Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2008 r., II FZ 258/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2008 r., II FZ 258/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. C. – C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1101/08 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi P. C. – C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zarządzeniem z dnia 5 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1101/08 Przewodnicząca Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wezwała P. C. – C. do uiszczenia kwoty 500 zł tytułem wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 marca 2008 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości w podatku od spadków i darowizn.

3 W zażaleniu skarżący domagał się zmiany zarządzenia i ustalenia wysokości należnej opłaty sądowej na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 (100 zł) bądź § 2 ust. 6 (200 zł) powołanego wyżej rozporządzenia.

4 P. C. – C. argumentował, że przedmiotem jego skargi nie była ani wysokość podatku, ani rozłożenie na raty zaległości podatkowej lecz kontrola zgodności z prawem działań podejmowanych przez organy administracji skarbowej i samorządowej, które oparły się na fałszywym stanie faktycznym.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

7 Poza sporem na gruncie niniejszej sprawy pozostaje fakt, że wpisem należnym od skargi wniesionej przez P. C. – C. jest wpis stały (por. art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Strona nie kwestionuje bowiem charakteru opłaty sądowej lecz jedynie jej wysokość.

8 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w zażaleniu wywody są całkowicie nieuzasadnione. Niezależnie od argumentacji prezentowanej w skardze nie może ulegać wątpliwości, że skarżący zmierza do podważenia i wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia odmawiającego rozłożenia na raty zaległości w podatku od spadków i darowizn.

9 Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, w sprawach skarg na decyzje w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych pobiera się wpis stały ustalany na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt II FZ 9/08, niepubl., postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II FZ 816/06, niepubl.). W tego typu przypadkach mamy bowiem do czynienia ze sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych, to jest sporem, który pozostaje w związku z zobowiązaniem podatkowym ciążącym na stronie.

10 Wskazywane przez skarżącego jako podstawa obliczenia należnej opłaty sądowej przepisy § 2 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 6 cytowanego wyżej rozporządzenia nie znajdują zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Pierwszy z nich dotyczy wpisu od skarg na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, drugi zaś precyzuje wysokość wpisu w sprawach skarg niewymienionych w § 2 ust. 1-5. Żadna z powołanych regulacji nie może być zatem uwzględniona w razie wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej.

11 W świetle przedstawionych uwag uznać należy, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.

12 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.