Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2019 r., II FSK 519/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2019 r., II FSK 519/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Piotr Przybysz (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 713/16 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 713/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie ze skargi J. S. (dalej: "skarżący") uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011. Wyrok ten jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

3 Sąd I instancji uznał, że zarzuty skargi częściowo zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było stwierdzenie przez Sąd, że okoliczności, które zdaniem organów, uzasadniały wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącego w związku z wykonaniem usług na rzecz Zakładów [...] S.A. (dalej zwanych: "Zakłady"), nie zostały należycie wyjaśnione.

4 Sąd I instancji wskazał, że przeprowadzona została kontrola podatkowa w Zakładach w zakresie transakcji ze skarżącym w 2011r. Wynika z niej, że skarżący świadczył na rzecz Zakładów usługi wywozu gruzu i odpadów poremontowych na podstawie umowy zawartej w dniu 23 lutego 2009r. Sąd I instancji zauważył, że ustalenia zawarte w protokole kontroli nie są spójne z wyjaśnieniami złożonymi przez przedstawicieli Zakładów. Sąd wskazał, że z protokołu wynika, że skarżący nie wykonywał usług budowlanych, nie dokonał demontażu rurociągu parowego, nie oddzielał burzonych elementów od istniejących budowli, nie odkuwał elementów betonowych w miejscach przebiegu instalacji. Z kolei z oświadczenia prezesa zarządu Zakładów z dnia 13 października 2014r. wynika, że w zakres prac wykonywanych przez skarżącego wchodziły m.in. roboty demontażowo-rozbiórkowe m.in. "rozebranie żelbetowych wieńców, ścian murowanych, rusztu żelbetowego, belek i podciągów", "roboty wyburzeniowe, rozdrobnienie ścian i stropów żelbetonowych".

5 W ocenie Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie nie ustalono w sposób jednoznaczny, jakie konkretnie roboty zostały wykonane przez skarżącego bądź jego podwykonawców na terenie Zakładów. Organ nie próbował dociec, dlaczego w dokumentacji Zakładów nie ma kosztorysu i kalkulacji powykonawczych wykonanych prac, a te kalkulacje i kosztorys, które znajdowały się w dokumentacji skarżącego, wskazują, że skarżący wykonywał m.in. kruszenie i cięcie betonu.

6 Nie wyjaśniono też w sposób jednoznaczny, czy podwykonawcy skarżącego bądź ich pracownicy mogli dostać się na teren Zakładów bez imiennych przepustek (np. jako pasażerowie).

7 Ponadto Sąd I instancji podzielił pogląd skarżącego, że brak pisemnej zgody zamawiającego (Zakładów) na wykonanie usług (części usług) przez podwykonawców nie oznacza, że faktycznie usług tych nie wykonali.

8 Od powyższego orzeczenia pełnomocnik organu wywiódł skargę kasacyjną, w której wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej zwana: "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613; dalej zwana: "Ordynacja podatkowa") z uwagi na bezpodstawne stwierdzenie przez Sąd konieczności uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (pomimo, że ustalenia zostały przez organ dokonane) w świetle art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361) w wyniku nieuprawnionego przyjęcia, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia ww. przepisów, podczas gdy organy podatkowe zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny.

9 Organ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdził, że wyjaśnienia co do zakresu usług wykonywanych przez firmę skarżącego na rzecz Zakładów zostały złożone przez osoby kompetentne, to jest przez pracowników Działu I.-T. Zakładów, dlatego brak podstaw, aby uznać te wyjaśnienia za niewiarygodne. Z kolei z oświadczenia Prezesa Zakładów datowanego na 13 października 2014 r. nie wynika, że kwestionowane przez organy prace zostały wykonane. Tak więc nie ma uzasadnienia twierdzenie o braku spójności pomiędzy ustaleniami kontroli i wyjaśnieniami przedstawicieli Zakładów. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że organy podatkowe nie mogą aprobować nadużyć i nieprawidłowości w ramach usług budowlanych, to jest czynności niezgodnych z umowami i dokumentacją.

10 Strona przeciwna nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

13 Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy organy podatkowe zebrały materiał dowodowy pozwalający na dokonanie rozstrzygnięcia w sprawie.

14 Argumentacja autora skargi kasacyjnej opiera się na twierdzeniu, że wyłącznie wyjaśnienia pracowników Działu I.-T. Zakładów mogą być uznane za wyrażające stanowisko Zakładów w przedmiocie zakresu robót wykonywanych przez skarżącego na rzecz Zakładów. Nie można jednak uznać tego twierdzenia za prawdziwe. Nie można bowiem wykluczyć a priori, że Prezes Zakładów dysponuje na ten temat większą wiedzą, niż pracownicy ww. Działu. Również ustalenia dotyczące tego, czy możliwe było, aby podwykonawcy bądź ich pracownicy dostali się na teren Zakładów bez imiennych przepustek, np. jako pasażerowie samochodów skarżącego, mogą mieć istotne znaczenie dla ustalenia ww. okoliczności. Jeżeli bowiem zostanie ustalone, że podwykonawcy bądź ich pracownicy nie mogli dostać się na teren Zakładów bez imiennych przepustek, to zostanie w ten sposób wykluczona możliwość wykonania robót na terenie Zakładów przez podwykonawców lub ich pracowników.

15 Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie wymaga uzupełnienia.

16 Z przedstawionych powyżej powodów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.