Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2008 r., II FSK 612/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2008 r., II FSK 612/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 561/07 wydanego w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 8 czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. o sygn. I SA/Sz 561/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. N. (dalej: podatniczka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 8 czerwca 2007 r. o nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Jako podstawę prawną wyroku WSA w Szczecinie podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: P.p.s.a.).

3 Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła podatniczka (reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego), zaskarżając ten wyrok w całości. W oparciu o podstawę art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: (1) prawa podatkowego materialnego, tj.: art. 14 i art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. (dalej: u.p.d.o.f.), poprzez rażąco błędne szacunkowe ustalenie dochodu do opodatkowania, (2) kardynalnych zasad polskiej procedury podatkowej w szczególności art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej: O.p.), co skutkowało wydaniem decyzji wymiarowej w podatku dochodowym od osób fizycznych w oparciu o zupełnie błędnie ustalony stan faktyczny.

4 Odpowiadając na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. W art. 176 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje warunków, jakie winna spełniać skarga kasacyjna, jako środek odwoławczy. W pierwszej kolejności, stosownie do art. 46 i 47 omawianej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że w skardze kasacyjnej należy oznaczyć sąd, do którego jest skierowana, podać imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczyć rodzaj sądu, zamieścić osnowę skargi kasacyjnej, podpis jej autora, wymienić załączniki, oznaczyć miejsce zamieszkania stron i ich pełnomocników lub adres do doręczeń. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla tego rodzaju środka odwoławczego, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

7 Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga kasacyjna wniesiona przez podatniczkę nie spełnia warunków określonych w art. 176 P.p.s.a., gdyż nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że o ile niespełnienie wymogów przepisanych dla pisma w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może być uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 P.p.s.a., o tyle niespełnienie wymogów stawianych przez przepis art. 176 po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji. Są to bowiem wymagania konstrukcyjne, których brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny – poza przypadkami nieważności postępowania – rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i może uwzględnić taką skargę kasacyjną jedynie w ramach zwartego w niej wniosku: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak tychże elementów czyni art. 183 § 1 P.p.s.a. niewykonalnym (por. postanowienia NSA: z dnia 16 marca 2004 r. o sygn. FSK 209/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 13; z dnia 30 listopada 2004 r. o sygn. OSK 570/04 niepublikowane). Stąd też brak w.w. wniosku powoduje, że skarga kasacyjna wniesiona przez podatniczkę jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

8 Kierując się wyżej wymienionymi względami Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 180 w związku z art. 178 P.p.s.a.