Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2016 r., II FZ 12/16

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2016 r., II FZ 12/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, , , po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. L. i K. L. w przedmiocie wpisu od skargi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2868/15 w sprawie ze skargi Z. L. i K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 1. Zarządzeniem z dnia 23 listopada 2015 r. o sygn. III SA/Wa 2868/15 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał Z. L. i K. L. (dalej: skarżący) do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi, w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2015 r. o nr [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.).

3 2. Przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji.

4 2.1. Jednym pismem z dnia 23 września 2015 r. skarżący wnieśli skargi na sześć decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2015 r. o numerach [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...].

5 2.2. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stosownie do art. 57 § 3 p.p.s.a. zarządził rozdzielenie skarg dotyczących poszczególnych decyzji. Skarga skarżących na decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. zarejestrowana została pod sygn. III SA/Wa 2868/15.

6 2.3. Pismem z dnia 17 listopada 2015 r. wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie została przez skarżących określona na kwotę 221 zł.

7 3. Wzywając skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazał na § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2139 ze zm.).

8 4. Stanowisko skarżących w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

9 4.1 Zażaleniem z dnia 3 grudnia 2015 r. skarżący zwrócili się z prośbą o połączenie wszystkich sześciu spraw, jako że dotyczą one jednej istoty i przedmiotu. Skarżący wskazali, że w związku z istnieniem sześciu spraw o łącznej wartości 1217 zł, koszty sądowe wynoszą 600 zł, co jest dla nich krzywdzące.

10 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 5.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu, zatem zażalenie skarżących podlega oddaleniu. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił wysokość wpisu i prawidłowo wezwał do jego solidarnego uiszczenia.

12 5.2. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast według art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Wysokość wpisów oraz szczegółowe zasady ich pobierania unormowano w drodze ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

13 5.3. W zaskarżonym zarządzeniu trafnie wskazano na § 1 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi do 10.000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro w sprawie wartość przedmiotu sporu została przez skarżących określona pismem z dnia 17 listopada 2015 r. na kwotę 221 zł, to ww. przepis znajduje zastosowanie, a zatem prawidłowo wezwano stronę skarżącą do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł.

14 5.4. W świetle art. 111 § 2 p.p.s.a. Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Wskazać należy, że połączenie spraw, podyktowane względami technicznymi i ekonomią procesową, nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane sprawy są nadal samodzielnymi. Także ewentualne połączenie spraw nie wyłącza obowiązku strony uiszczenia wpisu w każdej z nich (zob. postanowienia NSA: z dnia 20 lutego 2014 r., II FZ 134/14; z dnia 7 maja 2013 r., II FZ 268/13; z dnia 12 lutego 2013 r., II GZ 50/13 - publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

15 5.5. W związku z tym należy stwierdzić, że zażalenie nie jest zasadne, bowiem zarządzenie o wezwaniu skarżących do uiszczenia wpisu odpowiada prawu. Wskazano w nim podstawę prawną, prawidłową wysokość należnego wpisu, jak również rygor na wypadek jego nieuiszczenia w siedmiodniowym terminie. Należy zauważyć, że skarżący w zażaleniu nie zawarli argumentacji podważającej zgodność z prawem kwestionowanego zarządzenia. Takiego argumentu nie stanowi podnoszona przez nich okoliczność, że wszystkie sprawy dotyczą jednej istoty i przedmiotu. W świetle przywołanych przepisów okoliczność ta nie zwalnia bowiem z obowiązku uiszczenia wpisu w każdej z tych spraw.

16 5.6. Reasumując, zażalenie skarżących nie ma uzasadnionych podstaw, bowiem w sposób prawidłowy wezwano ich do uiszczenia wpisu, właściwie określając jego wysokość. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a.