Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2006 r., II FSK 505/05

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2006 r., II FSK 505/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Teresa Porczyńska, Protokolant Monika Kojtek, po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Daniela M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Op 62/04 w sprawie ze skargi Daniel M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w O. z dnia 21 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Daniela M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za rok 2003. Przedmiotem sporu była zasadność zastosowania stawek podatku właściwych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący domagał się wyłączenia posiadanych nieruchomości z kategorii "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" podnosząc, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza ma charakter produkcyjny, wiąże się z koniecznością przewozu surowców i produktów, a do przedmiotowych działek dojazd jest ograniczony i dlatego nie mogą być one wykorzystywane dla celów działalności gospodarczej.

3 Organ drugiej instancji podniósł, że w sprawie nie stwierdzono okoliczności całkowicie pozbawiających przedsiębiorcę możliwości wykorzystywania posiadanych działek. Wykonanie ogrodzeń wokół działek, nierówności terenu czy wykonanie bramy w miejscu mało dogodnym dla wjazdu samochodów stanowią znaczące utrudnienia w prowadzeniu działalności o charakterze produkcyjnym, jednakże w ocenie organu, pozostają bez wpływu na wymiar podatku od nieruchomości.

4 W ocenie sądu pierwszej instancji kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie nie było zagadnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, lecz opodatkowanie skarżącego wyższymi stawkami przewidzianymi dla tych przedmiotów opodatkowania, które są związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli czy gruntu sprawia, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skoro podatnik na spornych nieruchomościach prowadził działalność gospodarczą, chociaż wykorzystywał nieruchomość nie w takim zakresie, w jakim by sobie życzył to nie mógł skutecznie domagać się od organów podatkowych wyłączenia posiadanych nieruchomości z kategorii: "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej".

5 W skardze kasacyjnej z dnia 17 lutego 2005 r. Daniel M. zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9 poz. 84 ze zm./ przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przedmiot opodatkowania był wykorzystywany do prowadzenia działalności, podczas gdy z przyczyn technicznych istniała trwała i obiektywna niemożliwość prowadzenia takiej działalności, co skutkuje naliczeniem niższej stawki podatku od nieruchomości właściwej dla tzw. pozostałych nieruchomości. Wskazując na powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

6 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, po przedstawieniu stanu sprawy, podniesiono, że trwałe zagrodzenie nieruchomości i brak odpowiedniego dostępu do drogi publicznej jest okolicznością dającą podstawę do twierdzenia, że budynki lub budowla nie może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w sensie art. 5 ust. 1 lit. "b" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

7 Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjna ani wniosku co do sposobu jej rozstrzygnięcia.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona już tylko z uwagi na sposób jej zredagowania.

10 Stosownie do art. 183 par. 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że jest związany podniesionymi w niej zarzutami.

11 Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego i to w obydwu przewidzianych w ustawie /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./ postaciach: błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tymczasem, co już wielokrotnie wyjaśniał Sąd Najwyższy, a po 1 stycznia 2004 r. także Naczelny Sąd Administracyjny, są to dwa - odrębne - sposoby naruszenia prawa.

12 Pierwszy /błędna wykładnia/ ma miejsce wówczas, gdy rozstrzygnięcie jest wynikiem mylnego rozumienia treści normy prawnej.

13 Drugi /tzw. błąd subsumcji/ dotyczy sytuacji, gdy Sąd "podciąga" niewadliwie ustalony stan faktyczny pod niewłaściwy przepis.

14 Takie zarzuty powinny być odpowiednio uzasadnione przez wskazanie w szczególność na czym polega błąd sądu w odczytaniu treści normy prawnej bądź na czym polega niespójność zastosowanej normy z okolicznościami faktycznymi sprawy.

15 Podniesienia wyłącznie zarzutu prawa materialnego oznacza, że na tym etapie postępowania sądowego nie ma już sporu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wbrew temu - uzasadnienie skargi kasacyjnej opiera się na odmiennym, niż przyjął to sąd I instancji, a przed nim organy podatkowe ustaleniu; że - "z przyczyn technicznych istniała trwała i obiektywna niemożliwość" prowadzenia działalności gospodarczej. Tego rodzaju ustalenie jest następstwem określonej oceny dowodów i stanowi element stanu faktycznego sprawy. Takich ustaleń nie można zwalczać zarzutem naruszenia prawa materialnego /por. wyrok NSA z 17 lutego 2005 r. FSK 1469/04 - nie publ./. Wobec braku zarzutów natury procesowej podniesiony zarzut należało ocenić w kontekście ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Wynika z nich /str. 6 uzasadnienia - in fine/, że "przedmiot opodatkowania był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej". Skoro tak - zastosowanie stawek "właściwych dla tzw. pozostałych nieruchomości", czego domagał się skarżący, stanowiłoby rażące naruszenie tych właśnie przepisów, które wskazano w skardze kasacyjnej - jako "naruszone".

16 Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.