Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2013 r., II FZ 151/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2013 r., II FZ 151/13

Sentencja

1 II FZ 151/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. S. na zarządzenie Przewodzącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 stycznia 2013 r., I SA/Łd 32/13 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi W.S. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku WSA, sygn. akt I SA/ Łd 1200/09 postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie.

Uzasadnienie

2 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2013 r., I SA/Łd 32/13, wezwał W.S.(zwanego dalej skarżącym) na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.

3 W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie powyższego zarządzenia, zarzucając mu naruszenie art. 220 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej: p.p.s.a., przez jego niezastosowanie. Skarżący argumentował, że jego miejscem zamieszkania jest Wielka Brytania, zatem wyznaczony termin do uiszczenia wpisu od zażalenia powinien być – w świetle powołanego wyżej przepisu – nie krótszy niż dwa miesiące.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy i dlatego zarządzenie podlega uchyleniu.

6 Wątpliwości skarżącego odnośnie do terminu do uiszczenia wpisu sądowego są uzasadnione. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa do uiszczenia należnej opłaty sądowej w terminie siedmiu dni. Jednakże w przypadku, gdy pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące (art. 220 § 2 p.p.s.a.).

7 Z akt sprawy wynika, że skarżący przez wyjazdem z kraju, jako osoby umocowane do spraw korespondencji, wskazał kolejno (karta 15 ): J. K., J.J.,M.W . W aktach znajduje się upoważnienie "do spraw odbioru i nadawania korespondencji", udzielone M. W. Wskazany jest również adres do doręczeń, tj. [...]. Na ten adres wysyłano korespondencję z sądu, którą skarżący bez wątpienia otrzymywał, o czym świadczy treść składanych przez niego pism procesowych. W trakcie postępowania skarżący podnosił, że mieszka poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej i nie ma w kraju przedstawiciela, umocowanego do działania w jego imieniu i na jego rzecz (por. m. in. pismo z dnia 11 grudnia 2012 r., w którym Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie skierowanym do M. W. podkreśla brak dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego – karta 36 skoroszytu).

8 Wobec powyższego wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia powinno być poprzedzone ustaleniem, czy skarżący mieszka za granicą. Zwłaszcza wobec faktu, że skarżący z Wielkiej Brytanii, za pośrednictwem Ambasady Polskiej w Londynie w dniu 22 lipca 2011 r. wysłał upoważnienie dla M. W., które to pismo zawiera w swej treści stempel ambasady, z którego wyraźnie daje się odczytać: "(...) Stwierdzam własnoręczność podpisu ob. W. S., zam. w Wielkiej Brytanii, legitymującego się paszp. pol.(...)" (karta 16 akt) . Na podstawie akt niniejszej sprawy można domniemywać, że skarżący w istocie nie mieszka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

9 Podstawą, by skarżącemu przyznać termin tylko siedmiodniowy- zamiast dwumiesięcznego- nie może być fakt ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika do doręczeń lub wskazanie adresu do korespondencji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Ustanowienie pełnomocnika do doręczeń w kraju nie jest równoznaczne z posiadaniem przedstawiciela, o jakim mowa w art. 220 § 2 p.p.s.a. Zakres umocowania pełnomocnika do doręczeń jest określony jednoznacznie i wąsko - tylko do czynności, które są związane z odbiorem korespondencji – nie obejmuje zatem innych obowiązków, jak np. obowiązku opłacenia pism. Odmienne rozumienie przepisów czyniłoby tę regulację pozbawioną znaczenia. Wynika to z faktu, że ustawodawca założył, iż strona niemająca miejsca zamieszkania na terenie RP i mająca jednocześnie pełnomocnika do odbioru korespondencji na terenie kraju o każdym wezwaniu do wniesienia zapłaty i tak się dowie od pełnomocnika, ale jednocześnie potrzebuje ona więcej czasu na dokonanie określonych czynności (tu: zapłaty), niż osoba mieszkająca na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Gdyby strona miała w RP pełnomocnika do prowadzenia spraw, to ta wyznaczona osoba działałaby za stronę, a – będąc w kraju- nie potrzebowałaby wydłużonego czasu do dokonania określonych czynności. Tym samym przyznanie dłuższego, dwumiesięcznego terminu do uiszczenia opłaty, na podstawie art. 220 § 2 p.p.s.a., powinno mieć miejsce w przypadku, gdy strona – z jednej strony - ustanowiła w kraju pełnomocnika do doręczeń i jednocześnie nie udzieliła pełnomocnikowi w kraju - o jakim mowa w art. 34- 37 p.p.s.a. - pełnomocnictwa do prowadzenia jej sprawy.

10 To oznacza, że sam fakt ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w kraju przez osobę zamieszkałą lub mającą siedzibę za granicą w trybie art. 299 § 1 p.p.s.a. nie unicestwia terminu do uiszczenia wpisu, określonego w art. 220 § 2 p.p.s.a.

11 W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w związku z 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.