Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2008 r., II FSK 992/07

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2008 r., II FSK 992/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA (delegowany) Aleksandra Wrzesińska – Nowacka, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 291/06 w sprawie ze skargi L. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od środków transportowych za 2003 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 291/06) oddalił skargę L. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2006 r. w przedmiocie zwrotu podatku od środków transportowych za 2003 r.

3 W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) podatnikom wykorzystującym środki transportu w dowozie i odwozie na maksymalną odległość w linii prostej do 150 km na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w transporcie kombinowanym, przysługuje zwolnienie od podatku od środków transportu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że podatnik w 2003 r. nie był uprawniony do tego zwolnienia, bowiem nie korzystał z usług kolei. O tym, że korzystanie to jest konieczne do zwrotu podatku od środków transportu świadczy treść art. 11a ust. 2 cytowanej ustawy, w którym to przepisie ustawodawca uzależnia wysokość tego zarzutu od ilości jazd z ładunkiem lub bez wykonywanych przez środek transportu w przewozie koleją w danym roku podatkowym.

4 W skardze kasacyjnej L. H. zarzucił wyrokowi naruszenie przepisu art. 11a pkt 1 i 2 w związku z art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że koniecznym do zwrotu podatku jest aby środek transportu podatnika korzystał z usług kolei w transporcie kombinowanym.

5 Powołując się na przedstawioną podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

6 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi, że zgodnie z art. 11 a pkt 1 cytowanej ustawy podatnikowi przysługuje zwrot zapłaconego podatku od środków transportu, które są wykorzystywane do wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym. Skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji transportu kombinowanego to zdaniem skarżącego, należy posłużyć się definicją legalną transportu kombinowanego a także w ramach tej definicji ustalić co oznacza słowo "przewóz" zawarte w art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym. Stwierdził, że zgodnie z definicją zawartą w w/w przepisie transport kombinowany to przewóz rzeczy. Ustawodawca wymienia w jakich środkach transportowych mają być rzeczy przewożone, a także i to że przewożone rzeczy w początkowym lub końcowym przewozie korzystają z drogi, a na innym odcinku z usług kolei. Natomiast odcinek przewozu początkowego lub końcowego oznacza przewóz pomiędzy punktem gdzie rzeczy są załadowane i najbliższą, odpowiednią kolejową stacją załadunkową dla odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą, odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a punktem, gdzie są wyładowywane dla końcowego odcinka.

7 Podniósł, że niekwestionowany jest fakt, że wykonywał usługi przewozu w ramach transportu kombinowanego, o którym mowa w art. 11 a pkt 1 i co znajduje w pełni uzasadnienie w definicji legalnej dotyczącej przewozu w transporcie kombinowanym, określonym w art. 4 pkt 13 ustawy o transporcie drogowym.

8 W ocenie autora skargi kasacyjnej, dokonana przez Sąd pierwszej instancji interpretacja art. 11a pkt 1 i 2 cytowanej ustawy jest interpretacją rozszerzającą, gdyż przepis ten nie stanowi, że środek transportu podatnika ma być przewożony koleją w ramach transportu kombinowanego. Powyższa interpretacja stoi w sprzeczności z art. 12 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy. Zdaniem skarżącego, przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wymagają aby środki transportu będące własnością podatnika były transportowane drogą kolejową i że tylko w tym przypadku przysługuje zwrot podatku. Stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku, że to przewoźnik ma korzystać w ramach transportu kombinowanego na pewnym odcinku z kolei świadczy o niewłaściwej interpretacji art. 4 pkt 13

9 ustawy o transporcie drogowym. W/w artykuł jednoznacznie mówi

10 o przewozie rzeczy w całym procesie określonym jako transport kombinowany a art. 11 a pkt 1 i 2 mówi o przewozie rozumianym jako dowóz i odwóz tych rzeczy w ramach transportu kombinowanego.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

13 Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi pierwszej instancji jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11a pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 4 pkt 13 tej ustawy przez błędną ich interpretację.

14 Na wstępie należy zaznaczyć, że przepis art. 11a cytowanej ustawy składa się z czterech punktów. Już z tego względu można uznać, że autor skargi kasacyjnej uchybił przepisowi art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis w sposób bezwzględny zalicza do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej precyzyjne wskazanie naruszonego przez sąd przepisu tj. artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i innej jednostki redakcyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego. Powyższe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej jest przez jej autora powielone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co stanowi istotną wadę skargi kasacyjnej.

15 Niezależnie od powyższego uchybienia stwierdzić należy, że interpretacja przepisu art. 11a cytowanej ustawy nie nasuwa wątpliwości. Wynika z niego jednoznacznie, że podatnikom, którzy wykorzystują posiadane środki transportu dla wykonywania przewozów kombinowanych na terytorium Polski przysługuje zwrot zapłaconego podatku od środków transportowych. Pojęcie transportu kombinowanego zostało zdefiniowane w słowniczku znajdującym się w art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm). Zgodnie z tą definicją transport kombinowany stanowi przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnąca lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20 – stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego. Kwota zwrotu podatku jest zależna od liczby jazd wykonywanych przez środek transportu w przewozie koleją. Rodzaje środków transportu podlegające opodatkowaniu normodawca wymienia w art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są to: samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy, naczepy, autobusy.

16 W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że żaden z posiadanych przez podatnika środków nie korzystał z przewozu koleją, który to warunek jest niezbędny dla uzyskania zwrotu podatku od środków transportowych na podstawie art. 11a ust. 1 i 2 cytowanej ustawy. Powyższych ustaleń nie kwestionował podatnik na żadnym etapie postępowania administracyjnego. Oznacza to, że ocena zawarta w zaskarżonym wyroku jest uzasadniona.

17 Z ustaleń tych wynika również, że przewożone przez podatnika kontenery nie były jego własnością a wykonana przez niego usługa polegała jedynie na dowozie lub odwozie kontenerów do lub z terminala kontenerowego w Sławkowie.

18 Reasumując należy stwierdzić, że zwrot podatku od środków transportowych wykorzystywanych w transporcie kombinowanym został ograniczony jedynie do transportu drogowo-kolejowego i jedynie dokument potwierdzający wykonanie transportu koleją stanowi podstawę sporządzenia wniosku o zwrot zapłaconego podatku od środków transportowych (por. Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz – L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar – Warszawa 2008, ABC Wolters Kluwer business, str. 379).

19 Ustalenia dotyczące 2003 r. świadczą w sposób jednoznaczny, że podatnik nie był uprawniony do uzyskania za 2003 r. zwrotu podatku od środków transportowych.

20 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.