Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2009 r., II FSK 948/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2009 r., II FSK 948/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 117/08 w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. na poczet zaległości w tym podatku za 1994 r. wraz z odsetkami za zwłokę. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 117/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2007 r. w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. na poczet zaległości w tym podatku za 1994 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga na wyżej wskazane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego S. M. Tym samym, wpis stały od niej, który, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem, wyniósł 100 zł i powinien być wniesiony przez niego bez wezwania Sądu. Termin do jego wniesienia określa art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Wpis taki nie został uiszczony, co spowodowało, że WSA zgodnie z art. 221 p.p.s.a., skargę odrzucił.

4 Powyższe postanowienie WSA zostało zaskarżone skargą kasacyjną podatniczki, która wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie WSA we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa prawnego wg norm przepisanych, zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

5 - art. 53 § 1 p.p.s.a., przez jego błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że przepis ten reguluje termin uiszczenia opłaty stałej,

6 - art. 221 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na stwierdzeniu, że skarga na postanowienie o zaliczeniu nadpłaty podlega opłacie stałej,

7 - art. 216 w związku z art. 231 p.p.s.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie, a w ogóle brak zastosowania skutkujący przyjęciem, że sprawa dotycząca należności pieniężnej podlega opłacie stałej.

8 - art. 231 p.p.s.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie, a w ogóle brak zastosowania skutkujący przyjęciem, że sprawa dotycząca należności pieniężnej podlega opłacie stałej,

9 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że 30-dniowy termin ustanowiony art. 53 § 1 p.p.s.a. dotyczy jedynie wniesienia skargi, nie zaś wpisu stałego od niej. W dalszej części autor skargi kasacyjnej udowadniał, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania dotyczy należności pieniężnej, a co za tym idzie podlega opłacie stosunkowej. Powołując się na orzecznictwo NSA, w tym na postanowienie z dnia 30 listopada 2006 r. (sygn. akt II OSK 1730/06), wskazał również, że § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ze względu na to, że sformułowanie "postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (...)" obejmuje jedynie postanowienia wydane w toku takiego postępowania, nie zaś kończące postępowanie w danej sprawie, jakim jest zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu

12 Skarżący nie ma racji twierdząc, że postanowienie będące przedmiotem skargi do WSA nie mieści się w zakresie przedmiotowym § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 30 listopada 2006 r. (sygn. akt II OSK 1730/06), na który powołuje się wnoszący skargę kasacyjną, nie zasługuje na akceptację. Należy zwrócić uwagę na fakt, że podstawowym rodzajem wykładni przepisów prawa, w szczególności prawa podatkowego jest wykładnia literalna. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 października 2008 r. (sygn. akt II GSK 877/08): "(...)pojęcie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym należy interpretować ściśle, mając na uwadze rozróżnienie między rodzajami rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji, tj. na decyzje i postanowienia, wynikające z ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. - Dz.U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.). W ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawodawca określił wyraźnie, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wymienienie w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jedynie postanowień nakazuje stwierdzić, że przepis ten nie obejmuje swoim zakresem decyzji administracyjnych." Co za tym idzie pojęcie "postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym" użyte w tym rozporządzeniu obejmuje wszelkie rodzaje takich postanowień.

13 Na marginesie rozważań należy zauważyć, że także zarzut błędnej wykładni art. 53 § 1 p.p.s.a. nie znajduje podstawy w aktualnie obowiązującym stanie prawnym. Nie ulega wątpliwości, że wpis sądowy, jako jeden z warunków formalnych skargi do WSA podlega uiszczeniu w terminie wyznaczonym do wniesienia samej skargi.

14 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.