Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., II FSK 582/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., II FSK 582/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA: Włodzimierz Kubiak, Sędzia del. WSA: Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. F. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 lipca 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 986/06 w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 24 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 r., sygn. akt. I SA/Gl 986/06, odrzucił skargę W. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 24 marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. Podstawą prawną powyższego orzeczenia Sądu I instancji był art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), określanej dalej p.p.s.a.

3 W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazywano, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zwanym dalej WSA, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., skargę na decyzje tego organu z dnia z dnia 24 marca 2006r. Nr [...], [...], [...]. W związku z faktem, iż w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jedną decyzję zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2006 r. rozdzielono przedmiotowe skargi. Następnie WSA wezwał skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w niniejszej sprawie, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie wraz z pouczeniem, o skutkach jego niewykonania (tj. odrzuceniu skargi po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia wezwania), zostało skutecznie doręczone skarżącemu dnia 19 czerwca 2006 r. (potwierdzenie odbioru). Zatem termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął odpowiednio dnia 26 czerwca br. Skarżący w przewidzianym siedmiodniowym terminie nie uzupełnił jednak braku skargi. Mając powyższe na uwadze WSA postanowił o odrzuceniu skargi.

4 Na powyższe postanowienie WSA, W. F. ( reprezentowany przez adwokata ) wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

5 Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 83 tej ustawy, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § p.p.s.a. wnioskowano o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu pisma podkreślano, że skarżący podał wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze. To, że WSA następnie rozdzielił sprawę na dwie, nie może w ocenie autora skargi kasacyjnej, obciążać skarżącego. W. F. bowiem wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia we właściwym terminie. Ponieważ w tej sytuacji skarga nie zawierała żadnych braków, jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było bezpodstawne. Z tych względów skarga kasacyjna zdaniem skarżącego, jest zasadna.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

7 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

8 Za zasadny należy uznać zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, naruszenia przez WSA w zaskarżonym postanowieniu przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy.

9 Stosownie do treści unormowań zawartych we wskazanym artykule p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wykładnia powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że wyłączną przesłanką do jego zastosowania jest zaistnienie tzw. "braku formalnego", uniemożliwiającego nadanie sprawie właściwego biegu. Jednym z takich "braków formalnych" jest nie podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Ustawodawca bowiem poprzez treść regulacji art. 215 § 1 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, nałożył na stronę, wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Od tych pism pobierany jest wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem ( art. 230 i 231 zdanie pierwsze p.p.s.a oraz § 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

10 W rozpatrywanej sprawie, z treści sporządzonej skargi, jednoznacznie wynika, że została w tym piśmie podana wartość przedmiotu zaskarżenia, poprzez wskazanie na kwotę 13.399,96 zł. Powyższa kwota stanowi jednocześnie sumę trzech wartości kwot podatku od nieruchomości, wynikających z trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. ( 4.400,60 zł; 4.428,50 zł oraz 4.570,90 zł ). W tej sytuacji nie można przyjąć, że zaistniała przesłanka tzw. "braku formalnego", uniemożliwiającego nadanie sprawie właściwego biegu. Sam fakt rozdzielnia przez WSA wniesionego przez skarżącego pisma na trzy skargi, dokonany zgodnie z przepisami, w istocie odnoszące się do trzech decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., nie mógł spowodować skutku prawnego w postaci "zniesienia" uprzednio podanej w piśmie wartość przedmiotu zaskarżenia. Dlatego też, WSA nie miał podstaw prawnych do wzywania skarżącego do podana wartość przedmiotu zaskarżenia. Tym samym do zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi, z powodu nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi ( art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ).

11 Powyższe stwierdzenie nie powoduje, że WSA został pozbawiony możliwości prawnych sprawdzenia wartość przedmiotu zaskarżenia. Przepis art. 218 p.p.s.a. daje bowiem przewodniczącemu wydziału sądu administracyjnego uprawnienie do sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia, podanego w piśmie wszczynającym postępowanie w danej instancji ( art. 215 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie jest bowiem związany wartością przedmiotu zaskarżenia przedstawioną w takim piśmie. W razie gdy w wyniku sprawdzenia przewodniczący wydziału sądu administracyjnego zakwestionuje podaną wartość przedmiotu zaskarżenia, wówczas ma obowiązek zarządzić uiszczenie opłaty w prawidłowej wysokości ( zob. M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 505 ).

12 W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.