Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r., II FZ 120/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2012 r., II FZ 120/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "T." Sp. z o.o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 915/11 w sprawie ze skargi "T." Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 9 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę "T." Sp. z o.o. z siedzibą w L. i uchylił decyzję Dyrektora Izb Skarbowej w S. z dnia 9 czerwca 2009 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 15 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. Powyższym wyrokiem Sąd pierwszej instancji zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w S. na rzecz skarżącej spółki kwotę 240,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

3 Spółka złożyła zażalenie na rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, wnosząc o zmianę postanowienia i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwoty 2.400,- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu wskazano, że WSA w Szczecinie błędnie ustalił kwotę należnego zwrotu, czym naruszył art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit.a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. 2002 r., Nr 163 poz. 1349 ze zm.). W zażaleniu postawiono także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 190 P.p.s.a. poprzez odstąpienie od wykładni dokonanej w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie autora zażalenia, sprawa dotyczyła określonej należności pieniężnej, a wartość przedmiotu zaskarżenia została wskazana na kwotę 47.516,- zł. Stąd, obliczając kwotę zwrotu kosztów postępowania należało zastosować stawki określone w § 6 rozporządzenia MS.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się, stosownie do treści art. 205 § 2 P.p.s.a., ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Aktem prawnym, do którego odsyła ostatni z wymienionych wyżej przepisów jest m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. 2002 r., Nr 163 poz. 1349 ze zm.). Przepis § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c) powołanego wyżej rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne w wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż wymienione w poprzednich podpunktach, 240 zł.

6 Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki przedstawionych w zażaleniu, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na fakt, że skarga dotyczyła decyzji odmawiającej uchylenia decyzji wymiarowej. Przedmiotem zaskarżenia nie była, zatem, określona należność pieniężna, lecz odmowa zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznych. Fakt ten został prawidłowo zakwalifikowany przez stronę i zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji, zarówno przy opłacaniu wpisu od skargi, jak i wpisu od skargi kasacyjnej (wpis stały, stosownie do art. 231 P.p.s.a.). W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji, ustalając kwotę zwrotu kosztów postępowania prawidłowo uznał, że przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna i ustalił kwotę należnego zwrotu z uwzględnieniem stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c) rozporządzenia RM.

7 Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 190 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdaniem autora zażalenia, powyższa zasada rozciąga się w rozpoznawanej sprawie na postanowienie w sprawie zwrotu kosztów postępowania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 302/10. Tymczasem, uzasadnienie powołanego wyżej wyroku nie zawiera szczegółowych motywów rozstrzygnięcia w sprawie zwrotu kosztów postępowania. NSA wyjaśnił jedynie w sposób ogólny, że o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Skoro NSA w ogóle nie dokonał w ww. wyroku wykładni prawa w zakresie, którego dotyczy zażalenie, Sąd pierwszej instancji nie mógł być nią związany przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.