Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2020 r., II FZ 139/20

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2020 r., II FZ 139/20

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2139/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2139/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2019 r., w przedmiocie odroczenia terminu płatności zaległości podatkowych.

3 Sąd I instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia z dnia 9 października 2019 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie odebrał przesyłki z ww. wezwaniem, pomimo jej dwukrotnego awizowania przez operatora pocztowego w dniach 22 i 30 października 2019 r. WSA po sprawdzeniu w ewidencji księgowej dotyczącej opłat sądowych stwierdził, że do dnia 28 listopada 2019 r. nie wpłynęła na rachunek Sądu żadna opłata z tytułu wpisu od skargi w niniejszej sprawie. W związku z powyższym stwierdzono, że skarżący w terminie zakreślonym przez Sąd nie uiścił wpisu od skargi i na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej zwana; "p.p.s.a.") skargę odrzucono.

4 Od powyższego orzeczenia skarżący wywiódł zażalenie, wskazując, że nie wiedział o przesyłce z Sądu, gdyż nie odnalazł jej w skrzynce pocztowej i z tego powodu opłata nie została dokonana.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

6 Zażalenie podlega oddaleniu

7 W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje ustalenie, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi i nie uiścił wpisu sądowego, co skutkowało odrzuceniem skargi. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia wezwania do dokonania tej czynności.

8 Wobec tak zakreślonej kwestii spornej należy wskazać, że do skutecznego doręczenia pisma zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków skargi doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ww. przepisy stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. "fikcji" doręczenia. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może ustalić, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego.

9 Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie podważył skuteczności doręczenia zastępczego. Znajdujące się w aktach sprawy informacja o umieszczeniu zawiadomienia (o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej) w oddawczej skrzynce pocztowej jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Strona, chcąc udowodnić okoliczność przeciwną od wynikającej z dokumentu urzędowego, powinna przedstawić na to dowód. Z kopert jak również ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki listonosz podjął 22 października 2019 r., a następnie przesyłkę pozostawił w urzędzie pocztowym. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce listowej. Świadczy o tym druk zwrotnego potwierdzenia odbioru opatrzony datą, podpisem listonosza oraz urzędową pieczęcią z datownikiem Urzędu Pocztowego. Powtórne awizowanie nastąpiło 30 października 2019 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 7 listopada 2019 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. Okoliczności te nie zostały w żaden sposób podważone przez skarżącego. Za skuteczny przeciwdowód nie mogą zostać uznane wyłącznie gołosłowne twierdzenia skarżącego. Argumentacja zmierzająca do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie ogólnego twierdzenia o braku przesyłki w skrzynce pocztowej na listy nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

10 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA prawidłowo stwierdził, iż skarżący w ustawowym terminie nie uiścił wpisu sądowego od skargi, mimo prawidłowego wezwania, trafnie uznanego za skutecznie doręczone. W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

11 Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.