Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., II FSK 321/17

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., II FSK 321/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA del. Maciej Kurasz, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 730/16 w sprawie ze skarg S. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 18 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za 2014 r. i 2015 r. oddala skargę kasacyjną. NSA/wyr. 1 - wyrok

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi S.P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 18 lipca 2016 r. w przedmiocie opłaty targowej za 2014 i 2015 rok.

3 Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

4 Postanowieniami z dnia 1 lutego 2016r. Prezydent Miasta P. wszczął postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej za dokonywanie sprzedaży na targowisku w P.w 2014 i 2015r.

5 Postępowania zostały zakończone wydaniem decyzji z dnia 14 marca 2016r., w których organ pierwszej instancji określił wysokość opłaty targowej za 2014r. w wysokości 1.510zł oraz z dnia 7 marca 2016r. w przedmiocie określenia opłaty targowej za 2015r. w wysokości 2.790zł.

6 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu w decyzjach z dnia 18 lipca 2016r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcia w mocy. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że z opisu przedmiotowego obiektu, zawartego w protokole z oględzin z dnia 9 lipca 2015r. wynika, że odpowiada on definicji tymczasowego obiektu budowlanego.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 poz. 290), art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 stawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej "u.p.b."), art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

8 Od powyższego wyroku pełnomocnik Skarżącej wniósł skargę kasacyjną, w której w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

9 - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1, pkt 3, pkt 5 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak jest podstaw do uznania za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b., a tym samym budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. tymczasowego obiektu budowlanego, w którym sprzedaż prowadzi skarżąca z uwagi na fakt, iż obiekt ten nie został expressis verbis wymieniony w art. 3 pkt 2 u.p.b., ani też w innych przepisach;

10 - art. 16 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż do skorzystania ze zwolnienia od opłaty targowej konieczne jest zachowanie tożsamości przedmiotu podatku od nieruchomości i miejsca, za handel w którym, dana osoba jest zobowiązana zapłacić opłatę targową, a w konsekwencji przyjęcie, iż podleganie przez skarżącą obowiązkowi podatkowemu od powierzchni gruntu dzierżawionej od gminy, na której skarżąca dokonuje sprzedaży nie stanowi podstawy do zwolnienia skarżącej od opłaty targowej;

11 -art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a) u.p.o.l. poprzez uznanie, że skarżąca nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, jako posiadacz zależny z tytułu dzierżawy gruntu na targowisku, podczas gdy skarżąca posiada na tej podstawie nieruchomość stanowiącą własność Gminy Miejskiej P.;

12 - art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że skarżąca nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości co do części gruntu znajdującego się przed punktem handlowym, z którego skarżąca również dokonuje sprzedaży, tylko z tego powodu, że nie jest on objęty umową dzierżawy, podczas gdy skarżąca również z tej części gruntu korzysta a zatem jest również jej posiadaczem, co skutkuje uzyskaniem przez skarżącą statusu podatnika od gruntu.

13 Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

14 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przez Sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię. Nie kwestionowane są natomiast ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, które zaakceptował Sąd. Pawilon (punkt) handlowy, w którym dokonywano sprzedaży towarów przemysłowych usytuowany na terenie targowiska Z. w P. oznaczony numerem 13 nie był trwale związany z gruntem, ponieważ posadowiono go jedynie na płytkach chodnikowych. Obiekt ten nie mógł był zatem zakwalifikowany jako budynek w rozumieniu przepisów art. 1a pkt 1 u.p.o.l. Wobec tego w niniejszej sprawie nie znalazł zastosowania przepis art. 15 ust 2b u.p.o.l., wyłączający obowiązek uiszczania opłaty targowej od sprzedaży dokonywanej w budynkach lub w ich częściach.

16 Spór co do prawa dotyczy kwalifikacji tego rodzaju obiektu z punktu widzenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Istnienie bowiem obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wyłącza prowadzących handel na targowisku, zgodnie z art. 16 u.p.o.l., z obowiązku uiszczania opłaty targowej. Analizując postępowanie organów podatkowych Sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował wykładnię przepisów prawnych regulujących elementy przedmiotowe obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości zawartych w art. 2 ust 1 pk1 i pkt 2 ustawy. Uznał on bowiem, że pawilon (punkt) handlowy nie mógł zostać zakwalifikowany jako budynek w rozumieniu przepisów art. 1a pkt 1, ani budowla w rozumieniu przepisów art. 1a pkt 2 u.p.o.l.

17 Sąd, odwołując się do przepisów prawa budowlanego, przyznał że pawilon (punkt) handlowy, w którym dokonywano sprzedaży towarów przemysłowych usytuowany na terenie targowiska nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Analizując dokładnie treść tego przepisu należy zgodzić się z takim stanowiskiem. Uznać zatem należy, że wykonując dyspozycję normy definiującej zawartej w art. 1a pkt 2 ustawy podatkowej, nakazującej zastosować przepisy u.p.b., Sąd trafnie odczytał znaczenie terminu budowla twierdząc, że w świetle art. 3 pkt 3 pawilon (punkt) handlowy budowlą nie jest.

18 W prawidłowy sposób Sąd pierwszej instancji dokonał również wykładni przepisów art. 1a pkt 2 u.p.ol. oraz art. 3 pkt 5 u.p.b. Ten ostatni przepis definiuje tymczasowy obiekt budowlany, wymieniając między innymi kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej, obiekty kontenerowe inne podobne obiekty. Wbrew stanowisku strony skarżącej z przepisów tych nie można wywieźć normy indywidualnej i konkretnej wskazującej na istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości obejmującego pawilon (punkt) handlowy, w którym dokonywano sprzedaży towarów przemysłowych usytuowany na terenie targowiska. Obiekt ten należy zakwalifikować w świetle art. 3 pkt 5 u.p.b. jako tymczasowy obiekt budowlany, jednak nie mieści się on w pojęciu budowla, o którym stanowi art. 1a pkt 2 u.p.o.l. Przepis ten wyraźnie posługuje się terminem budowla wskazując na obiekt budowlany nie rozszerzając tego pojęcia na tymczasowe obiekty budowlane lub jakiekolwiek inne. Natomiast zakaz wykładni synonimicznej prowadzi do założenia, iż ustawodawca używając zróżnicowanych sformułowań dąży do tego, aby wyrazić odmienne normy. Skoro ich nie używa wobec tego należy je interpretować jednoznacznie jako budowle, o których mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b., nie rozszerzając ich znaczenia na tymczasowe obiekty budowlane. Brak ku temu w niniejszej sprawie podstaw prawnych na co zwraca uwagę Sąd w swym uzasadnieniu. Autor skargi kasacyjnej przyznaje jednocześnie, powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1403/12, że kiosk jako obiekt tymczasowy nie związany trwale z gruntem nie podlega podatkowi od nieruchomości.

19 Sąd trafnie również przyjął, że skarżąca nie jest objęta obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości w odniesieniu do części gruntu znajdującego przed punktem (pawilonem) handlowym. Jak wynika z treści umowy dzierżawy zawartej z zarządcą targowiska objęła ona nieruchomość o powierzchni 11,60 m2, na której posadowiony był obiekt, o którym mowa. Brak jest zatem podstaw prawnych i faktycznych by uznać, że skarżący objęty był obowiązkiem podatkowym wynikającym z posiadania zależnego innej części gruntu. Jednocześnie autor skargi kasacyjnej wskazuje na zwolnienie skarżącego z obowiązku opłaty targowej w odniesieniu do gruntu poza pawilonem. Tymczasem przepis art. 15 u.p.o.l. stanowi, że przedmiotem opłaty targowej jest sprzedaż na targowiskach. Skoro zajęty grunt, jak twierdzi strona skarżąca, służy tej sprzedaży nie może skorzystać ze zwolnienia z art. 16 u.p.o.l.

20 Z tych wszystkich powodów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.