Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009 r., II FSK 1830/07

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009 r., II FSK 1830/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędziowie NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), WSA del. Jacek Jaśkiewicz, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1153/07 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

2 Decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 8 sierpnia 2005 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w wysokości 25.210,70 zł, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2001 r. po 2.090,60 zł za każdy miesiąc oraz odsetki za zwłokę od kwot nieuregulowanych w terminach płatności zaliczek za miesiące od stycznia do grudnia 2001 r. w łącznej kwocie 3.920 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

3 Z motywów decyzji wynikało, że zakwestionowano prawidłowość zakwalifikowania przez podatnika usługi badania zwierząt rzeźnych przed ubojem i mięsa po uboju do usług weterynaryjnych objętych podkategorią PKWiU 85.20.1 i opodatkowania jej w formie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych. Organ powołał się na wyjaśnienia zawarte w piśmie Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 30 czerwca 1999 r. oraz w piśmie z dnia 28 stycznia 2002 r. i przepisy ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne i uznał, że usługi te należą do podkategorii PKWiU 74.30.11 "usługi w zakresie badań i analizy czystości substancji".

4 Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, iż wspólnicy Spółki "V." poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie świadczonych usług bezpodstawnie opłacali podatek w formie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych.

5 W skardze na powyższą decyzje, skarżący zarzucił naruszenie:

6 - art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. c/ ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że wynagrodzenie lekarza weterynarii wykonującego urzędowe badania zwierząt i mięsa przed i po uboju, otrzymywane od Powiatowego Lekarza Weterynarii w związku z wyznaczeniem lekarza do czynności prawomocną decyzją i zawarciem umowy cywilnoprawnej ze spółką, jest wynagrodzeniem z tytułu działalności, która nie podlega opodatkowaniu w formie ryczałtu i zakwalifikowanie tych czynności jako działalności w zakresie badań i analizy składu i czystości substancji,

7 - przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Kwalifikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. Nr 42, poz. 264 ze zm., dalej PKWiU) przez przyjęcie, że badanie zwierząt rzeźnych przed ubojem i mięsa po uboju jest usługą najbardziej zbliżoną do usług mieszczących się w kategorii PKWiU 74.30.11 "usługi w zakresie badania i analiz składu i czystości substancji", zamiast w kategorii PKWiU 85.20.12 "usługi weterynaryjne i pozostałe".

8 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

9 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt. III SA/Wa 1153/07, oddalił skargę.

10 Sąd wskazał, że dla oceny możliwości, zasadności i prawidłowości zastosowania do przychodów z tytułu konkretnych czynności opodatkowania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. c/ ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne niezbędne było wykorzystanie interpretacji standardów klasyfikacji i nomenklatur wynikających z zapisów Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, ponieważ w swej treści przywoływany przepis prawa podatkowego odwołuje się do uregulowań statystycznych. W ocenie Sądu, organy prawidłowo zaklasyfikowały usługi dokonując oceny wykonywanych czynności w obszarze normatywnym przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Klasyfikacji Wyrobów i Usług.

11 W przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2001 r. oraz orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej wspólników spółki cywilnej za zaległości podatkowe, Sąd wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt I FSK 377/05 oddalił skargę kasacyjną jednego ze wspólników od wyroku Sądu I instancji oddalającego skargę. Również wyrokiem o sygn. akt II FSK 1741/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku ze złożoną skargą kasacyjną przez Dyrektora Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu podatkowego w przedmiocie opodatkowania spornych usług.

12 Strona, wnosząc skargę kasacyjną, zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

13 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, w oparciu o art. 174 pkt 2 i 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.):

14 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy wskutek błędnego zakwalifikowania spornych usług do podkategorii PKWiU nr 74.30.11 (według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie PKWiU) o nazwie "usługi w zakresie badań i analiz składu czystości substancji", zamiast do podkategorii 85.20.1 o nazwie "usługi sanitarno-weterynaryjne",

15 i w konsekwencji

16 2) naruszenie prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 12 ust. 1 pkt 3 lit.c ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że wynagrodzenie lekarza weterynarii wykonującego urzędowe badanie zwierząt rzeźnych i mięsa w okresie przed i po ubojowym otrzymywane od Powiatowego Lekarza Weterynarii w związku z wyznaczeniem lekarza do tych czynności prawomocną decyzją administracyjną i zawarciem umowy cywilnoprawnej ze spółką, w ramach której dany lekarz wykonuje te czynności, jest wynagrodzeniem z tytułu działalności, która nie podlega opodatkowaniu w formie ryczałtu ewidencjonowanego.

17 W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

18 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

19 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. O wyniku przeprowadzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej przesądziły zasadnicze błędy konstrukcyjne tejże skargi, wyrażające się brakiem odpowiedniego powołania podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się do wskazania, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wymienił on żadnego przepisu regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, który zostałby naruszony, a jedynie wspomniał o błędzie w kwalifikacji spornych usług do podkategorii 74.30.11. Bez powiązania tak pojmowanego uchybienia, popełnionego przecież przez organy podatkowe, z naruszeniem prawa przez sąd administracyjny pierwszej instancji, nie sposób odnieść się do sformułowanego zarzutu. Nie można tego uczynić także w stosunku do zarzutu naruszenia prawa materialnego, które przez autora skargi kasacyjnej zostało potraktowane jako konsekwencja uchybień proceduralnych (s. 1 skargi kasacyjnej).

20 W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.