Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2012 r., II FSK 2656/10

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2012 r., II FSK 2656/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędziowie NSA Jerzy Rypina, del. WSA Anna Sokołowska, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 września 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 780/10 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Sygnatura akt II FSK 2656/10

3 U z a s a d n i e n i e

4 Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki Akcyjnej B. z siedzibą w C. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001 wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

5 Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

6 Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. decyzją z dnia 31 października 2007 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako wiceprezesa zarządu wymienionej Spółki z tytułu jej zaległości podatkowych, odsetek i kosztów egzekucyjnych za rok 2001 w łącznej kwocie 3.956 zł, ustalając, że skarżący w okresie powstania zobowiązania podatkowego pełnił funkcję członka zarządu Spółki, a egzekucja należności ciążących na dłużniku pierwotnym okazała się bezskuteczna.

7 W odwołaniu skarżący zarzucił, że decyzję wydał organ miejscowo niewłaściwy, skarżący nie mógł wypowiedzieć się w sprawie dowodów, zebranych i rozpatrzonych w sposób niewyczerpujący, orzeczono na podstawie dwóch różnych stanów prawnych, a zobowiązania będące przedmiotem decyzji przedawniły się; ponadto brak formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce, nie poszukiwano jej majątku w postaci pieniędzy na innych rachunkach bankowych i nieruchomości poza C., nie przeprowadzono egzekucji z wierzytelności Spółki wobec K.B., a skarżący, który zajmował się tylko sprawami kadrowo-administracyjnymi, o przesłankach do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania układowego dowiedział się dopiero wtedy, gdy wniosek taki złożono.

8 Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 7 marca 2008 r. decyzję organu podatkowego pierwszej instancji utrzymał w mocy. Stwierdził, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) do odpowiedzialności podatkowej skarżącego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. Skarżący był wiceprezesem Spółki od dnia 22 listopada 1999 r. do dnia 19 lutego 2004 r. – a więc w dacie powstania zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok – a egzekucja przeciwko Spółce okazała się bezskuteczna, o czym świadczą protokoły o stanie majątku Spółki, umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego oraz oddalenie przez sąd wniosku o wszczęcie postępowania układowego z powodu nieuiszczenia zaliczki na koszty postępowania. Decyzję o przeniesieniu odpowiedzialności wydał organ miejscowo właściwy ze względu na siedzibę podatnika określoną na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego (art. 17a O.p.), skarżący nie wypowiedział się w sprawie zgromadzonego w sprawie materiału pomimo zawiadomienia go o takiej możliwości wraz z wyznaczeniem odpowiedniego terminu, natomiast wnioski dowodowe skarżącego nie zostały uwzględnione, ponieważ dotyczyły dokumentów i okoliczności znanych już organowi podatkowemu. Egzekucja z wierzytelności przysługującej Spółce od K.B. była prowadzona, ale przyniosła tylko częściowe zaspokojenie, nie obejmujące zaległości objętych decyzją o odpowiedzialności podatkowej; poszukiwania innego majątku Spółki zakończyły się niepowodzeniem.

9 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący powtórzył zarzuty co do niewłaściwości miejscowej organu podatkowego z uwagi na odmienne określenie siedziby Spółki w jej statucie (S., a nie C.), niezapewnienia mu możliwości czynnego udziału w postępowaniu oraz niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego, wskutek nieuwzględnienia jego wniosków dowodowych. Podniósł także, że przepisy obowiązujące w roku 2001 wykluczały możliwość orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki, że wskazał mienie Spółki, z którego egzekucja jest możliwa, w postaci wierzytelności przysługującej od K.B., a kolejne protokoły o stanie majątku Spółki są nieprecyzyjne i niespójne. Ponadto podniósł, że ze względu na zakres swoich obowiązków, nie obejmujących spraw finansowych, nie wiedział, kiedy Spółka zaprzestała płacenia długów – niezależnie od tego, że do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości konieczne było współdziałanie dwóch członków zarządu, z których jeden był głównym dłużnikiem Spółki. Wreszcie zarzucił, że organ podatkowy powołał się zarówno na brzmienie art. 116 § 1 O.p. obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2003 r. ("bądź wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa"), jak i obowiązujące od tej daty ("nie wskazał on mienia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części") oraz nie prowadził wspólnego postępowania z udziałem wszystkich członków zarządu Spółki; podtrzymał także zarzut przedawnienia, wskazując, że zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001 uległo przedawnieniu z końcem roku 2007.

10 Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że prowadził odrębne postępowania wobec wszystkich członków zarządu Spółki, co w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r. (I FPS 4/08) jest dopuszczalne.

11 Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przede wszystkim wskazał, że właściwość miejscową organu podatkowego właściwego do orzekania o odpowiedzialności członków zarządu spółki wyznacza siedziba spółki akcyjnej ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym, co wynika z regulacji zawartej w art. 17 § 1 O.p. (a nie art. 17a O.p., jak błędnie wskazał organ podatkowy); sprawę rozstrzygał więc organ właściwy. Nie nastąpiło przedawnienie prawa organu podatkowego do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, ponieważ zgodnie z art. 118 § 1 O.p. przedawnienie nastąpiłoby dopiero z końcem roku 2007, a decyzję o odpowiedzialności podatkowej skarżącego wydano wcześniej; niezależnie od tego nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania ciążącego na pierwotnym dłużniku, ponieważ prowadzono egzekucję na podstawie tytułów wykonawczych z lat 2001-2002. Wbrew twierdzeniom skarżącego także w stanie prawnym obowiązującym przed rokiem 2003 za zobowiązania podatkowe spółki akcyjnej odpowiadał również były członek jej zarządu, jeżeli zobowiązania te powstały w czasie pełnienia przez niego funkcji; odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od zakresu obowiązków członka zarządu. O bezskuteczności postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika pierwotnego nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego, ale także inne działania organu egzekucyjnego. Bezskuteczność egzekucji wobec Spółki wykazały działania organów egzekucyjnych oraz oddalenie wniosku o otwarcie postępowania układowego wskutek nieuiszczenia zaliczki na koszty tego postępowania: świadczyła o tym także nieskuteczność postępowania restrukturyzacyjnego wskutek nieuiszczenia opłaty restrukturyzacyjnej. Skarżący nie wykazał istnienia okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności, gdyż już z podpisanego także przez skarżącego sprawozdania finansowego Spółki na dzień 31 grudnia 2001 r. wynika, że jej zobowiązania przekroczyły należności, więc czas właściwy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegającego upadłości zaistniał już w 2001 r., a – wbrew zapatrywaniu skarżącego – ogłoszenia upadłości może żądać każdy, kto ma prawo reprezentować osobę prawną, sam lub łącznie z innymi osobami. Od odpowiedzialności może uwolnić tylko wskazanie takiego mienia, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, a wymogu tego nie spełnia wskazanie wierzytelności Spółki mających charakter hipotetyczny. Zgłaszane przez skarżącego wnioski dowodowe w postaci przesłuchania kolejnych prezesów zarządu Spółki nie mogły prowadzić do wykazania okoliczności uwalniających skarżącego od odpowiedzialności. Skarżący czynnie uczestniczył w postępowaniu i przeglądał całość akt sprawy. Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności drugiego członka zarządu prowadzone było równolegle, co w świetle cytowanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dopuszczalne. Końcowo Sąd powołał się na oddalenie skargi kasacyjnej skarżącego w sprawie orzeczenia o jego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki za rok 2000 (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2010 r., II FSK 67/09).

12 W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

13 Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił wadliwe wykonanie przez Sąd kontroli decyzji podatkowej, w sprzeczności z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: P.u.s.a.) i z art. 3 § 2 P.p.s.a. oraz z naruszeniem art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku:

14 - z art. 116 § 1 O.p. przez prowadzenie odrębnych postępowań podatkowych wobec wszystkich członków zarządu, nie dając poszczególnym członkom zarządu możliwości brania udziału w postępowaniach dotyczących pozostałych członków zarządu, przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania Spółki mimo wykazania przez skarżącego istnienia przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność oraz mimo braku wykazania bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec Spółki;

15 - z art. 123 § 1 i art. 200 § 1 oraz art. 192 O.p. przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione w sytuacji, gdy skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów;

16 - z art. 187 § 1, art. 188, art. 180 i art. 122 O.p. przez niewypełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób materiału dowodowego, nieuwzględnienie żądań strony, dotyczących przeprowadzenia dowodów, niedopuszczenie jako dowodów, "które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie były sprzeczne z prawem", niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;

17 - z art. 191 O.p. przez uznanie, że okoliczności sprawy zostały udowodnione, bez wzięcia pod uwagę całego zebranego materiału dowodowego.

18 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wprawdzie dopuszczalne jest prowadzenie odrębnych postępowań w stosunku do każdego członka zarządu, ale pod warunkiem, że uczestnikami każdego z tych postępowań będą wszyscy potencjalnie zainteresowani. Ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. dnia 13 grudnia 2002 r. wydał decyzję o restrukturyzacji zobowiązań podatkowych Spółki, tym samym uznał, że Spółka "nie nadaje się do upadłości". Umocowanie każdego z członków zarządu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie rozciąga się na zgłoszenie wniosku o wszczęcie postępowania układowego, gdzie obowiązują ogólne zasady reprezentacji; skarżący nie ponosi zatem winy w niezgłoszeniu takiego wniosku. Skarżący wskazał mienie, z którego możliwa była egzekucja zobowiązań Spółki w postaci należności wobec Powiatowego Urzędu Pracy w C., który powinien "przejąć" koszty poniesione przez Spółkę w związku z niezrealizowaną umową oraz w postaci wierzytelności wobec K.B., z której egzekucji organy podatkowe nigdy nie prowadziły. Niemożności czynnego uczestniczenia w postępowaniu oraz zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem skarżący upatruje w odmowie ponownego wyznaczenia terminu do zapoznania się z tym materiałem, natomiast zaniechania zebrania pełnego materiału dowodowego w nieprzeprowadzeniu wnioskowanych dowodów z przesłuchania byłych prezesów zarządu Spółki wobec ich lakonicznych oświadczeń o stanie majątku spółki, w sytuacji, gdy ciężar udowodnienia przesłanek egzoneracyjnych nie może być w całości przerzucony na skarżącego.

19 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, wskazując, że w skardze tej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 116 § 1 O.p.), kwalifikując je jednak jako procesowe. Zauważył także, że ponowne wyznaczanie terminu do zapoznania się z zebranym materiałem sprawy w sytuacji, gdy materiał ten nie był poszerzany, nie było konieczne, a dopuszczenie dowodów z zeznań byłych prezesów Spółki – niecelowe wobec wyjaśnienia już istotnych okoliczności sprawy; zgodził się z tym także Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyroku z 18 maja 2010 r. (II FSK 67/09), odnoszącym się do przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki roku 2000. Dodał też, że egzekucja z wierzytelności wobec K.B. była prowadzona, lecz okazała się bezskuteczna.

20 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

21 Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r. (II FSK 67/09) oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lipca 2008 r. (I SA/Gl 494/07), oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe B. S.A. w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000. Podstawa faktyczna tamtego rozstrzygnięcia jest podobna do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podjętego w obecnie rozpoznawanej sprawie, a zarzuty tamtej skargi kasacyjnej, tak pod względem formy, jak i treści, w istotnej części odpowiadają zarzutom podniesionym w obecnie ocenianej skardze kasacyjnej. Należy w związku z tym przypomnieć, że w wyroku dotyczącym odpowiedzialności za zobowiązania podatkowego za rok 2000 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty odnoszące się do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w istocie stanowią powtórzenie tych samych zarzutów postawionych już w skardze, a wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ocena prawna o braku podstaw do uwzględnienia skargi była trafna i odpowiadała kryteriom wskazanym w art. 1 § 2 P.u.s.a. i art. 3 § 1 P.p.s.a. Skoro bowiem ustalono, w jakim okresie skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki, jakie zobowiązania Spółki powstały w tym okresie oraz że egzekucja prowadzona w stosunku do Spółki była bezskuteczna, a ponadto, że nie występują przesłanki egzoneracyjne, wyjaśnienie tych wszystkich okoliczności czyniło zbędnym dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, w tym z zeznań wnioskowanych przez skarżącego świadków. Mając na uwadze związanie prawomocnym orzeczeniem sądu (art. 170 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnie orzekającym wcześniejsze rozstrzygnięcie tego Sądu uwzględnił, podzielając wyrażoną tam ocenę prawidłowości przeprowadzonego postępowania podatkowego.

22 Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 116 § 1 O.p., ufundowany na twierdzeniach o niedopuszczalności prowadzenia odrębnych postępowań wobec poszczególnych członków zarządu, przeniesienia odpowiedzialności pomimo istnienia przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność oraz pomimo niewykazania bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. Nieuprawnione jest bowiem twierdzenie skarżącego, jakoby Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 marca 2009 r. (I FPS 4/08) dopuścił prowadzenie odrębnych postępowań w stosunku do poszczególnych, potencjalnie odpowiedzialnych członków zarządu, ale pod warunkiem, że uczestnikami każdego z tych postępowań będą wszyscy potencjalnie zobowiązani. W rzeczywistości w uchwale tej opowiedziano się za celowością prowadzenia jednego postępowania oraz dopuszczalnością udziału innych członków zarządu w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności jednego z członków zarządu. Podkreślić należy, że każdy z członków zarządu realizuje własny interes prawny, także wtedy, gdy sprawy połączone zostały do wspólnego rozpatrzenia (por. S. Babiarz, w: "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2011, teza 6 do art. 116, s. 612).

23 Wbrew zapatrywaniu skarżącego nie dowiódł on wystąpienia w sprawie którejkolwiek z przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność. Przesłanką takiej nie stanowi ani decyzja o restrukturyzacji zobowiązań podatkowych Spółki, skoro okazała się ona bezskuteczna ze względu na nieuiszczenie opłaty restrukturyzacyjnej przez Spółkę, ani wniosek o wszczęcie postępowania układowego, skoro został oddalony wskutek nieuiszczenia przez Spółkę zaliczki na koszty postępowania, a wniosku o ogłoszenie upadłości nie zgłosił żaden z członków zarządu, chociaż mógł to samodzielnie uczynić, ani wskazanie mienia Spółki, z którego egzekucja jest możliwa, skoro egzekucja z wierzytelności należnej Spółce od K.B. okazała się bezskuteczna (a wbrew odmiennym depozycjom skarżącego była prowadzona), a należność Spółki od Powiatowego Urzędu Pracy w C. miała charakter co najwyżej hipotetyczny. W każdym razie zwalczaniu niekorzystnych w tym zakresie dla skarżącego ustaleń faktycznych nie może służyć zarzut naruszenia art. 116 § 1 P.p.s.a., który to przepis ma charakter materialnoprawny. Trzeba dodać, że wbrew zapatrywaniu skarżącego ciężar udowodnienia przesłanek wyłączających odpowiedzialność w całości obciąża skarżącego, gdyż tak ukształtowany został ciężar dowodu w art. 116 § 1 O.p. – z tym zastrzeżeniem, że wykazanie przesłanki egzoneracyjnej przez stronę postępowania podatkowego oznacza przedstawienie (powołanie się) na określone dowody, a nie ich przeprowadzenie.

24 Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 123 § 1 i art. 200 § 1 oraz art. 192 O.p. przez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione w sytuacji, gdy skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zarzut ten pomija okoliczność, że skarżący przed wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu przed organem podatkowym pierwszej instancji został powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem, jednakże z prawa tego nie skorzystał, domagając się później ponownego wyznaczenia stosownego terminu do przeprowadzenia tej czynności, a przed wydaniem rozstrzygnięcia przez podatkowy organ odwoławczy czynności zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dopełnił. To, że skarżący pierwotnie zaniechał zapoznania się z materiałami sprawy, zgłaszając w zamian wnioski dowodowe, jest przejawem przyjętej przez niego taktyki postępowania w sprawie, jednakże nie może ona wpływać na zmianę zasad postępowania, określonych w Ordynacji podatkowej. Skoro zatem skarżący nie zapoznał się z materiałami sprawy wtedy, gdy zgodnie z art. 200 § 1 O.p. mu to umożliwiono, powoływanie się na naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.) oraz zasady uznania okoliczności za udowodniona dopiero wtedy, gdy strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 192 O.p.) jest bezskuteczne – niezależnie już od tego, że zarzuty te odnoszą się do podatkowego postępowania pierwszoinstancyjnego, a nie do zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego.

25 Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1, art. 188, art. 180 i art. 122 O.p. przez niewypełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób materiału dowodowego, nieuwzględnienie żądań strony, dotyczących przeprowadzenia dowodów, niedopuszczenie jako dowodów, "które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie były sprzeczne z prawem", niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – i to odnoszącej się zarówno do niniejszej sprawy, jak i do sprawy dotyczącej przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki roku 2000, o czym była już mowa – materiał dowodowy w zakresie koniecznym do rozstrzygnięcia został przez organy podatkowe zebrany i rozpatrzony wyczerpująco. Nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego było uzasadnione, głównie ze względu na ich ogólnikowość i lakoniczne uzasadnienie. Wniosek dowodowy winien zawierać tezę, określającą fakt, który strona zamierza udowodnić. Wniosek dowodowy zawierający tezę o sytuacji finansowej Spółki w okresie sprawowania w niej zarządu przez poszczególnych prezesów zarządu, wymogów tych nie spełnia, skoro odnosi się do okoliczności, które wyjaśnił i sprecyzował sam skarżący, podpisując sprawozdania finansowe Spółki za poszczególne lata. Dlatego też przesłuchiwanie na tę samą okoliczność osób ponoszących odpowiedzialność za rzetelność składanych sprawozdań mijałoby się z celem. Odmowne załatwienie wniosków dowodowych skarżącego nie naruszało zatem wymienionych w zarzucie przepisów Ordynacji podatkowej. Można jedynie dodać, że zbudowanie przez organy podatkowe podstawy faktycznej rozstrzygnięcia nie odpowiadającej ocenom i interesowi skarżącego nie oznacza, że ta podstawa faktyczna jest wadliwa, względnie, że została zbudowana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, co przemawia także za bezzasadnością zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 191 O.p. przez uznanie, że okoliczności sprawy zostały udowodnione, bez wzięcia pod uwagę całego zebranego materiału dowodowego.

26 W podsumowaniu przeprowadzonych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się uzasadniony, co oznacza, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

27 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.