Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., II FSK 473/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., II FSK 473/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M.F. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2014 r., II FSK 473/13 o orzeczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika z tytułu poniesionych kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2012 r., I SA/Gd 627/12 w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 1. Wyrokiem z dnia 29 października 2012 r., I SA/Gd 627/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną przez M.F. (zwanego dalej skarżącym) decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 kwietnia 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

3 Powyższy wyrok Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżył w całości skargą kasacyjną (skarga kasacyjna została wysłana w dniu 27 grudnia 2012 r.). Odpis tej skargi kasacyjnej został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 stycznia 2013 r.

4 W dniu 15 lutego 2013 r. wpłynęło do sądu pismo procesowe sporządzone przez pełnomocnika skarżącego, w którym wniósł on o oddalenie skargi kasacyjnej

5 w całości i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku zwrotu kosztów postępowania, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenie doradcy podatkowego) według norm przepisanych.

6 2. Na rozprawie w dniu 21 lutego 2014 r., II FSK 473/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku.

7 W sentencji wyroku nie zostało zawarte postanowienie dotyczące kosztów.

8 Pismem z dnia 27 lutego 2014 r. (data wpływu do sądu) ustanowiony

9 w sprawie doradca podatkowy reprezentujący skarżącego złożył wniosek

10 o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2014 r., II FSK 473/13, poprzez zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Powołał się przy tym na treść pisma procesowego z dnia 15 lutego 2013 r.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Wniosek nie jest zasadny i dlatego podlega oddaleniu.

13 3. Jak trafnie wskazano we wniosku o uzupełnienie wyroku – wniosek

14 o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania został wniesiony

15 w terminie, gdyż moment zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia jest terminem granicznym do jego sformułowania.

16 4. Zgodnie z art. 179 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

17 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej może wnieść odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Jeżeli zatem pismo zawierające odpowiedź na skargę kasacyjną

18 i wnioski zostało złożone po upływie 14 dniowego terminu - nie jest traktowane jak odpowiedź na skargę kasacyjną, a jedynie pismo procesowe

19 (por. wyrok NSA z dnia: 20 stycznia 2012 r., II FSK 1405/10; 10 stycznia 2012 r., II FSK 1308/10; 15 grudnia 2011 r., II FSK 1202/10 dostępne na stronie http://cbois.nsa.gov.pl). Z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, wynika, że profesjonalny pełnomocnik (doradca podatkowy), który przygotowuje odpowiedź na skargę kasacyjną ma prawo do otrzymania zwrotu kosztów opracowania takiego pisma. Znowu zatem mowa jest o odpowiedzi na skargę kasacyjną, a nie o piśmie procesowym. Powyższa uchwała wprost stwierdza, że: "Nie stanowi natomiast odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. pismo procesowe strony, wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie (por. wyrok SN

20 z dnia 2 marca 2010 r., II PK 241/09, Lex nr 589976; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2008 r., II OSK 859/07, Lex nr 484868; H. Knysiak – Molczyk, Skarga kasacyjna

21 w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2010, str. 419)."

22 W niniejszej sprawie odpis skargi kasacyjnej został doręczony

23 pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 stycznia 2013 r. - termin 14-dniowy

24 do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną upłynął w dniu 31 stycznia 2013 r.

25 Z powyższego względu pismo z dnia 15 lutego nie może być traktowane jak odpowiedź na skargę kasacyjną – a jedynie jak pismo procesowe.

26 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r.

27 w sprawie wynagradzania za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153)

28 w § 3 ust. 2 pkt 1,2 i 3 wskazuje, że wynagrodzenie dla doradcy podatkowego należne jest z tytułu: sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

29 Bezspornym jest, że pismo procesowe z dnia 15 lutego 2013 r. (złożone po upływie 14-dnioweg terminu) nie może być traktowane jako odpowiedź na skargę kasacyjną organu. Pełnomocnik skarżącego nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 21 lutego 2014 r. Jednocześnie przepisy rozporządzenia nie przewidują wynagrodzenia za sporządzenie pisma procesowego. Nie można zatem tego wynagrodzenia zaliczyć do kosztów i domagać się jego zwrotu na podstawie art. 204 i 205 p.p.s.a.

30 Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2014 r., II FSK 472/13 był kompletny, zatem wniosek o jego uzupełnienie podlegał oddaleniu.

31 5. Z tych względów na podstawie art. 157 § 1 – 3 w związku z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.