Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2013 r., II FZ 677/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2013 r., II FZ 677/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 797/12 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 1. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną M. sp. z o.o. z siedzibą w K. bowiem pełnomocnik spółki mimo wezwania nie uiścił w terminie należnego wpisu od skargi.

3 Pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wskazując, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej nie nastąpiło z winy spółki. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 22 lutego 2013 r. i niezwłocznie przekazane spółce. Z uwagi na nieobecność prezesa zarządu spółki nie było możliwości poinformowania go o obowiązku uiszczenia wpisu. Wezwanie przekazano zatem upoważnionemu pracownikowi spółki, który ze względu na zły stan zdrowia nie przekazał powyższego wezwania prezesowi, ani żadnej innej osobie w spółce. Do wniosku pełnomocnik dołączył oświadczenie pracownika odpowiedzialnego za powyższe zdarzenie.

4 2. Wojewódzki sąd administracyjny odmawiając przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej wskazał, że wezwanie zostało zasadnie doręczone pełnomocnikowi spółki i to na pełnomocniku ciążył obowiązek uiszczenia powyższego wpisu w terminie. Wzajemne relacje między pełnomocnikiem, a spółką, sposób porozumiewania się i obieg dokumentów nie miały znaczenia.

5 3. Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie, zarzucając mu naruszenie:

6 - art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnej odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej,

7 - art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy,

8 - art. 163 § 2 w związku z art. 86 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na sporządzeniu przez sąd nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego postanowienia.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

11 4. Trafnie sąd pierwszej instancji podniósł, że wskazany pełnomocnik był umocowany do odbioru pism, zatem to właśnie jemu należało doręczyć wezwanie na podstawie 67 § 5 p.p.s.a. Od daty doręczenia wezwania pełnomocnikowi należało liczyć bieg terminu do dokonania wpisu bowiem osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych - w tym odbioru pism - tyle, że z wykorzystaniem profesjonalnej pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2013 r., II GZ 357/13, dostępne na stronie www.cbois.nsa.gov.pl). Orzecznictwo jest zgodne co do tego, że sposób komunikowania się, na jaki umówią się mocodawcy wraz z pełnomocnikiem obiektywnie nie ma znaczenia i dlatego to w interesie strony (tu: spółki) jest zapewnienie takiego kontaktu między określonymi podmiotami, który będzie sprawny, szybki, niezawodny i tym samym nie przyczyni się do odkładania w czasie przepływu informacji (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2013 r., V SA/Wa 1864/10; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2013 r., V SA/Wa 346/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2012 r., II GZ 402/12, dostępne na stronie www.cbois.nsa.gov.pl).

12 5. Ponadto, jak wskazuje piśmiennictwo (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, str. 205): "Niezachowanie należytej staranności przez pracownika pociąga również konsekwencje dla spółki, w której jest zatrudniony (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2005 r., FZ 552/04)". Z akt sprawy wynika, że pracownik miał przekazać określoną informację, a nie zrobił tego, gdyż udał się na zwolnienie. Przekazać informację można w różny sposób - przez pozostawienie notatki na biurku, wysłanie maila (nawet z domu), krótkiej wiadomości tekstowej, czy wykonanie rozmowy telefonicznej. Z powyższego wynika, że udanie się na zwolnienie lekarskie z powodu zajścia w ciążę nie było przeszkodą w przekazaniu informacji. Tym samym zaniedbanie pracownika spółki w zakresie przekazywania informacji nie wskazują na brak winy spółki. Skoro pracownik spółki miał przekazać określone informacje, a tego nie zrobił i z okoliczności nie wynika, by stanęła mu na drodze przeszkoda uniemożliwiająca porozumiewanie się – np. utrata zdolności mówienia, utrata przytomności – to trudno mówić o braku winy, który uzasadniłby przywrócenie terminu.

13 W istocie rozważania czy pracownik mógł przekazać informację, czy też nie mógł z powodu zwolnienia nie mają znaczenia, bowiem – jak wskazano wyżej- sposób porozumiewania się i przepływ informacji w spółce nie podlegają ocenie Sądu. Przyjęto w spółce taki, a nie inny sposób informowania o wydarzeniach i nie ma on znaczenia dla faktu, że nie dokonano czynności w terminie, który był liczony od dnia prawidłowego doręczenia wezwania wskazanemu pełnomocnikowi .

14 6. Jeżeli przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy spółki w uchybieniu terminu, a z powyższego wynika, że przesłanka ta nie została spełniona - zasadne było postanowienie sądu pierwszej instancji o odmowie przywrócenia terminu i tym samym nie ma podstaw do jego zmiany.

15 7. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 87 i 197 § 2 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.