Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r., II FSK 535/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r., II FSK 535/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 863/16 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Hajnówce na uchwałę Rady Gminy Czeremcha z dnia 4 listopada 2011 r. nr X/71/11 w przedmiocie skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 863/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w H. na uchwałę Rady Gminy Czeremcha z dnia 4 listopada 2011 r. nr X/71/11 w przedmiocie określenia wysokości opłaty targowej stwierdził nieważność § 3 uchwały. Podstawą prawną orzeczenia był art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

3 (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.".

4 Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że Prokurator Rejonowy w H. złożył skargę na ww. uchwałę w sprawie określenia opłaty targowej w części dotyczącej § 3 i § 7 uchwały, zarzucając istotne naruszenie prawa materialnego, tj.:

5 1. art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

6 i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.); dalej: "u.p.o.l.", poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że zapis uchwały

7 o wyznaczeniu na inkasenta pracownika urzędu gminy - referenta ds. obsługi działalności komunalnej i referenta ds. księgowości podatkowej, bez wskazania konkretnej osoby, nie narusza prawa, chociaż treść przepisu wskazuje na konieczność podania bezpośrednio w uchwale cech charakterystycznych indywidualizujących inkasentów w sposób na tyle precyzyjny, aby nie budziło wątpliwości, na kogo ten obowiązek został nałożony;

8 2. art. 19 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. w związku z art. 18 ust. 2 pkt 8 oraz z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 7 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię wyrażającą się w przekonaniu, że zapis uchwały przewidujący jako inkasenta osobę fizyczną bez jej indywidualnego określenia odpowiada prawu, chociaż pozostaje z nim w sprzeczności, albowiem skutkuje przeniesieniem uprawnień do określania inkasenta na inny podmiot, mimo przyznania przez ustawodawcę tej kompetencji wyłącznie organowi stanowiącemu gminy;

9 3. art. 1, art. 2, art. 32, art. 168 i art. 217 Konstytucji RP w związku

10 z art. 19 pkt 3 u.p.o.l., poprzez zwolnienie od opłaty targowej sprzedaży artykułów rolno-spożywczych własnej produkcji przez mieszkańców gminy Czeremcha, a taki zapis narusza konstytucyjne prawo równości wobec prawa i wprowadza zwolnienie przedmiotowo-podmiotowe, pomimo, iż ustawodawca przewidział możliwość zwolnienia tylko co do przedmiotu.

11 Odwołując się do brzmienia art. 271 Konstytucji RP i art. 19 pkt 3 u.p.o.l., prokurator stwierdził, że rada gminy nie ma uprawnień do wprowadzania zwolnień podmiotowych w zakresie opłat lokalnych, stąd § 3 uchwały jest sprzeczny

12 z przytoczoną regulacją prawną. Rada gminy określiła, iż zwolnieni są mieszkańcy gminy Czeremcha (kryterium podmiotowe), którzy sprzedają artykuły rolno-spożywcze własnej produkcji (kryterium przedmiotowe).

13 Ponadto, prokurator wskazał, że rada gminy nie otrzymała ustawowych kompetencji do ogólnego określania inkasentów opłaty targowej. Powinni być oni zatem zindywidualizowani w taki sposób, aby można było konkretnie określić osobę będącą inkasentem opłaty targowej. Zapis § 7 uchwały nie jest zatem zgodny

14 z art. 19 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l.

15 Mając powyższe na uwadze, prokurator wniósł o stwierdzenie niezgodności

16 z prawem uchwały w części dotyczącej § 3 i § 7 oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

17 W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy Czeremcha wniosła o oddalenie skargi.

18 Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 80/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził nieważność § 3 i § 7 zaskarżonej uchwały. Sąd uznał, że sformułowanie § 3 uchwały dotyczy zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego, a więc wykracza pozaustawowe kompetencje Rady Gminy Czeremcha. Ponadto, odnosząc się do § 7 uchwały, sąd stwierdził, że - zgodnie

19 z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych - realizacja uprawnień rady gminy w zakresie określenia inkasentów powinna nastąpić w uchwale w sposób na tyle precyzyjny, aby nie było wątpliwości, na kogo ten obowiązek został nałożony. Wystarczającej indywidualizacji nie stanowi podanie jako inkasenta stanowiska pracy referenta.

20 Skargę kasacyjną rady gminy od powyższego orzeczenia uwzględnił Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 2067/14 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku.

21 Sąd kasacyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 p.p.s.a. w związku z art. 19 pkt 2 u.p.o.l., poprzez stwierdzenie nieważności § 7 zaskarżonej uchwały dotyczącej wyznaczenia pracownika urzędu gminy - referenta ds. obsługi działalności komunalnej i referenta ds. księgowości podatkowej, jako inkasenta opłaty targowej pomimo braku dopuszczenia się przez organ naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny za trafny uznał ponadto zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 19 pkt 2 u.p.o.l., polegającą na wyrażeniu poglądu, iż § 7 uchwały Rady Gminy Czeremcha jest niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa, tj. u.p.o.l., skutkującym stwierdzeniem nieważności § 7 uchwały.

22 Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, określenie pracownika w § 7 uchwały jest precyzyjne i jednoznacznie indywidualizuje osobę inkasenta. Osoba ta została wskazana poprzez określenie zajmowanego stanowiska. Nie ma wątpliwości o jaki podmiot chodzi. W uchwale powołującej inkasentów mogą być oni wskazywani bądź z imienia i nazwiska, lub poprzez podanie pełnionej funkcji, np. sołtys, pracownicy urzędu gminy, osoby zarządzające targowiskiem (zob. L. Etel,

23 S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008 r.).

24 Po ponownym rozpoznaniu sprawy, ww. wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 863/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględnił skargę prokuratora i stwierdził nieważność § 3 uchwały, stwierdzając że zaskarżony akt w sposób istotny narusza art. 19 pkt 3 u.p.o.l.

25 Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że - zgodnie z art. 190 p.p.s.a. - ponownie orzekając w sprawie jest związany stanowiskiem wyrażonym w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z poglądu przedstawionego w tym orzeczeniu jednoznacznie zaś wynika, że zapis § 7 zaskarżonej uchwały, dotyczący wyznaczenia pracownika urzędu gminy - referenta ds. obsługi działalności komunalnej i referenta ds. księgowości podatkowej, jako inkasenta opłaty targowej, jest precyzyjny i jednoznacznie indywidualizuje osobę inkasenta. W związku

26 z tym, sąd kasacyjny wskazał, że zarzuty sformułowane w pkt 1 i pkt 2 petitum skargi

27 nie mogły zostać uwzględnione.

28 Natomiast, sąd pierwszej instancji uwzględnił zarzut sformułowany w pkt 3 petitum skargi odnoszący się do § 3 uchwały i, w konsekwencji - stwierdził jego nieważność. Sąd wyjaśnił, że - zgodnie z art. 19 pkt 3 u.p.o.l. - rada gminy w drodze uchwały może wprowadzać inne niż wymienione w ustawie zwolnienia przedmiotowe od opłat lokalnych. Natomiast, § 3 uchwały przewiduje, że "od opłaty targowej zwalnia się sprzedaż artykułów rolno-spożywczych własnej produkcji, przez mieszkańców Gminy Czeremcha". Z takiego sformułowania wynika jasno krąg podmiotów - mieszkańców Gminy Czeremcha, którzy zwolnieni są od opłaty targowej w przywoływanym zakresie przedmiotowym. Tym samym, wprowadzenie zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego wykracza poza ustawowe kompetencje Rady Gminy Czeremcha.

29 W skardze kasacyjnej wywiedzionej od wyroku, Prokurator Okręgowy

30 w B. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zawarcie w jego sentencji orzeczenia o stwierdzeniu nieważności § 3 zaskarżonej uchwały oraz orzeczenia o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie, to jest w części dotyczącej punktów 1 i 2 jej petitum, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

31 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku.

32 Zaskarżonemu wyrokowi prokurator zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku rozstrzygnięcia o nieuwzględnieniu zarzutów sformułowanych w punktach 1 i 2 petitum skargi, dotyczących § 7 zaskarżonej uchwały, określającego jako inkasenta opłaty targowej pracownika urzędu gminy - referenta ds. obsługi działalności komunalnej i referenta ds. księgowości podatkowej, przy jednoczesnym braku orzeczenia o oddaleniu skargi w tej części w sentencji skarżonego wyroku.

33 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej prokurator stwierdził, że zaskarżony wyrok w zakresie stwierdzenia nieważności § 3 uchwały nie budzi wątpliwości, zarówno z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Natomiast, jako naruszające przepisy postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, prokurator uznał zawarcie orzeczenia rozstrzygającego co do pkt 1 i pkt 2 skargi jedynie w uzasadnieniu orzeczenia i pominięcie tegoż w sentencji wyroku.

34 Według skarżącego prokuratora, z treści uzasadnienia wyroku wynika, że sąd pierwszej instancji odniósł się w nim do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a zatem również objętych pkt 1 i pkt 2. Sąd pierwszej instancji, powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 2067/14, którym był związany na podstawie art. 190 p.p.s.a., stwierdził, że zarzuty sformułowane w punktach 1 i 2 petitum skargi nie mogły zostać uwzględnione. Taka konstatacja obligowała sąd - stosownie do art. 151 p.p.s.a. - przy uwzględnieniu skargi w części dotyczącej § 3 skarżonej uchwały, do oddalenia skargi w pozostałym zakresie.

35 Jednocześnie, wnoszący skargę kasacyjną prokurator stwierdził, że w tych okolicznościach sprawy nie miał zastosowania art. 157 § 1 p.p.s.a. przewidujący możliwość złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, z uwagi na naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.

36 Rada Gminy Czeremcha nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

37 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

38 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

39 Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, aby zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego.

40 W skardze kasacyjnej prokurator - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy,

41 tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku rozstrzygnięcia o nieuwzględnieniu zarzutów sformułowanych w punktach 1 i 2 petitum skargi, dotyczących § 7 zaskarżonej uchwały, w którym określono jako inkasenta opłaty targowej pracownika urzędu gminy - referenta ds. obsługi działalności komunalnej i referenta ds. księgowości podatkowej, przy jednoczesnym braku orzeczenia o oddaleniu skargi w tej części w sentencji skarżonego wyroku.

42 Z treści ww. zarzutu oraz jego uzasadnienia wynika, że w ocenie prokuratora, sąd pierwszej instancji - wobec nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności § 7 zaskarżonej uchwały, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku - powinien w sentencji orzeczenia, oprócz stwierdzenia nieważności § 3 uchwały, oddalić skargę w pozostałej części, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

43 Wskazać należy, że - zgodnie z art. 138 p.p.s.a. - sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu.

44 Z brzmienia ww. przepisu wynika, że sentencja wyroku zawiera m.in. rozstrzygniecie, przy czym nie budzi wątpliwości, że w sentencja powinna zawierać tzw. rozstrzygnięcie zupełne, czyli takie, które obejmuje całość rozpoznawanej przez sąd sprawy (por. Jagielska, Jagielski, Stankiewicz, Komentarz do art. 138 p.p.s.a.,

45 w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2015 r., s. 578 i powołany tam wyrok NSA z 12 grudnia 2007 r.

46 I OSK 306/07).

47 Zgodnie także z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli

48 w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia.

49 W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O jego naruszeniu można mówić, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia przy czym nie każde naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

50 (art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - por. m.in. wyroki NSA z dnia: 7 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 990/05, 26 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 366/08, 8 października 2009 r. sygn. akt II FSK 784/08, 30 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 742/12, 4 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2382/12). Nadto, stosownie do treści uchwały z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

51 Podsumowując, wskazać należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Zatem - co do zasady - lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego zaskarżony akt administracyjny, pozbawiające stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, może być naruszeniem komentowanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

52 Mając powyższą argumentację na uwadze, uznać należy, że - wprawdzie zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 138 p.p.s.a., bowiem w sentencji wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia co do oddalenia skargi w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności § 7 zaskarżonej uchwały, a jednocześnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia - sąd pierwszej instancji odniósł się do podniesionych wobec ww. przepisu uchwały zarzutów, wskazując podstawy ich nieuwzględnienia. A, skoro zarzut naruszenia art. 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. postawiono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to dla swej zasadności wymaga co najmniej uprawdopodobnienia, że uchybienie sądu pierwszej instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy ma takie uchybienie przepisom postępowania, które prowadzi do stwierdzenia, że gdyby nie to naruszenie, rozstrzygnięcie (wynik sprawy) byłoby inne; przy czym wynik sprawy nie jest to jedynie formalna część orzeczenia, ale również możliwość jego pełnego

53 i bezproblemowego wykonania lub jego pełnej, przewidzianej przez prawo kontroli.

54 W tych okolicznościach, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe uchybienie sądu pierwszej instancji nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie o niezasadności wniosku w zakresie stwierdzenia nieważności § 7 uchwały przesądził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 2067/14, którym uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 80/14 stwierdzający nieważność § 3 i § 7 zaskarżonej uchwały. W tym wyroku sąd kasacyjny orzekł, że sąd pierwszej instancji stwierdzając nieważność § 7 naruszył przepisy prawa materialnego i procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W tych okolicznościach, sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę, będąc związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznał w zaskarżonym wyroku, że zarzuty sformułowane w pkt 1 i pkt 2 petitum skargi (dot. § 7 uchwały) nie mogły zostać uwzględnione.

55 Jednocześnie, wskazać należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, poza kwestią wymaganego przepisami prawa zamieszczenia w sentencji wyroku rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 p.p.s.a., prokurator nie przedstawił żadnej argumentacji uzasadniającej stwierdzenie, że brak orzeczenia o oddaleniu skargi w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności § 7 zaskarżonej uchwały miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, usunięcie powyższej wady prawnej zaskarżonego wyroku mogło i powinno było nastąpić nie poprzez wywiedzenia skargi kasacyjnej, lecz żądanie uzupełnienia wyroku. Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, prokurator - dostrzegając pominięcie sądu pierwszej instancji w zakresie orzeczenia o oddaleniu skargi co do nieuwzględnionego wniosku o stwierdzenie nieważności § 7 uchwały - powinien, na podstawie art. 157 p.p.s.a., złożyć właśnie wniosek o uzupełnienie wyroku. Zgodnie bowiem z tym przepisem, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Ponadto, złożony na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany, czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadniania. Takie działanie bowiem zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. Ewentualne braki uzasadnienia mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania kasacyjnego (por. postanowienia NSA z dnia: 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II OZ 1268/07, 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14 oraz 18 maja 2017 r. sygn. akt I OZ 876/17).

56 W sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące powyższy tryb rektyfikacji wyroku, bowiem sąd pierwszej instancji - rozstrzygając sprawę w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały - uwzględnił skargę w części i w sentencji uchwały zawarł rozstrzygnięcie jedynie co do stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie

57 § 3, natomiast nie odniósł się do wniosku prokuratora o stwierdzenie nieważności

58 § 7, który - jak wynika z uzasadnienia tego wyroku - uznał za nieuzasadniony. Uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w zakresie ww. wniosku, nie prowadziłoby zatem do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia, bowiem w uzasadnieniu sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich zarzutów i wniosków zawartych w skardze.

59 Na prawidłowość powyższego postępowania wskazał również sam wnoszący skargę kasacyjną prokurator, który w pierwszej kolejności wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zawarcie w jego sentencji orzeczenia o stwierdzeniu nieważności § 3 zaskarżonej uchwały oraz orzeczenia o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie, to jest w części dotyczącej punktów 1 i 2 jej petitum, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Powyższa wnioskowana "zmiana" wyroku prowadziłaby do niczego innego jak do dodania punktu drugiego sentencji w brzmieniu: "oddala skargę w pozostałym zakresie", do czego jest uprawniony sąd który wydał wyrok na podstawie art. 157 p.p.s.a., a nie Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a.

60 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie

61 art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.