Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r., II FZ 159/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r., II FZ 159/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 535/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 10 marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanowił: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy.

3 Z uzasadnienia zarządzenia wynika, że skarżąca, pomimo dwukrotnego doręczenia jej blankietu formularza wniosku PPF, nie uzupełniła braku formalnego swego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i nie złożyła wypełnionego formularza, lecz dwukrotnie w terminie otwartym do uzupełnienia braków wnosiła o przedłużenie zakreślonego terminu, ponieważ przebywa na zwolnieniu lekarskim.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał jednak, że okoliczność taka nie stanowi przeszkody w zastosowaniu się do wezwania sądu. Podkreślił, że skarżąca otrzymała formularz wniosku, którego jednak nie wypełniła, a zamiast tego sporządziła pismo procesowe, które nadała w urzędzie pocztowym. Ostatecznie Sąd skonkludował, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego, w związku z czym jej wniosek pozostawił bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.").

5 W złożonym zażaleniu skarżąca podniosła, że nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim i mieszka w znacznej odległości od poczty, co uniemożliwiało jej wysłanie wniosku na formularzu "PPF". Oświadczyła jednak, że uczyni to po upływie terminu zwolnienia tj. po 17 kwietnia 2011 r.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

7 Zażalenie było bezpodstawne. Zaskarżone zarządzenie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiadało jednak prawu.

8 Sąd słusznie uznał, że udokumentowana choroba skarżącej nie stanowi przeszkody dla pozostawienia bez rozpoznania jej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Okoliczności niedochowania terminu procesowego nie stanowią bowiem okoliczności uwzględnianej w przypadku odrzucenia czy też pozostawienia bez rozpoznania pisma lub środka prawnego.

9 Obowiązku pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania nie uchylało również wystąpienie z wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. Przedłużenie terminu dopuszczalne jest bowiem jedynie w przypadku terminów sądowych (art. 84 p.p.s.a.), natomiast termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku procesowego, jakim jest wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 w zw. z art. 252 § 2 p.p.s.a. (por. uchw. 7 sędziów NSA z 21 kwietnia 2008 r. I OPS 1/08). Jako taki, termin ten nie może być przedłużany. Jeżeli jednak z przyczyny niezależnej od strony nie może on zostać zachowany, stronie przysługuje ewentualny wniosek o przywrócenie terminu (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, str. 124).

10 Takie konsekwencje prawnej kwalifikacji terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy umknęły uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zdawał się rozważać zasadność wniosku o przedłużenie terminu ustawowego. Ostatecznie jednak, pomimo tego uchybienia, wydał merytorycznie prawidłowe zarządzenie. Trafnie jednak wytknął brak logiki w postępowaniu skarżącej, która zamiast uzupełnić brak formalny sporządziła i wysłała pismo procesowe, co obiektywnie nie mogło nastręczać więcej trudności niż wypełnienie formularza i tym samym uczynienie zadość wezwaniu sądu.

11 W tym stanie rzeczy zażalenie, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, należało oddalić (art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).