Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r., II FSK 1897/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2017 r., II FSK 1897/13

Sentencja

1 Dnia 20 kwietnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca) sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej z urzędu w zakresie wątpliwości co do treści punktu II sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 810/12 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 7 września 2011 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia rozstrzygnąć wątpliwości co do treści punktu II sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r. o sygn. akt II FSK 1897/13 w ten sposób, że jako podstawę prawną orzeczenia w tym zakresie wskazać art. 208 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r. o sygn. I SA/Wr 810/12 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu wydaną w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. z tytułu dochodów z kapitałów pieniężnych (pkt I). Natomiast w punkcie III sentencji wyroku zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu na rzecz A. W. kwotę 11 069 zł. Skargę kasacyjną od ww. wyroku w części dotyczącej punktu I wniosła skarżąca A. W. (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 czerwca 2015 r. o sygn. II FSK 1897/13 w punkcie I oddalił tę skargę kasacyjną i w punkcie II zasądził od A. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwotę 7 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

3 Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

4 Przepis art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w którym uregulowano możliwość dokonania przez sąd wykładni wyroku przewiduje, że sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie może wydać na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 12 czerwca 2015 r. o sygn. II FSK 1897/13 jako podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym podano art. 184 p.p.s.a., natomiast nie wskazano podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II dotyczącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W konkretnym przypadku wykładnia sentencji wyroku zmierza zatem do usunięcia wątpliwości dotyczących treści sentencji ww. wyroku zawartego w jego punkcie drugim.

5 Co do zasady, zgodnie z art. 204 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną jest zobowiązana zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ tylko w przypadku, gdy zaskarżyła (jak w rozpatrywanej sprawie) skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę, nie ma natomiast takiego obowiązku, gdy przedmiotem zaskarżenia był wyrok takiego sądu uchylający zaskarżoną decyzję. Przepis art. 208 p.p.s.a. przewiduje natomiast, że niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207 p.p.s.a., sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. W wypadku stosowania art. 208 p.p.s.a. sąd administracyjny działa z urzędu.

6 Zasądzając od skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 czerwca 2015 r. o sygn. II FSK 1897/13, jako podstawę prawną przyjął art. 208 p.p.s.a. Realizacja uprawnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie do włożenia w myśl art. 208 p.p.s.a. na skarżącą obowiązku zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego - niezależnie od wyniku sprawy - była możliwa z uwagi na niesumienne działanie strony. Należy podkreślić, że skarżąc korzystny dla siebie wyrok sądu pierwszej instancji strona doprowadziła do przeprowadzenia postępowania kasacyjnego, w którym organ był zobowiązany uczestniczyć za pośrednictwem swego pełnomocnika – radcy prawnego. Skarga kasacyjna została przy tym sporządzona niesumiennie, niezgodnie z przepisami regulującym ten środek odwoławczy, z powołaniem również nieistniejących przepisów, co Naczelny Sąd Administracyjny obszernie opisał w licznych miejscach uzasadnienia wyroku z dnia 12 czerwca 2015 r. o sygn. II FSK 1897/13.

7 Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.