Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2013 r., II FSK 890/12

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2013 r., II FSK 890/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia del. NSA Zbigniew Romała, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 440/11 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 9 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach na rzecz J. M. kwotę 3 900 (słownie: trzy tysiące dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym I instancji, 4) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 440/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. M. (dalej: "Skarżąca"), na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 grudnia 2008 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

3 Z uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynikało, że decyzją z dnia 18 czerwca 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. ustalił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

4 Rozpoznawszy odwołanie Skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej prawidłowo ustalił, że Skarżąca uzyskała przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, o których jest mowa w art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.".

5 2. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając organom naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) regulujących postępowanie dowodowe, jak również art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.

6 3. Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 224/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną. W motywach wyroku sąd administracyjny pierwszej instancji wyjaśnił, że organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe postępowanie dowodowe i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów podatkowych, że Skarżąca poniosła wydatki, które nie znajdowały pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub mieniu zgromadzonym przed ich poniesieniem, a pochodzącym z przychodów uprzednio opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania (art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.).

7 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 101/10, uwzględnił skargę kasacyjną Skarżącej i uchylił powyższy wyrok. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." w zw. z art. 120, art. 122, art. 180 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zasługiwał na uwzględnienie. W konsekwencji tego, Naczelny Sąd Administracyjny przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu sprawę do ponownego rozpoznania.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznawszy sprawę, wskazanym na wstępie wyrokiem, oddalił skargę podatniczki. Odnosząc się do wytycznych sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 P.p.s.a.), sąd pierwszej instancji uznał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż Skarżąca dysponowała w 2002 r. środkami finansowymi pochodzącymi z nieujawnionych źródeł przychodów.

9 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

10 Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 190 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez sąd pierwszej instancji stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik Skarżącej wskazał ponadto na naruszenie art. 134 § 1, art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4, art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej.

11 Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.

12 5. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ma ona usprawiedliwione podstawy, dlatego zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy zaznaczyć, iż mieści się wśród nich zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. Przepis, o którym mowa, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 (sentencję ogłoszono w dniu 27 sierpnia 2013 r. w Dz. U. poz. 985) za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Fakt ten zwalnia z oceny zasadności pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej i stwarza podstawę do uchylenia zarówno zaskarżonego wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji, jak i uwzględnienia wniesionej do niego skargi poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 grudnia 2008 r., nr [...]. Niekonstytucyjność przepisu tworzącego umocowanie do wydania decyzji w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów jest bowiem okolicznością, która przesądza o wadliwości (niezgodności z prawem) podjętego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji – także wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji oddalającego skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany sentencją powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, obowiązany był wziąć pod uwagę niekonstytucyjność przepisu tworzącego podstawę do wydania decyzji w przedmiocie wymiaru podatku. Stan, o którym mowa, istniał w czasie podjęcia rozstrzygnięcia przez organ podatkowy. Bez znaczenia dla przeprowadzonej oceny prawnej jest zatem fakt utraty przez art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. mocy obowiązującej dopiero z dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw.

13 W tym stanie rzeczy, z mocy art. 188 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto po myśli art. 200 i 207 § 2 tej ustawy. Stosując ten ostatni przepis (odstępując od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości), za "przypadek szczególnie uzasadniony" w jego rozumieniu Sąd uznał to, że w dacie orzekania zarówno przez organ podatkowy, jak i sąd administracyjny I instancji, art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. pozostawał w obrocie prawnym i korzystał z domniemania zgodności z Konstytucją RP.