Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2011 r., II FZ 61/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2011 r., II FZ 61/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del) Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 1004/07 w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 11 września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z 15 grudnia 2008 r. I SA/Gd 1004/07, odrzucił skargę A. B. (dalej jako skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 11 września 2007 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług.

3 A. B., pismem z 2 stycznia 2009 r., wniósł skargę kasacyjną od tego rozstrzygnięcia.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z 2 marca 2009 r. I SA/Gd 1004/07, odrzucił skargę kasacyjną A. B. na postanowienie tegoż Sądu z 15 grudnia 2008 r. Zdaniem Sądu, została ona sporządzona przez osobę nieuprawnioną w rozumieniu art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części uzasadnienia "p.p.s.a."

5 Skarżący, pismem z 24 marca 2009 r., sporządzonym osobiście, zaskarżył postanowienie Sądu pierwszej instancji z 2 marca 2009 r. i wniósł o uchylenie tego postanowienia.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z 6 kwietnia 2009 r. I SA/Gd 1004/07, odrzucił zażalenie A. B. na postanowienie z 2 marca 2009 r., z uwagi na niezachowanie wymogu "przymusu adwokackiego", przewidzianego w art. 194 § 4 p.p.s.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżący utracił przymiot podmiotu, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a. z uwagi na skreślenie go z listy adwokatów z dniem 4 października 2005 r.

7 Skarżący, w zażaleniu z 6 maja 2009 r. – inicjującym niniejsze postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - wniósł o uchylenie postanowienia z 6 kwietnia 2009 r. w całości, ponieważ "(...) zażalenie zawierało wniosek o przyznanie adwokata lub radcy prawnego z urzędu". Zdaniem skarżącego, nieprawdziwe jest twierdzenie Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym skarżący został skreślony z listy adwokatów, ponieważ postępowanie w jego sprawie zostało wznowione przez Sąd Najwyższy (V CK 731/04). W ocenie skarżącego, Okręgowa Rada Adwokacka w G. poświadcza nieprawdę w dokumentach. Skarżący zwrócił się ponadto o przyznanie prawa pomocy i przekazanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego akt sprawy.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

10 Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z treści art. 194 § 4 p.p.s.a. wynika, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio.

11 Nie ulega wątpliwości, że zażalenie z 24 marca 2009 r. skarżący sporządził osobiście, jak nie ulega też wątpliwości, że nie wykazał wykonywania – i możliwości wykonywania - przez siebie zawodu adwokata. Nie może być takim dowodem decyzja Ministra Sprawiedliwości z 27 stycznia 1992 r. O.IV.A.810/70/92, o wyrażeniu zgody na wykonywanie przez adwokata A. B. zawodu indywidualnie, skoro z informacji uzyskanych przez Sąd pierwszej instancji, z Okręgowej Rady Adwokackiej w G. wynika, że skarżący nie może od 17 października 2002 r. wykonywać zawodu adwokata, a w dniu 4 października 2005 r. został skreślony z listy adwokatów (karta 106 akt sądowych).

12 Sąd odwoławczy jako niezrozumiałe traktuje informacje, zawarte przez skarżącego w zażaleniu, o treści: " (...) tymczasem wznowił proces Sąd Najwyższy w Warszawie w sprawie V CK 731/04 i przywrócił skarżącego w prawach, a tylko osoby z ORA w G. (...) poświadczają nieprawdę w dokumentach (...)".

13 Wskazać należy, że skarżący wnosząc skargę kasacyjną nie podpisał się jako adwokat, nie uczynił tego również składając od niej zażalenie. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że skarżący występował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata reprezentującego go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Powyższe, jak również notatka zawarta w aktach sprawy (sporządzona przez Kierownika Sekretariatu Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) wskazują, że w momencie sporządzania i składania skargi kasacyjnej jak i zażalenia na nią, skarżący był skreślony z listy adwokatów.

14 Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, aprobuje stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt V CK 731/04 oraz w postanowieniu NSA z 12 marca 2007 r. I Gz 273/06, zgodnie z którym "(...) uchybienie polegające na występowaniu w sprawie w charakterze pełnomocnika procesowego osoby, która nie może być pełnomocnikiem oznacza brak należytego umocowania. Uchybienie to nie może być usunięte w drodze zatwierdzenia przez stronę czynności dokonanych przez tę osobę".

15 Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na fakt, że skarżący został pouczony o przymusie adwokackim wymaganym przy sporządzaniu zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej (k. 112 akt sądowych).

16 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafna była ocena Sądu pierwszej instancji, wyrażona w postanowieniu z 6 kwietnia 2009 r. I SA/Gd 1004/07, zgodnie z którą, osobiste sporządzenie zażalenia przez osobę niewymienioną w art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a., na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej, spełnia przesłanki zastosowania art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

17 Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje ponadto, że wniosek skarżącego o prawo pomocy, został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z 29 października 2010 r. I SA/Gd 1004/07.

18 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji.