Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r., II FSK 26/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r., II FSK 26/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. M. (poprzednio: A. D.) od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Po 200/09 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 25 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia: 1) odrzucić skargę kasacyjną, 2) zwrócić A. M. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 750 (słownie: siedemset pięćdziesiąt) złotych.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 200/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 25 listopada 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.

3 W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r., na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."), Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, wyjaśniając, że ze względu na brak wskazania przez skarżącą adresu, nie istnieje możliwość doręczania jej pism sądowych.

4 Sąd zważył, że powyższa przesłanka zawieszenia postępowania nie ustała do dnia dzisiejszego. W myśl art. 130 § 1 p.p.s.a., sąd umarza postępowanie zawieszone z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3 tej ustawy, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Wobec powyższego, z uwagi na spełnienie wyżej przytoczonych przesłanek z art. 130 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, na podstawie tego przepisu art. 131 p.p.s.a., o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego.

5 Powyższe postanowienie zostało zaskarżone w całości skargą kasacyjną strony, która wnosząc o jego uchylenie i podjęcie zawieszonego postępowania, zarzuciła błędne ustalenia co do niemożliwości doręczania pism stronie skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym;

6 Wskazała, że postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie w sprawie I SA/Po 200/09. Jako przyczynę wskazał, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie ustała przesłanka zawieszenia postępowania, a mianowicie brak wskazania przez stronę skarżącą adresu do doręczeń i w konsekwencji niemożność doręczania pism w postępowaniu.

7 Ustalenia Sądu są w tym zakresie błędne, gdyż A. M. (wcześniej D.) od samego początku postępowania podawała swój adres do doręczeń. Świadczyć o tym może chociażby sam fakt odebrania przez nią postanowienia o umorzeniu postępowania.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Wniesiony w sprawie środek zaskarżenia podlega odrzuceniu.

10 Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym, objętym przymusem radcowsko - adwokackim, dla którego ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje szczególne wymogi konstrukcyjne. Zgodnie bowiem z art. 176 p.p.s.a. powinna ona – obok elementów zwykłego pisma procesowego – zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie natomiast do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1) bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).

11 W świetle powołanych unormowań nie może ulegać wątpliwości, że prawidłowa konstrukcja zarzutów kasacyjnych wymaga dokładnego i precyzyjnego określenia przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego – uchybiono w rozpatrywanej sprawie. W literaturze i judykaturze jednolicie wskazuje się, że w ramach podstawy kasacyjnej należy jednoznacznie określić akt prawny i konkretną jednostkę redakcyjną pozwalającą zidentyfikować naruszoną normę prawną (por. np. wyroki NSA: z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12 i z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt FSK 73/04 – treść orzeczeń dostępna w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl, B. Gruszczyński [w:] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." B. Dauter, B Gruszczyński, A. Kabat i M. Niezgódka–Medek, Warszawa 2009, str. 467). Braki w tym zakresie wykluczają dokonywanie merytorycznej oceny zaskarżonego orzeczenia z uwagi na zasadę związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej przewidzianą w art. 183 § 1 p.p.s.a.

12 Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą dalece odbiega od ustanowionych w ustawie standardów. Przede wszystkim dostrzec należy, że analizowane pismo procesowe nie zawiera jakichkolwiek zarzutów kasacyjnych. Jego autor nie wskazał bowiem ani jednego przepisu prawa, czy to w petitum pisma, czy też w jego uzasadnieniu ograniczając się wyłącznie do twierdzeń, że od samego początku postępowania strona podawała swój adres do doręczeń. Świadczyć o tym może chociażby sam fakt odebrania przez nią postanowienia o umorzeniu postępowania. Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie odpowiada ustawowym wymogom i zawiera nieusuwalne braki, które nie pozwalają na merytoryczne odniesienie się do istoty sporu i w świetle art. 178 p.p.s.a. powodują odrzucenie środka zaskarżenia.

13 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 180 w związku z art. 178 p.p.s.a.

14 O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.