Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2017 r., II FZ 333/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2017 r., II FZ 333/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. oraz I. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3502/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. W. przy udziale uczestnika postępowania I. Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organ upoważniony: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie) z dnia 20 lipca 2016 r., nr IPPB4/4511-529/16-4/PP w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3502/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. W. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów działającego poprzez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 20 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

3 Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł.

4 Z informacji zawartej w dokumentacji księgowej dotyczącej opłat sądowych WSA w Warszawie, sporządzonej według stanu na 17 marca 2017 r., wynika, że wpłata tytułem wpisu od skargi w sprawie III SA/Wa 3502/16 nie została dokonana do dnia 13 marca 2017 r.

5 W zaskarżonym postanowieniu Sąd podniósł, że skoro z akt sądowych sprawy wynika, iż zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone skarżącemu 5 grudnia 2016 r., należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania – 6 grudnia 2016 r. Skoro z dokumentów księgowych Sądu wynika, iż do 13 marca 2017 r. nie odnotowano wpływu kwoty stanowiącej wpis od skargi, Sąd postanowił o odrzuceniu skargi.

6 W zażaleniu na to postanowienie skarżący oraz uczestnik postępowania I. Z. wnieśli o jego uchylenie, podnosząc, że wśród odebranej korespondencji nie było pisma pouczającego o obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

8 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

10 Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu Sąd pierwszej instancji – nie naruszając art. 220 § 3 p.p.s.a. – słusznie przyjął, że skarżący został w sposób prawidłowy wezwany do uzupełnienia wpisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo sformułowane wezwanie do uzupełnienia wpisu doręczono skarżącemu w dniu 5 grudnia 2016 r., co widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (karta nr 28 akt sądowych). Należy zaznaczyć, iż wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09). Domniemanie wynikające z takiego potwierdzenia odbioru może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że nie może ono nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, zgodnie z którym analiza korespondencji wykazała, iż w otrzymanej przesyłce w dniu 5 grudnia 2016 r. znajdowało się jedynie pismo przewodnia z dnia 29 listopada 2016 r. wraz z dwoma zszytymi plikami dokumentów. Należy stwierdzić, że próba podważenia wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru okazała się bezskuteczna (zob. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1742/09).

11 Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić dalej, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (zob. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2265/12).

12 Należy podkreślić przy tym, że z ww. zwrotnego potwierdzenia odbioru wprost wynika, że w przesyłce znajdowały się dwa pisma, w tym wezwanie do uiszczenia wpisu (wymienione nawet jako pierwsze).

13 Nadmienienia wymaga, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. np. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10, post. SN z 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10).

14 W momencie odbioru przesyłki nie stwierdzono, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zwrotne potwierdzenie odbioru niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do uzupełnienia wpisu.

15 Końcowo odnotować można, w odniesieniu do argumentów podnoszonych w zażaleniu co do negatywnych skutków, z jakimi mierzyć będzie musiał się skarżący wobec odrzucenia skargi, że niniejsza sprawa dotyczy interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, która – w podstawowym wymiarze – pełni dwie funkcje: informacyjną oraz gwarancyjną. Nie kształtuje ona zarazem sytuacji podatnika tak, jak decyzje organów podatkowych. Do tego, w literaturze dopuszcza się możliwość wystąpienia z ponownym wnioskiem o wydanie interpretacji. Tym samym negatywne skutki wskazywane w zażaleniu i sytuacja podatnika nie są takie, jak zostało to przedstawione, nadto, pamiętać należy, że skutki te wynikają z zachowania podatnika, który nie uiścił wpisu, do którego, jak ustalono w toku postępowania przed sądem administracyjnym, prawidłowo został wezwany.

16 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznawszy, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

17 -----------------------

18 4