Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2014 r., II FSK 3801/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2014 r., II FSK 3801/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi I. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1545/09 oddalającym skargę kasacyjną I. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 kwietna 2009 r. sygn. akt I SA/Go 139/09 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 23 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1545/09 , 2. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 kwietna 2009 r., sygn. akt I SA/Go 139/09, 3. umarza postępowanie sądowe, 4. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze na rzecz I. P. kwotę 22 451 (słownie: dwadzieścia dwa tysiące czterysta pięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z 17 grudnia 2010 r. (sygn. akt II FSK 1545/09) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną I.P. – nazywanej dalej "Skarżącą", od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 23 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I SA/Go 139/09) w przedmiocie zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.

3 Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że decyzją z 30 czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. ustalił Skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy do osób fizycznych za 2002 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych. Decyzję wydano na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.".

4 Rozpoznawszy odwołanie Skarżącej, decyzją z 23 grudnia 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Zielonej Górze uchylił w części rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i ustalił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w innej kwocie.

5 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji, podnosząc przy tym zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

6 Wyrokiem z 23 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i ją oddalił.

7 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca podniosła między innymi zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię.

8 Wspomnianym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.

9 Od powyższego wyroku Skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego, żądając uchylenia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę wniesiono na podstawie art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późń. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". W jej uzasadnieniu wskazano, że decyzje organów zostały wydane na podstawie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Tymczasem wyrokiem z 18 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny, w sprawie o sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. z 2013, poz. 985), uznał wspomniany przepis, w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

10 Na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 244 § 1 i art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późń. zm.), decyzją z 6 maja 2014 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości swoją decyzję z dnia 23 grudnia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 czerwca 2008 r., jak również umorzył postępowanie w sprawie. Z pisma procesowego Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2014 r. wynika, że powyższa decyzja jest ostateczna.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

12 Skarga o wznowienie postępowania sądowego okazała się zasadna, dlatego podlega uwzględnieniu.

13 Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2010 r. (sygn. akt II GPS 1/10), art. 272 § 1 P.p.s.a. "stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie." Kierując się powyższymi względami, w celu realizacji prawa Skarżącego do ponownego rozpoznania sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), Naczelny Sąd Administracyjny postanowił wznowić postępowanie w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem i rozpoznać sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 P.p.s.a.).

14 Mając na uwadze, że w przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – Sąd w niniejszym składzie uwzględnia skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem i uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2010 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1545/09, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 282 § 2 P.p.s.a.). Jest bowiem rzeczą bezsporną, że podstawą materialnoprawną decyzji, której sprawa dotyczy, był art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.

15 Fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze, w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, decyzją z dnia 6 maja 2014 r. (nr [...]) w całości decyzji wymiarowej tego organu z dnia 23 grudnia 2008 r. ([...]) oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 30 czerwca 2008 r. ([...]) sprawił, że bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowe. Okoliczność ta uzasadnia zatem jego umorzenie (art. 282 § 2 in fine P.p.s.a.).

16 W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 282 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 276 tej ustawy.