.

17 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia