Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2010 r., II FZ 352/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2010 r., II FZ 352/10

Sentencja

1 Dnia 28 lipca 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA (deeg.) - Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. Ł. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r., o sygn. akt VII SA/Wa 625/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. Ł. i K. Ł. na decyzję Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2010 r. Nr [....] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie. P O S T A N O W I E N I E Dnia 28 lipca 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA (deleg.) - Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. Ł. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r., o sygn. akt VII SA/Wa 625/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. Ł. i K. Ł. na decyzję Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Uzasadnienie

2 Zarządzeniem z dnia 26 marca 2010 roku, o sygn. akt VII SA/Wa 625/10 Przewodniczący Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wezwał K. Ł. do uiszczenia wpisu od skargi na powyższą decyzję Ministra Finansów, stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w kwocie 200 zł pod rygorem jej odrzucenia. Na to postanowienie skarżący wniósł 8 kwietnia pismo (z dnia 2 kwietnia 2010 r. K-20 akt sądowych) nazwane zażaleniem - wnosząc o zwolnienie z opłaty, powołując się na "status i bieżącą sytuację materialną jako bezrobotnego".

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie prawidłowo określono wysokość wpisu od skargi na kwotę 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja Ministra Finansów dotycząca odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej nie została wymieniona w § 2 ust. 1 – 5 przepisów rozporządzenia, a zatem – zgodnie z powołanym § 6 – w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł. Należy wskazać, że skarżący w zażaleniu (z dnia 2 kwietnia 2010 r.) nie kwestionował wysokości wpisu lecz podnosił jedynie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - traktując żądanie strony również jako wniosek o przyznanie prawa pomocy, przesłał stronie druk wniosku, pouczając o skutkach procesowych. Strona nie nadesłała wniosku na przesłanym jej urzędowym formularzu PPF, co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania (K-39 akt sądowych).

5 Z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia zażalenia na zarządzenie z 26 marca 2010 roku o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi - orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 P.p.s.a.

UZASADNIENIE

6 Zarządzeniem z dnia 26 marca 2010 r. o sygn. akt VII SA/Wa 625/10 Przewodniczący Wydziału VII w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wezwał skarżących: M. Ł. i K. Ł. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł pod rygorem jej odrzucenia. Na to postanowienie skarżąca M. Ł. wniosła zażalenie. Pismem z dnia 13 lipca 2010 r. M. Ł. cofnęła złożone przez siebie zażalenie wskazując, że w dniu 19 maja 2010 r. uiściła wpis od skargi.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Odpowiednie stosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia przepisów o skardze kasacyjnej uprawnia do przyjęcia, że także wnoszący zażalenie może je cofnąć, jeżeli cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa lub utrzymania aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

9 Wobec zatem skutecznego cofnięcia zażalenia przez skarżącą Marię Łyduch, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 60 oraz w związku z art. 193, art. i 197 § 2 P.p.s.a. zobligowany był umorzyć wszczęte przez skarżącą postępowanie zażaleniowe.