Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r., II FSK 501/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r., II FSK 501/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. L. o stwierdzenie prawomocności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1650/13 w sprawie ze skarg A. L. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 30 listopada 2011 r. [...], [...],[...],[...], w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2004, 2005, 2006, i 2007 postanawia 1. oddalić wniosek; 2. zwrócić A. L. ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 20 zł (słownie: dwadzieścia złotych) tytułem nienależnie uiszczonej opłaty kancelaryjnej.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 6 listopada 2013 r., I SA/Kr 1650/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił, w wyniku skarg A. L., decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 30 listopada 2011 r. oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji.

3 Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zaskarżył rozstrzygnięcie WSA w Krakowie w części, w której uchylono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 30 listopada 2011 r. [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

4 W piśmie z 3 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie prawomocności ww. wyroku "w części nieobjętej skargą kasacyjną organu podatkowego."

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

7 Zgodnie z art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a.") prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym – ten Sąd. Zgodnie z treścią przepisu art. 168 § 1 P.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl z kolei przepisu art. 168 § 3 P.p.s.a. jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części.

8 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwagi na zastrzeżenie, o którym mowa w art. 168 § 3 in fine P.p.s.a., mimo zaskarżenia tylko części orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w części pozostałej, to jest niezaskarżonej. Należy dodać, że treść omawianego przepisu wyraźnie koresponduje z treścią przepisu art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, to jest przypadki enumeratywnie określone w § 2 tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie będąc związany granicami skargi kasacyjnej w zakresie, w jakim zachodzi nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 - 6 P.p.s.a.) może zatem uchylić wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji także w części niezaskarżonej, to jest mimo braku wniosku wnoszącego skargę kasacyjną w tym zakresie, o czym stanowi przepis art. 186 P.p.s.a.

9 Z uwagi więc na treść wyżej cytowanych przepisów art. 186 w zw. z art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może na podstawie przepisu art. 169 P.p.s.a. stwierdzić prawomocności wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji w części niezaskarżonej skargą kasacyjną przed jej rozpoznaniem. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia w części niezaskarżonej skargą kasacyjną przed jej rozpoznaniem stanowiłoby czynność przedwczesną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 r., II GSK 397/).

10 Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o stwierdzenie prawomocności wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie i na podstawie art. 184 w zw. z art. 64 § 3 i w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.

11 Stosownie do art. 225 P.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.

12 Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 225 P.p.s.a. postanowił zwrócić wnioskodawcy nienależnie uiszczoną opłatę kancelaryjną.