Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r., II FSK 950/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r., II FSK 950/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. i J. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2010 r., I SA/Gd 587/09 w sprawie ze skargi H. i J. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 19997 r. postanawia: odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., II FSK 950/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną H. F.i J. F.(zwanych dalej: skarżącymi) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2010 r., I SA/Gd 587/09, w przedmiocie odmowy umorzenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r.

3 2. Ze stanu sprawy, przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że decyzją z dnia 20 listopada 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. nie uwzględnił wniosku skarżących o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. wraz z odsetkami za zwłokę, ewentualnie o rozłożenie na raty pozostałej części należności.

4 Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznawszy odwołanie skarżących decyzją z dnia 25 maja 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że w świetle art. 67a) § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej: ord. pod., umorzenie zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę nie jest obligatoryjne i pozostaje do decyzji organu podatkowego, a ten - opisawszy strukturę przychodów i wydatków skarżących - uznał, że sytuacja życiowa i majątkowa skarżących nie była szczególna. Organ nie znalazł również żadnych zdarzeń, które można byłoby określić jako nadzwyczajne, losowe i niezależne od woli skarżących.

5 Skarżący wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który podzielił stanowisko organu wskazując, że organ podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrał kompletny materiał dowodowy, ocenił go zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i trafnie uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych.

6 Od orzeczenia WSA skarżący wnieśli skargę kasacyjną, podnosząc m. in. zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 67a § 1 ord. pod. i przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania oraz że nie zaszły okoliczności nadzwyczajne, niezależne od skarżących. Wskazali również na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a.,. poprzez oddalenie skargi podczas gdy skarżący wykazali, że postępowanie organów podatkowych obarczone było wadami uniemożliwiającymi prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym nieuwzględnienie treści wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 25 kwietnia 2005 r., a także naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zebrany przez organy podatkowe materiał dowodowy był niewystarczający i budził wątpliwości.

7 Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., II FSK 950/11, stwierdził, że skarga kasacyjna pozbawiona jest podstaw i podlega oddaleniu. Wskazał, że zarzuty skargi kasacyjnej dotknięte są błędami konstrukcyjnymi, nie są poparte konkretnymi przykładami, skarżący w ogóle zaniechali skonkretyzowania ustawowych przesłanek umorzenia zaległości w zobowiązaniu podatkowym, przy ewidentnym pomyleniu podstaw wysuniętych zarzutów. NSA ocenił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób wnikliwy i szczegółowy odniósł się do ustaleń organów podatkowych, wszechstronnie je weryfikując. Sąd odwoławczy wskazał, że przepisy k.p.a. "żadną miarą nie mogły znaleźć w sprawie zastosowania", co czyni rozpatrywanie tego zarzutu bezprzedmiotowym, a skarga kasacyjna była konsekwencją ogólnej tezy, że postępowanie organów podatkowych dotknięte było wadami, uniemożliwiającymi prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Spostrzeżenia tego jednak nie wsparto wskazaniem choćby jednego przepisu ord. pod., który by naruszono w toku postępowania zakończonego wydaniem zakwestionowanej decyzji.

8 W piśmie z dnia 17 stycznia 2013 r. (data wpływu do Sądu dnia 21 stycznia 2013 r.), skierowanym do Prezesa Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatytułowanym "Wniosek o uzupełnienie i zmianę orzeczeń zapadłych na rozprawach przed Izbą Finansową w dniu 10 stycznia 2013 r. " skarżący wniósł m. in. o "otwarcie na nowo rozpraw zamkniętych dnia 10 stycznia 2013 r. przed NSA w Warszawie". Pismem z dnia 6 lutego 2013 r., zatytułowanym: "Wniosek o uzupełnienie wyroków" skarżący rozszerzył dotychczasową argumentację, załączając dodatkowo pismo zatytułowane "Skarga/Zażalenie" z dnia 28 września 2011 r., skierowanego m. in. do Rzecznika Praw Obywatelskich, Prezesa Rady Ministrów, Najwyższej Izby Kontroli oraz Ministerstwa Finansów.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Wniosek o uzupełnienie nie ma uzasadnionych podstaw i dlatego podlega odrzuceniu.

11 3. Zgodnie z treścią art. 157 § p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie - od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

12 W języku polskim wyraz "uzupełnić" oznacza "dodać coś do tekstu napisanego, dopisać" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego, PWN 2001, str. 149). Wskazać należy, że pismo skarżącego, zatytułowane "Wniosek o uzupełnienie i zmianę orzeczeń" w rzeczywistości nie jest wnioskiem o uzupełnienie, o którym mowa w art. 157 p.p.s.a., a próbą merytorycznej zmiany wyroku, co jest prawnie niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2007 r., II OZ 1268/07, postanowienie z dnia 28 grudnia 2007 r., II OZ 1331/07). Wniosek rektyfikacyjny skarżącego stanowi w istocie prawnie niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku. Skarżący kieruje bowiem pod adresem Sądu pytania, domaga się podania dodatkowych, niezamieszczonych w uzasadnieniu wyroku, motywów, a nawet postuluje zmianę treści rozstrzygnięcia. Tego typu wniosek, stanowiący w istocie polemikę z podjętym rozstrzygnięciem, jest oczywiście chybiony i nie może być uwzględniony. Oczekiwania strony postępowania sądowoadministracyjnego co do kierunku i sposobu rozstrzygnięcia jej sprawy przez sąd administracyjny nie upoważniają jej do kontynuowania procesowej polemiki po prawomocnym zakończeniu tego postępowania i to już nie tylko ze stroną przeciwną, ale z sądem wydającym ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Z tego wynika, że całkowita zmiana treści uzasadnienia w drodze uzupełnienia jest niemożliwa.

13 4. Podkreślenia wymaga, że od postanowienia odrzucającego wniosek o uzupełnienie wyroku nie przysługuje zażalenie. Za takim stanowiskiem przemawia wyczerpująca regulacja przypadków dopuszczalności wnoszenia zażalenia. Od powyższego postanowienia nie przysługuje również skarga kasacyjna, bowiem to orzeczenie nie kończy postępowania w sprawie, a jest postępowaniem w sprawie rektyfikacji w postępowaniu wpadkowym.

14 5. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. i art. 157 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.