Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2016 r., II FSK 3172/13

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2016 r., II FSK 3172/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędziowie: NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), WSA del. Maciej Kurasz, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 685/12 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 24 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 685/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 24 kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r.

3 Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

4 Decyzją z dnia 24 kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 1 lutego 2012 r., w której ustalono podatniczce wymiar podatku od nieruchomości na 2012 r. w wysokości 206 zł. Podatkiem od nieruchomości objęte zostały budynki mieszkalne (60 m²), pozostałe budynki (16 m²) oraz grunty pozostałe (507 m²). Organ odwoławczy uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił skarżącej podatek od nieruchomości na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

5 W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca stwierdziła, że “Kolegium jest nieobiektywne ponieważ zatwierdziło zmiany wynikające ze scalenia gruntów", a nadto “powinno w sposób właściwy ocenić negatywne zmiany poscaleniowe". Zdaniem skarżącej Kolegium “broni wcześniejszej wadliwej decyzji wydanej na rzecz Starosty C.", którą zmniejszono jej działkę, przez co nie ma teraz na nią wjazdu.

6 Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

7 Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że wydając decyzje w sprawie ustalenia skarżącej wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 r. organy podatkowe związane były danymi, zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu dopóki zapisy w ewidencji nie zostaną zmienione, brak jest podstaw do kwestionowania wydanej na ich podstawie decyzji podatkowej. Organ podatkowy nie mógł przy wymiarze podatku pominąć zawartych w ewidencji gruntów zapisów i to bez względu na to, czy odpowiadają one stanowi faktycznemu.

8 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej zrzucił naruszenie art. 67 d O.p. poprzez jego niezastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieumorzeniu należności publicznoprawnej pomimo zaistniałych podstaw do przyznania skarżącej ulgi podatkowej z urzędu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

9 Nie wpłynęła odpowiedź na skargę kasacyjną.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

11 Brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

12 Jedyny zarzut powołany w skardze kasacyjnej – art.67 d O.p. jest nieadekwatny do sprawy. Powołany przepis dotyczy postępowania w zakresie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych uregulowanych w dziale VII a Ordynacji podatkowej. Postępowanie, które zostało skontrolowane przez Sąd pierwszej instancji nie dotyczyło kwestii rozłożenia na raty lub odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej. Postępowanie to nie zostało bowiem wszczęte ani z urzędu ani też na wniosek podatniczki. Ewentualne rozstrzygnięcie w tym zakresie mogłoby być poddane kontroli sądu administracyjnego i kasacyjnego.

13 W związku z tym przypomnieć (przede wszystkim wnoszącemu skargę kasacyjną) należy, że na podstawie art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."), poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z regulacji prawnych art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W szczególności, stan faktyczny sprawy może być kwestionowany za pomocą zarzutów kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania, na podstawie których organy podatkowe dokonywały jego ustaleń i ocen, zaś sąd administracyjny dokonywał w tym zakresie kontroli legalności badanego administracyjnego postępowania podatkowego. Zarzutów takich skarżąca nie przedstawiła i nie uzasadniła w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Za pomocą wskazanego wyżej zarzutu kasacyjnego (art.67 d O.p) Skarżąca nie zdołała zakwestionować oceny Sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach, prawidłowo oparły się na danych znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków, ustalając podatniczce wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r.

14 Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.