Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2020 r., II FZ 392/20

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2020 r., II FZ 392/20

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda, po rozpoznaniu w dniu 1 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2785/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2785/18, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 12 września 2018 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 28 listopada 2018 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi oraz wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało wysłane na adres do doręczeń pełnomocnika, wskazany w skardze. Z powodu nieobecności adresata przesyłka została dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy 21 grudnia 2018 r. i po raz drugi 31 grudnia 2018r. Uwzględniając zasadę wynikającą z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane 4 stycznia 2019 r., tj. z upływem czternastu dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. W związku z powyższym, przyjąć należy, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał 11 stycznia 2019 r. Pełnomocnik skarżącego pokwitował osobiście odbiór przesyłki 7 stycznia 2019 r. Następnie pismem z 14 stycznia 2019 r. przedstawił pełnomocnictwo i wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, wobec czego postanowieniem z 8 lutego 2019 r. skargę odrzucił. Na powyższe, pismem z 5 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji.

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

4 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

5 Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać dodatkowe elementy, o których mowa w pkt 1-3 powołanego przepisu. Przy czym zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia; podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; wymienienie załączników. Stosownie zaś do przepisu art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W sprawie niniejszej przesyłka została nadana na podany w skardze, adres do doręczeń. Z informacji udzielonej przez operatora pocztowego wynika, że podjęto próbę doręczenia, a informację o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej pozostawiono w skrzynce pocztowej adresata dwukrotnie – w dniach 21 oraz 31 grudnia 2018 r. W związku z upływem czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia, należy uznać, że 4 stycznia 2019 r. nastąpiło skuteczne doręczenie (domniemanie doręczenia), o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. Fakt, że 7 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego osobiście pokwitował odbiór przesyłki z placówki pocztowej nie mógł skutecznie podważyć domniemania doręczenia zastępczego. W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, iż odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po czternastu dniach, w dalszym ciągu będzie miała zastosowanie wynikająca z tego przepisu fikcja prawna wcześniejszego doręczenia. W tym zakresie jej skutki nie przestają wywoływać skutków prawnych wcześniejszego doręczenia przesyłki. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. postanowienie z 18 września 2018 r., sygn. akt II FZ 540/18, postanowienie z 6 listopada 2017 r. sygn. akt II FZ 621/17, postanowienie z 3 lipca 2017 r. sygn. akt II FZ 300/17, postanowienie z 15 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 1761/15, postanowienie z 30 października 2014 r. sygn. akt I FZ 313/14, postanowienie z 27 września 2013 r., sygn. akt II OZ 810/13, postanowienie z 5 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 40/13, postanowienie z 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 942/12, postanowienie z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2916/11, postanowienie z 18 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 70/09, postanowienie z 16 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 103/04, wszystkie dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Do uchylenia zaskarżonego postanowienia nie może bowiem prowadzić argumentacja przedstawiona w zażaleniu, ponieważ odnosi się ona do zasadności przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przedmiotem kontroli jest zaś wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w którym Sąd bada, czy przesłanki, na których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, w konsekwencji odrzucenie tego pisma przez Sąd administracyjny pierwszej instancji ocenić należy jako zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.