Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2017 r., II FZ 527/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2017 r., II FZ 527/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3934/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3934/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.

3 Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że po wniesieniu skargi, na podstawie zarządzenia z dnia 4 stycznia 2017 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 944 zł. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 stycznia 2017 r.

4 Sąd podniósł dalej, że skoro z akt sądowych sprawy wynika, iż ww. pismo zawierające wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego, to należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 20 stycznia 2017 r. Termin ten upłynął zaś z dniem 26 stycznia 2017 r. Sąd zauważył kolejno, że skoro z dokumentów księgowych wynika, iż do dnia 20 kwietnia 2017 r. nie odnotowano wpływu wpisu, należało uznać, że skarżący nie uiścił go w wyznaczonym terminie, a zatem skarga nie została opłacona i podlega odrzuceniu.

5 W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia skarżący zaskarżył je w całości, wnosząc o jego uchylenie, podnosząc, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

7 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, chociaż z inny przyczyn aniżeli w nim wskazane.

8 Zasadnicze znaczenie w sprawie ma przepis art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tak też art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

9 W niniejszej sprawie skarga została odrzucona ze względu na nieuiszczenie w terminie wpisu sądowego, i to mimo wystosowania przez Sąd stosownego wezwania w tym zakresie.

10 W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd nie odniósł się przy tym w żaden sposób do kwestii jednoczesnego wezwania pełnomocnika do uzupełnienia dwóch pozostałych braków skargi: braku jej podpisania oraz braku pełnomocnictwa dla osoby, która - jak wynikało z treści pisma - reprezentowała stronę skarżącą i sporządziła przedmiotową skargę. Tymczasem braki te mają wpływ na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

11 Sąd w niniejszym składzie w pełni bowiem podziela pogląd wyrażony już w orzecznictwie, zgodnie z którym w sytuacji, gdy osoba, która – powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo – sporządziła i podpisała skargę, nie przedstawia tego pełnomocnictwa w wyznaczonym terminie, zachodzi sytuacja braku podpisania skargi (por. mi.n. postanowienie NSA z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2070/13 - dostępne, podobnie jak inne orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarazem, podpis osoby, która nie przedstawiła pełnomocnictwa, nie stanowi podpisania skargi. Tym samym, uwzględniając, że w niniejszej sprawie skarga nie została przez kogokolwiek podpisana, stwierdzić należy, że jest ona obarczoną wadą braku podpisu, co jest wadą formalną skargi w rozumieniu art. 57 § 1 in initio w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., uzasadniającą wezwanie do jej usunięcia na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a.

12 Odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w postaci podpisu strony następuje dopiero wówczas, gdy nie uzupełniono w terminie tego braku, pomimo prawidłowego wezwania do jego usunięcia (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2005 r., I GSK 2703/05; z 5 czerwca 2007 r., II FSK 708/06; z 4 lipca 2013 r., II FSK 2153/12). Powyższy pogląd akceptowany jest także w piśmiennictwie (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2011 r., s. 106). W niniejszej sprawie brak pełnomocnictwa dla osoby, która w imieniu skarżącego podpisała skargę, nie spowodował wezwania strony postępowania do jej podpisania. Sąd pierwszej instancji przedwcześnie więc skargę odrzucił, uznając za właściwe wezwanie do uiszczenia wpisu pełnomocnika, w sytuacji, gdy wcześniej należało skierować do strony wezwanie na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Wezwanie powinno zawierać rygor odrzucenia skargi, jeżeli jej brak nie zostałaby uzupełniony przez stronę w terminie 7 dni od doręczenia wezwania.

13 Biorąc przy tym pod uwagę treść art. 222 p.p.s.a., który stanowi, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu, można zauważyć, że przepisy nie stanową, iż w przypadku odwrotnym (gdy pismo nie jest opłacone) należy w każdym przypadku zaniechać działań zmierzających do usunięcia innych braków, zwłaszcza, że w niniejszej sprawie kwestia ta nie pozostawała bez wpływu na to, komu należało - na ówczesnym etapie postępowania - doręczać pisma sądowe. Do tego, stwierdzenie braków dotyczących pełnomocnictwa bądź niepodpisania skargi, czyniłoby - na podstawie ww. przepisu - zbędnym wzywanie strony do opłacenia pisma.

14 Zdaniem NSA skoro nie wystąpiły w tej sprawie przesłanki do odrzucenia skargi przez WSA w Warszawie, to poddane kontroli postanowienie z dnia 27 kwietnia 2017 r. należało uchylić jako przedwczesne.

15 Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zdawkowa argumentacja przedstawiona w zażaleniu - nie ma wątpliwości, że wezwanie, o którym była wcześniej mowa, pełnomocnik otrzymał (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 22 akt sądowych).

16 Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Warszawie weźmie pod uwagę kolejność postępowania w zakresie wezwań strony w przypadku braków formalnych, o której mowa była wyżej.

17 Z wymienionych powodów oraz w oparciu o treść art. 185 § 1 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.