Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2017 r., II FZ 658/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2017 r., II FZ 658/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu dnia 27 października 2017 r. zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1883/17 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1883/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. R. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 lutego 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

3 Sąd I instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia z dnia 6 czerwca 2017 r. skarżącą wezwano do uiszczenia kwoty 300,00 zł tytułem uzupełnienia wpisu sądowego od skargi, którego wysokość została ustalona na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w kwocie 500 zł. Skarżąca składając swoją skargę uiściła tytułem wpisu sądowego kwotę 200 zł. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie przesłana na adres skarżącej wskazany w skardze była dwukrotnie awizowana, po czym została zwrócona przez pocztę z adnotacją o jej nie podjęciu w terminie i została uznana za doręczoną skarżącej w dniu 26 czerwca 2017 r. w trybie określonym w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwana dalej: "p.p.s.a."). Sąd ustalił, że na dzień 6 lipca 2017 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty uzupełnienia wpisu od skargi do niniejszej sprawy. Sąd wskazał, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 27 czerwca 2017 r. i upłynął z dniem 3 lipca 2017 r. zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na to, że skarga nie została prawidłowo opłacona, Sąd I instancji działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.

4 Od powyższego orzeczenia pełnomocnik skarżącej wywiódł zażalenie, w którym wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że nie podjęcie awizowanej przesyłki było spowodowane nieobecnością adresata przesyłki, na dowód czego przedłożono certyfikat ukończenia kursu, który odbył się w terminie 12-26 czerwca 2017 r. w Warszawie.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje:

6 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

7 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wskutek nie uzupełnienia przez skarżącą w terminie wpisu od skargi, skargę tę należało odrzucić. Zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 p.p.s.a.

8 W przedmiotowej sprawie skarżąca wezwana została do uzupełnienia wpisu zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2017 r. Doręczenie tego wezwania nastąpiło w dniu 26 czerwca 2017 r., w trybie tzw. doręczenia zastępczego, wynikającego z art. 73 p.p.s.a., które musiało być zastosowane wobec nieodebrania przez skarżącą przesyłki zawierającej to wezwanie. W tym też dniu rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu, zakreślony przez Sąd. We wskazanym terminie wpis nie został uiszczony. Konsekwencją takiego stanu faktycznego musiało być odrzucenie skargi przez Sąd I instancji w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., którego treścią Sąd administracyjny jest bezwzględnie związany. Na ocenę tę nie mają wpływu okoliczności wskazane w zażaleniu, bowiem mogłyby one być badane jedynie w przypadku, gdyby strona wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Wyjazd poza miejsce zamieszkania w okresie, w którym przesyłka zawierająca wezwanie była awizowana nie może wpływać na prawidłowość doręczenia pisma dokonywanego w trybie art. 76 §1-3 p.p.s.a. Ustawodawca przewidział bowiem w art. 76 § 4 p.p.s.a. fikcję prawną doręczenia, zgodnie z którą, w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, przy zachowaniu ustanowionych warunków formalnych, stwarza domniemanie doręczenia pisma i tym samym wyznacza początek biegu terminu do podjęcia określonej czynności procesowej. Jeżeli zatem strona w sposób planowy opuszcza jedynie czasowo miejsce zamieszkania, które pozostaje niezmienione, jej staraniom należy pozostawić dbałość o uniknięcie negatywnych skutków nieobecności (por. postanowienie NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/14, publ. LEX nr 1467671).

9 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.