Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., II FZ 11/20

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., II FZ 11/20

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 września 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 613/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 29 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"

Uzasadnienie

2 1. Postanowieniem z 16 września 2019 r., I SA/Wr 613/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), odrzucił skargę A. W. (dalej: "skarżąca", "strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 29 marca 2018 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

3 2. Jak wynika z akt sprawy, zarządzeniem z 21 czerwca 2018 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Na to zarządzenie najpierw wniosła zażalenie, a po zakończeniu postępowania w tym przedmiocie (postanowienie NSA z 3 października 2018 r., II FZ 546/18), wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 3 czerwca 2019 r. (doręczonym stronie 19 czerwca 2019 r.) WSA we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 12 marca 2018 r. odmawiające skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

4 Następnie, pismem z 11 lipca 2019 r. ponownie wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 21 czerwca 2018 r.

5 Odrzucając skargę sąd pierwszej instancji wskazał, że wezwanie to doręczono stronie 29 lipca 2019 r., z zatem wyznaczony siedmiodniowy termin upływał z dniem 5 sierpnia 2019 r. Wpis nie został uiszczony, a zatem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

6 3. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie żądając jego zmiany w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Zdaniem strony zaskarżone postanowienie narusza:

7 - prawo procesowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, poprzez brak podstaw do stwierdzenia, iż zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi,

8 - art. 6 p.p.s.a. przez brak poinformowania strony o możliwości złożenia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy przy zmianie okoliczności faktycznych oraz braku możliwości wstrzymania postępowania w sytuacji złożenia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy opartego na nowych okolicznościach,

9 - art. 257 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia dotyczącego wniosku o przyznanie prawa pomocy niezgodnie z obowiązującą normą,

10 - przepisy poprzez wydanie orzeczenia dotyczącego odrzucenia skargi przy opłaceniu skargi tj. niezgodnie z obowiązującą normą,

11 - pomija cały stan uwidoczniony w aktach sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem treści wniosku, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.

12 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

14 Na wstępie zaznaczyć należy, że na obecnym etapie postępowania przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje wyłącznie kwestia oceny prawidłowości postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 września 2019 r. dotyczącego odrzucenia skargi strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 29 marca 2018 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zatem - wbrew żądaniom strony (zarzut naruszenia art. 257 p.p.s.a.) - kontrolować postanowienia z 3 czerwca 2019 r. w przedmiocie prawa pomocy.

15 Z treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Prawidłowość samego wezwania do uiszczenia wpisu została potwierdzona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2018 r. (II FZ 546/18), którym oddalono zażalenie skarżącej na wspomniane zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu o skargi. Skarżącej nie przyznano również prawa pomocy, o co wnioskowała pismem z 28 listopada 2018 r.

16 W konsekwencji prawidłowo, po zakończeniu postępowania w zakresie prawa pomocy, ponownie wezwano stronę do wykonania prawomocnego zarządzenia z 21 czerwca 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniane powtórne wezwanie doręczono skarżącej w dniu 29 lipca 2019 r. (k. 60 akt). Wpisu od skargi nie uiszczono, a zatem sąd pierwszej instancji prawidłowo skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z powołanego przepisu wynika bowiem, że m.in. skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie zaktualizował się więc skutek procesowy, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, przy czym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału wyraźnie zaznaczono, że nieuiszczenie należnej opłaty skutkować będzie jej odrzuceniem.

17 Odnosząc się do treści zażalenia wyjaśnić należy stronie, że realizacją wynikającego z art. 6 p.p.s.a. obowiązku niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych, które w sprawie muszą być podjęte były wezwania (z 4 grudnia 2018r. - k. 38 i 11 lipca 2019 r. - k. 58) do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu od skargi (por. postanowienie NSA z 22 listopada 2019 r., II FZ 648/19, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA). Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że - wbrew twierdzeniom strony - bez znaczenia dla kontrolowanego rozstrzygnięcia pozostawałoby wystąpienie przez skarżącą z kolejnym wnioskiem o zwolnienie z powinności zapłaty wpisu od skargi. Strona nie może bowiem uchronić się przed konsekwencjami niewykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wymaganego wpisu poprzez złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Okoliczność złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wstrzymuje bowiem biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (por. postanowienia NSA: z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10; z 11 kwietnia 2013 r., I OSK 536/13; z 8 stycznia 2014 r., II GZ 761/13; publik. CBOSA).

18 Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.