Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2015 r., II FZ 110/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2015 r., II FZ 110/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 472/14 odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 1. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 472/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił G. F. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi skarżąca zakwestionowała prawidłowość doręczenia jej wezwania do uiszczenia wpisu. Następnie Sąd wskazał, że przesyłka skierowana do strony zawierająca ww. wezwanie została uznana za prawidłowo doręczoną w trybie tzw. "doręczenia zastępczego" z dniem 23 maja 2014 r., tj. z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej. Pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej zostało pozostawione w skrzynce pocztowej adresata w dniu 9 maja 2014 r., kolejne w dniu 19 maja 2014 r. Zwrot przesyłki z powodu nieodebrania jej przez adresata nastąpił w dniu 27 maja 2014 r. Skarżąca nie zdołała obalić domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego, opierając argumentację na gołosłownych twierdzeniach, że doręczyciel nie zawiadomił adresata o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. W ocenie Sądu nie można było uznać, że skarżąca dochowała należytej staranności. Nie wykazała ona bowiem nieprawidłowości w czynności pozostawienia zawiadomienia o przesyłce.

3 2. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Powyższemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.:

4 "1. art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przywrócenia skarżącej terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi,

5 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o przywrócenie terminu.

6 3. art. 163 § 2 w zw. z art. 86 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego postanowienia".

7 3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przed oceną zaskarżonego postanowienia, także przez pryzmat argumentów podnoszonych w zażaleniu przypomnieć trzeba, że zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po terminie. Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego, zgodnie bowiem z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, bez swojej winy sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 87 § 2 p.p.s.a., to na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

8 Wskazując na motywy dla których Naczelny Sąd Administracyjny przychylił się do rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji należy wskazać, że koronnym argumentem na który we wniosku o przywrócenie terminu powoływała się strona miał być brak prawidłowego doręczenia jej przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Taki argument sprawia, że strona kwestionuje w ogóle prawidłowość doręczenia przedmiotowego wezwania, a co za tym idzie rozpoczęcie biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Instytucja przywrócenia terminu natomiast ma zastosowanie w tych wszystkich sytuacjach, gdy strona nie dokonała w terminie czynności. Wówczas nie kwestionując faktu bezskutecznego upływu terminu, strona wykazuje brak zawinienia w nieterminowym dokonaniu czynności. Natomiast w przypadku, gdy strona twierdzi, że termin nie rozpoczął swojego biegu, albowiem dokonano nieprawidłowego doręczenia nie ma mowy o przywróceniu terminu. Nie można bowiem przywrócić terminu, który nie rozpoczął swojego biegu. Jest to bowiem konsekwencja tego, że strona nie może uchybić terminowi, który jeszcze nie rozpoczął biec.

9 Dodatkowo należy podnieść, iż zagadnienie oceny prawidłowości doręczenia było kwestionowane przez stronę w drodze skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi. Kwestię tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2971/14 oddalając skargę kasacyjną strony.

10 W tym stanie rzeczy skoro podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.