Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r., II FZ 339/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r., II FZ 339/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Go 1067/12 w przedmiocie wniosku o sprostowanie i uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Go 1067/12 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 8 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wnioskiem z dnia 14 lutego 2013 r. J. S. – nazywany dalej "Skarżącym", zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim o "sprostowanie i uzupełnienie" uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 24 stycznia 2013 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Go 1067/12, mocą którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 8 października 2012 r. w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji. Skarżący wskazał, że w uzasadnieniu Sąd błędnie przyjął, iż wniosek skarżącego z dnia 11 grudnia 2009 r. był przedmiotem prowadzonego postępowania przez organy podatkowe, jak i postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie Skarżącego, wniosek ten nie był przedmiotem postępowania przed organami administracyjnymi, ani przed sądem.

3 Postanowieniem z dnia 19 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego, wskazując, że rektyfikacja wyroku bądź jego uzasadnienia możliwa jest jedynie wówczas, gdy występują w nim drobne niedokładności, omyłki pisarskie lub rachunkowe, zaś zmiany jakich żąda Skarżący ingerują w merytoryczną treść uzasadnienia i jako takie są niedopuszczalne.

4 W zażaleniu z dnia 29 marca 2013 r., Skarżący wniósł o "zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt I SA/Go 1067/12 z dnia 19 marca 2013 r.". W uzasadnieniu zażalenia powołano argumentację zbieżną z motywami wniosku z dnia 31 stycznia 2013 r.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a..), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może nastąpić również na wniosek strony, co wynika z treści art. 159 P.p.s.a., a także z art. 194 § 1 pkt 5 P.p.s.a., który przewiduje prawo do zażalenia m.in. na odmowę sprostowania orzeczenia. Podstawą prawną do uzupełnienia wyroku jest art. 157 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

7 Rozpoznając wniosek o "sprostowanie i uzupełnienie" uzasadnienia wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r., Sąd pierwszej instancji słusznie zakwalifikował pismo Skarżącego jako wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku. Treść wniosku istotnie bowiem dowodzi, że żądanie wnioskodawcy nie dotyczy zastosowania instytucji uregulowanej w art. 157 P.p.s.a., a jedynie zmiany określeń użytych przez Sąd w uzasadnieniu wyroku.

8 Odnosząc zatem kontrolę postępowania przed Sądem pierwszej instancji do zasadności odmowy sprostowania uzasadnienia wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA w Gorzowie Wielkopolskim zasadnie uznał, iż zakres żądanych przez skarżącą zmian wykracza poza granice dopuszczalnej rektyfikacji orzeczeń sądowych. Ponieważ wniosek skarżącego zmierzał, nie do usunięcia drobnych niedokładności czy omyłek pisarskich, lecz do zmian ingerujących w samo meritum uzasadnienia, Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił takie żądanie za niedopuszczalne z perspektywy norm zawartych w art. 157 i art. 159 P.p.s.a.

9 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma sprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.