Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2011 r., II FZ 1/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2011 r., II FZ 1/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu 3 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 8 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 45/08 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 21 grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 8 grudnia 2010r. sygn. akt I SA/Bd 45/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie M. B. z 18 listopada 2010r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że pismem z 15 października 2010 r. autor zażalenia złożył wniosek o zwrot opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł uiszczonej tytułem sporządzenia i doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.

3 W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 15 listopada 2010 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poinformował skarżącego, że w przedmiocie jego wniosku Sąd nie wyda żadnego rozstrzygnięcia albowiem brak jest podstaw do wydania takiego orzeczenia.

4 Po otrzymaniu powyższej informacji M. B. złożył zażalenie podnosząc, że nie doręczono mu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o pozostawieniu jego wniosku o zwrot opłaty bez rozpoznania.

5 Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarządzenie z 15 listopada 2010 r. miało charakter wyłącznie informujący, zostało wydane w celu wyjaśnienia stronie bezcelowości jego żądania i nie można go zaliczyć do zarządzeń, o których mowa w art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r . – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.".

6 Dnia 18 grudnia 2010r. M. B. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Jego zdaniem art. 227 § 1 P.p.s.a. nie może być podstawą odrzucenia jego zażalenia ponieważ upoważnia do wniesienia zażalenia co do kosztów postępowania. Autor zażalenia wskazał ponadto, że w wypadku przekroczenia przez sąd, wynikającego z art. 141 § 1 P.p.s.a., terminu sporządzenia uzasadnienia, skarżący nie ma obowiązku uiszczenia opłaty o której mowa w art. 234 § 2 P.p.s.a.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie jest zasadne.

9 Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 15 listopada 2010 r. zostało wydane na skutek zgłoszonego 15 października 2010r. i ponowionego 3 listopada 2010r., wniosku o zwrot opłaty kancelaryjnej. Stwierdzić należy, że niezależnie od formy i treści ww. zarządzenia konsekwencją jego wydania było odmowne rozpatrzenie wspomnianego wniosku. Tym samym, wbrew stanowisku Sądu I instancji, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z 15 listopada 2010r. jest zarządzeniem w przedmiocie kosztów sądowych i przysługuje na nie zażalenie na podstawie art. 227 § 1 P.p.s.a.

10 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

11 Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 1 P.p.s.a. wskazać należy, że przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie jest postanowienie dotyczące odrzucenia zażalenia a nie kwestia zasadności pobrania od skarżącego opłaty kancelaryjnej za wydanie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.