Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2021 r., II FSK 475/21

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Małgorzata Bejgerowska, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S.A. w upadłości z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1891/19 w sprawie ze skargi A. S.A. w upadłości z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 25 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1891/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 25 czerwca 2019 r. w przedmiocie w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 77 i 79 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 poz. 2168 ze zm.) poprzez nieprzeprowadzenie kontroli zgodnie z zasadami określonymi w tej ustawie i dopuszczenie dowodów zebranych z naruszeniem prawa; - art. 12,14,15,16,16a,16 b ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2343 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p."). Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania w tym zasądzenie na rzecz kuratora kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Na wstępie należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym dla wzruszenia rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, a zatem musi spełniać wymogi ustawowe, określone w art. 176 p.p.s.a. w związku z art. 174 p.p.s.a. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd pierwszej instancji z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślenia się, który przepis prawa wnoszący skargę kasacyjną miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (wyroki NSA: z 9 listopada 2016 r., I GSK 968/16, Lex nr 2228224 i z 31 sierpnia 2018 r., I FSK 1571/16, Lex nr 2556449 z 20 lipca 2018 r., II FSK 2047/16, Lex nr 2564728, z 23 lipca 2018 r., II OSK 1927/16, Lex nr 2565078). W rozpoznawanej sprawie w zarzutach skargi kasacyjnej wskazano między innymi art. 12,14,15,16,16a,16b u.p.d.o.p. bez wskazania jednostek redakcyjnych przepisów, które zostały naruszone. Powyższe powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do wskazanych powyżej przepisów albowiem związanie granicami i zarzutami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd Kasacyjny nie jest władny do oceny zaskarżonego wyroku wykraczając poza nie z urzędu. Nie jest też uprawniony do domyślania się, jakie przepisy są zaskarżone, jakie wady zawiera zaskarżony wyrok i jakie są intencje skarżącej kasacyjnie strony (wyrok NSA z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 997/14, dostępne w CBOSA). Ponadto, z treści skargi kasacyjnej wynika, że głównym zarzutem Skarżącej jest kwestia braku powołania biegłego przez Organy podatkowe. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA, który zaaprobował sposób prowadzenia postępowania podatkowego i nie dopatrzył się naruszenia w toku tego postępowania żadnych przepisów prawa materialnego jak również proceduralnych. Argumentacja przedstawiona w treści kasacyjnej nie wskazuje również w jakim zakresie, (w ocenie Strony) zaskarżony wyrok miałby naruszać przepisy prawa. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.