Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., II FZ 58/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., II FZ 58/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2753/05 o odrzuceniu zażalenia Z. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 lutego 2007r. w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 2005 r., [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. prowadzi w stosunku do Z. W. postępowanie egzekucyjne dotyczące grzywny w wysokości 400 zł, nałożonej mandatem karnym. Na skutek złożenia przez dłużnika zarzutu organ ten zwrócił się do Ł. Urzędu Wojewódzkiego o wyrażenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zasadności tego zarzutu. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2005 r. wierzyciel uznał zgłoszony zarzut za niezasadny. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 2005 r.

3 Na powyższe postanowienie Z. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2006 r. (sygn. akt II FZ 29/06).

4 W konsekwencji - skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia należnego wpisu. Po otrzymaniu wezwania, uiścił w dniu 14 marca 2006 r. na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwotę 20 zł (k.107 akt sądowych) oraz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania postanowieniem tego Sądu z dnia 9 czerwca 2006 r. (sygn. akt III SA/Wa 2753/05). Zażalenie wnioskodawcy na ostatnio wymienione postanowienie oddalił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 października 2006 r. (sygn. akt II FZ 519/06).

5 Po dokonaniu trzeciego – bezskutecznego - wezwania do uiszczenia wpisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę Z. W. postanowieniem z dnia 12 grudnia 2006 r. z powodu jego nieuiszczenia.

6 Na postanowienie o odrzuceniu skargi skarżący złożył samodzielnie sporządzoną skargę kasacyjną, która została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r. Zażalenie na to postanowienie – także sporządzone przez skarżącego - zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2007 r.

7 Powyższe postanowienie również stało się przedmiotem zażalenia złożonego przez Z. W. Po wpłynięciu zażalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał jego autora – na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 12 marca 2007 r. - do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wniósł kolejne zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r. (sygn. akt II FZ 322/07).

8 W związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący został wezwany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wykonania zarządzenia z dnia 12 marca 2007 r., poprzez uiszczenie wpisu. Wezwanie otrzymał w dniu 17 października 2007 r. (k.185 akt sądowych). W nawiązaniu do tego wezwania złożył jedynie pismo zatytułowane jako "Prośba", "Skarga", "Skarga kasacyjna", "Odwołanie", "Apelacja". Natomiast jak wynika z dokumentów księgowych Sądu, wpis nie został uiszczony (k.190 verte akt sądowych).

9 Postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie skarżącego. Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a." oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), skarżący był zobowiązany uiścić wpis od zażalenia w kwocie 100 zł. Pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach nieuiszczenia wpisu, obowiązku tego nie wykonał. Stanowi to nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia oraz uzasadnia odrzucenie tego środka odwoławczego na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.

10 W zażaleniu na to postanowienie Z. W. wniósł o skierowanie żądania uiszczenia kwoty 100 zł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji , gdyż to ten organ złamał i obszedł prawo. Poza tym nie przedstawił żadnych zarzutów przeciwko zaskarżonemu orzeczeniu, lecz skoncentrował swoje wywody na kwestiach nie związanych z rozpoznawaną sprawą.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Nieporozumieniem jest wniosek skarżącego o skierowanie do organu żądania uiszczenia wpisu od zażalenia. Z treści art. 220 § 1 w zw. z art. 230 § 2 p.p.s.a. wynika bowiem jednoznacznie, że to strona postępowania sądowego, która wnosi zażalenie, ma obowiązek uiścić od niego wpis w wysokości podanej w § 2 ust. 1 pkt 7 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów. Skoro w tym wypadku zażalenie wniósł skarżący, a nie organ, to skarżący powinien zapłacić wpis. Dlatego podjęta przez niego próba przerzucenia na organ administracji publicznej kosztów postępowania zażaleniowego nie zasługuje na aprobatę.

13 Odnosząc się natomiast do wywodów autora zażalenia dotyczących rzekomego naruszenia i obejścia prawa przez organ, należy temu autorowi zwrócić uwagę, że on sam skutecznie uniemożliwił kontrolę działania tego organu. Uporczywie bowiem lekceważył prawomocne orzeczenia sądów oraz wezwania, które były do niego kierowane. W ten sposób doprowadził najpierw do odrzucenia skargi, a następnie do odrzucenia zażalenia. Aktualnie nie jest możliwa ocena legalności działań organów administracji publicznej przez sąd administracyjny, toteż twierdzenia skarżącego nie mogą zostać zweryfikowane.

14 Przechodząc w tym kontekście do kontroli prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia, należy podkreślić, że skarżący nie podważa ustaleń Sądu pierwszej instancji dotyczących niezapłacenia wpisu od zażalenia. Co więcej, nie formułuje on pod adresem tego Sądu żadnych merytorycznych zarzutów naruszenia prawa, ani nie wnosi o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia. W miejsce rzeczowej argumentacji pojawiają się natomiast nie związane ze sprawą dywagacje na temat jego przodków, sędziów, itp. Takie postępowanie nie może przynieść rezultatu w postaci uwzględnienia zażalenia.

15 Niezależnie od tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno przyjęty w zaskarżonym postanowieniu stan faktyczny, jak i powołana tam podstawa prawna są prawidłowe. Jedynie utożsamienie braku opłaty sądowej z brakami formalnymi nie jest zasadne, gdyż ustawodawca wyraźnie rozdziela te dwie kwestie. Dowodem tego jest ich odrębna regulacja. Dlatego wśród braków formalnych pisma, w tym skargi, skargi kasacyjnej oraz zażalenia, nie wymienia się braku opłaty (art. 46, art. 57 § 1, art. 176 i art. 194 § 3 p.p.s.a.). W konsekwencji różne są także podstawy prawne odrzucenia tych środków prawnych - w zależności, czy następuje ono z powodu braków formalnych, czy ze względu na brak opłaty sądowej (por. postanowienie NSA z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt II FZ 77/06, ONSAiWSA 2006/5/129). Powyższa nieścisłość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie mogła mieć jednak żadnego wpływu na wynik sprawy.

16 Z przytoczonych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.