Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r., II FSK 2971/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r., II FSK 2971/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. M. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1121/10 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 11 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. postanawia oddalić wniosek o zawieszenie postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1121/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1781/09.

3 Pismem z dnia 25 września 2013 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyżej wskazanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania sądowego powołano art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09 (sentencję ogłoszono w dniu 27 sierpnia 2013 r. w Dz. U. poz. 985) stwierdził niekonstytucyjność przepisu, który stanowił podstawę wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia.

4 Zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2971/13, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. stwierdził, że skarga jest wniesiona w terminie i opiera się na ustawowej przesłance wznowienia, a także wyznaczył rozprawę z urzędu.

5 W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu wniósł o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzasadniając powyższy wniosek zwróceniem się przez Marszałka Sejmu się do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści pkt. I.2 w związku z pkt. I.3 i pkt II wyroku TK z 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09. W związku z powyższym, w ocenie organu zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wątpliwości będących przedmiotem wniosku.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

7 Wniosek podlega oddaleniu.

8 Zgodnie z treścią 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek między sprawą rozpoznawaną przez sąd administracyjny a sprawą toczącą się przed innym organem, w tym Trybunałem Konstytucyjnym, musi dotyczyć wyniku tego innego postępowania. Ten właśnie wynik ma mieć wpływ na rozstrzygnięcie sądu administracyjnego.

9 Postępowanie w sprawie skargi konstytucyjnej, o którym mowa we wniosku organu, zostało zakończone wyrokiem, ogłoszonym w Dzienniku Ustaw z 2013 r., pod pozycją 985 w dniu 27 sierpnia 2013 r. Z tą datą wyrok ten wszedł w życie i uzyskał powszechną moc obowiązującą. Wyrok rozstrzygał kwestię zgodności przepisów ustawy z Konstytucją RP. Tym samym istnieje wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postępowanie wywołane wnioskiem o wykładnię jest postępowaniem uzupełniającym w stosunku do postępowania głównego, zmierzającego do zbadania zgodności z Konstytucją określonych aktów prawnych. Ma ono służyć wyeliminowaniu niejednolitości w rozumieniu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Wykładnia stanowić ma w założeniu autentyczne wyjaśnienie ich treści. Postanowienie wydane w trybie art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze.zm.) nie ma zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy ani do jakichkolwiek zmian w wydanym orzeczeniu, ale do odtworzenia takiego rozumienia wydanego orzeczenia, jakie mieli na uwadze sędziowie zasiadający w składzie orzekającym. Stąd też dokonując wykładni wyroku skład orzekający Trybunału Konstytucyjnego nie może dokonywać ponownej oceny zgodności z konstytucją przepisów objętych wyrokiem, którego wykładnia dotyczy, ani trafności podjętego wcześniej rozstrzygnięcia (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 marca 2000r., K 4/99, OTK 2000, nr 2, poz. 65). Tym samym wszczęcie postępowania na skutek pisma Marszałka Sejmu o wyjaśnienie wątpliwości nie może zostać uznane za postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym, od którego wyniku zależy rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny którym stanowi art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

10 Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 w zw. z art. 193 p.p.s.a.