Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2020 r., II FSK 649/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2020 r., II FSK 649/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku E. R. i P. R. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 649/18 w sprawie ze skargi E. R. i P. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić sprostowania wyroku.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 649/18, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej E. R. i P. R. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 891/17 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.

3 W piśmie z 7 kwietnia 2020 r. skarżący kasacyjnie, reprezentowani przez doradcę podatkowego, wnieśli wniosek o sprostowanie niedokładności wskazanego wyżej wyroku. We wniosku wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny określił kwotę zwrotu kosztów sądowych w nieprawidłowej wysokości, ze szkodą dla skarżących i ich pełnomocnika.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski natomiast to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy zaś to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Wszystkie opisane w przepisie art. 156 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (vide: postanowienie NSA z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2059/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wypowiedź Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarta w uzasadnieniu wyroku z 5 lutego 2020 r. wskazała przyczyny, dla których Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania w całości. Brak jest zatem podstaw do sprostowania wyroku, bowiem Sąd prawidłowo dokonał wyliczenia części kosztów jakie uznał za zasadne do zasądzenia skarżącym oraz ich pełnomocnikowi.

6 W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.