Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2020 r., II FZ 107/20

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2020 r., II FZ 107/20

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1547/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 27 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1547/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) odrzucił skargę M. J. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 29 kwietnia 2019 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wskazania numeru PESEL skarżącej. Na wykonanie wezwania zakreślono termin siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi 18 lipca 2019 r., a zatem termin do nadesłania żądanych dokumentów upływał wraz z dniem 25 lipca 2019 r. W dniu 22 lipca 2019 r. pełnomocnik wskazał numer PESEL skarżącej oraz nadesłał kserokopię pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą. W związku z powyższym WSA , skargę odrzucił, uznając, że w wyznaczonym terminie braki formalne nie zostały uzupełnione. Pismem z 6 grudnia, skarżąca wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

5 Z treści art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że strony postępowania mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art. 35 § 1 p.p.s.a). W myśl art. 37 § 1 p.p.s.a pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O konieczności wykazania umocowania poprzez złożenie pełnomocnictwa stanowi wprost art. 46 § 3 p.p.s.a, zgodnie z którym, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Szczególnym pismem procesowym inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym jest skarga. Na podstawie art. 57 § 1 p.p.s.a skarga, poza innymi wymogami wskazanymi w tym przepisie ma spełniać wymogi przewidziane dla pisma procesowego. Tym samym jeśli skargę składa w imieniu skarżącego jego pełnomocnik, to w momencie jej złożenia powinien wykazać się umocowaniem w tym zakresie. Brak przedstawienia pełnomocnictwa jest brakiem formalnym skargi, który podlega uzupełnieniu na wezwanie Przewodniczącego dokonane w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ponadto stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, 15 lipca 2019 r., pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wskazania numeru PESEL skarżącej. Pełnomocnik skarżącej został pouczony w tym wezwaniu, że nie uzupełnienie wskazanego braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. W zakreślonym terminie pełnomocnik nadesłał do WSA korespondencję zawierającą nr. PESEL skarżącej oraz kserokopię udzielonego przez nią pełnomocnictwa. Legitymacja procesowa stanowi elementarny warunek zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Przesłanie jedynie kserokopii pełnomocnictwa nie stanowi potwierdzenia umocowania i jednocześnie skutecznego uzupełnienia braku formalnego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. II OZ 575/18. Jeżeli jednak strona lub pełnomocnik, pomimo wezwania do uzupełnienia braków pisma, nie zrealizuje możliwości konwalidacji swojego błędu w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2019 r., sygn. II OZ 422/19). Pełnomocnik w przedmiotowym zażaleniu uzasadnia brak swojej winy w wykonaniu zobowiązania sądu, wynikający z nieprawidłowego skompletowania załączników skargi przez pracownika jego kancelarii. Podkreślił jednocześnie, że dowodem na sumienne wykonanie polecenia sądu jest wniesiona opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Przede wszystkim podkreślić należy, że ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik profesjonalny działa w jej imieniu i na jej rzecz, a jego działania i zaniechania są traktowane jakby dokonywane były przez stronę osobiście. Z tego względu błędy pełnomocnika są równoznaczne z błędami skarżącej i nie można ich traktować jako działań różnych podmiotów. Od fachowego pełnomocnika należy wymagać, że swoją pracę zorganizuje w taki sposób, aby dokonywał czynności procesowych z najwyższą starannością oraz dotrzymaniem terminu. To w jego gestii jest właściwe zarządzanie swoją kancelarią. Za błędy pracowników, którymi posługuje się w swojej pracy zawodowy pełnomocnik, odpowiada on sam, zaś ich konsekwencje dotkną reprezentowaną przez niego stronę. W żaden jednak sposób nieusprawiedliwiony błąd pełnomocnika lub pracownika jego kancelarii, jakim np. jest nieprawidłowe skompletowanie korespondencji, nie stanowi okoliczności wskazującej na brak winy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w sprawie należy zastosować art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem, skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd.

6 Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.