Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2016 r., II FSK 3241/15

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2016 r., II FSK 3241/15

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1518/15 odrzucającego skargę A.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 10 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1518/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 9 kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

3 Sąd administracyjny pierwszej instancji wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 czerwca 2015 r. wezwano adw. B.J., który podpisał skargę, do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odrzucenia skargi.

4 Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 19 czerwca 2015 r. (k. 20 akt sądowych).

5 Adw. B.J. przy piśmie z dnia 24 czerwca 2015 r. załączył oryginał pełnomocnictwa, z którego wynika, że umocowany do działania w imieniu Skarżącego jest adw. W.G. oraz r. pr. D.J.Z., każdy z osobna. Załączone pełnomocnictwo nie wyłącza prawa ustanowienia substytuta.

6 W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik nie przedłożył oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa substytucyjnego, z którego wynikałoby, że jest umocowany do działania w imieniu Skarżącego. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że przedłożone – w wykonaniu wezwania do usunięcia braków formalnych skargi - pełnomocnictwo nie upoważnia pełnomocnika do reprezentowania Skarżącego w niniejszej sprawie.

7 W skardze kasacyjnej Skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) naruszenie następujących przepisów postępowania:

8 - art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo, iż skarga nie była obarczona brakiem formalnym albowiem adw. B.J. działał na podstawie i w granicach pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez radcę prawnego D.J.Z. na podstawie art. 39 pkt 2) P.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o radcach prawnych ewentualnie poprzez stwierdzenie, iż nie uzupełniono skargi w wyznaczonym terminie,

9 - art. 46 § 3 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie obowiązku złożenia pełnomocnictwa pomimo, iż zostało ono złożone wcześniej (wraz z odwołaniem od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego) i znajdowało się w aktach sprawy,

10 - art. 36 pkt 1 w zw. z art. 39 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż załączone do akt sprawy pełnomocnictwo z dnia 12 stycznia 2015 r. i udzielone na jego podstawie pełnomocnictwo substytucyjne z dnia 14 stycznia 2015 r. nie były pełnomocnictwami uprawniającymi pełnomocnika oraz pełnomocnika substytucyjnego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, choć wyraźnie to z treści pełnomocnictwa wynikało i uznanie, iż wniesiona przez pełnomocnika substytucyjnego skarga posiada braki formalne;

11 - art. 39 pkt 2 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż pełnomocnictwo substytucyjne udzielone adw. B.J. nie upoważniało go do złożenia skargi, a co za tym idzie, koniecznym było wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi,

12 - art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm., dalej: P.u.s.a. oraz art. 1 i 2 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie w dokonywaniu interpretacji (wykładni) treści pełnomocnictwa z dnia 12 stycznia 2015 r., z którego wynikało umocowanie w sprawie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych do zastępstwa skarżącej przed wszystkimi organami administracyjnymi, instancjami sądowymi i umocowanie do sporządzenia oraz wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym, z prawem substytucji i w konsekwencji uznanie go za niewłaściwe do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym,

13 - art. 39 pkt 2) P.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o radcach prawnych poprzez uznanie, iż dla złożenia skargi adw. B.J. winien legitymować się pełnomocnictwem, choć działał na podstawie i w granicach pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego dnia 14 stycznia 2015 r. przez radcę prawnego D.J.Z., a pełnomocnictwo substytucyjne nie zostało w żaden sposób ograniczone w stosunku do pełnomocnictwa głównego,

14 - art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. poprzez niedokładne, nieprecyzyjne, budzące wątpliwości określenie w wezwaniu rzekomych braków formalnych skargi i odrzucenie skargi pomimo niezachowania wymogu sformułowania wezwania do usunięcia braków formalnych w sposób jasny i niebudzący wątpliwości, a następnie wyprowadzenie z tego skutków niekorzystnych dla strony,

15 - art. 133 w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych pomimo, iż w aktach sprawy znajdowało się zarówno pełnomocnictwo, jak i pełnomocnictwo substytucyjne, a więc wydanie orzeczenia z pominięciem dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

16 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

17 Skarga kasacyjna jest zasadna.

18 Na wstępie należy zauważyć, że podobny problem był już przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniach z 4 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 3030/15 oraz z 24 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3242/15. W orzeczeniach tych NSA uznał zasadność skarg kasacyjnych w zakresie zarzutów dotyczących prawidłowości wezwania pełnomocnika adw. B.J. do uzupełniania dostrzeżonych braków formalnych pisma. NSA powołał się sprawę o sygn. akt III SA/Wa 1584/15, w toku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skierował do adw. J. tożsame wezwanie jak to uczynił w niniejszej sprawie, jednakże gdy pełnomocnik nadesłał jedynie pełnomocnictwo główne, ponownie wezwał go do usunięcia tego samego braku formalnego wyjaśniając, że nadesłane pełnomocnictwo dotyczy pełnomocników głównych, a nie pełnomocnika substytucyjnego.

19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko, że pierwsze wezwanie skierowane w rozpoznawanej sprawie do pełnomocnika nie było wystarczająco precyzyjne. W tej sytuacji nie można obciążać strony negatywnymi konsekwencjami procesowymi wadliwego wezwania dokonanego w trybie art. 49 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3) i § 3 P.p.s.a. w z art. 49 P.p.s.a. uznać należało za trafny.

20 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1. P.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżone postanowienie.